Νέος κομμουνιστικός φορέας, πεδίο πλούσιας συζήτησης

Posted: 05/04/2012 by Β.Χ. in Αριστερά, Παρεμβάσεις
Ετικέτες: , ,

Αλέξανδρος Γεωργίου
Χρίστος Τουλιάτος

Ως συμβολή στο διάλογο που ανοίγει για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα σε σύνδεση με τα χαρακτηριστικά του υποκειμένου της επαναστατικής πάλης, κατατίθεται αυτό το κείμενο περισσότερο ως άθροισμα στοιχείων που μπορούν να σχηματίσουν διαχωριστικές γραμμές παρά ως μια προσπάθεια ολοκληρωμένης απάντησης. Ολοκληρωμένες απαντήσεις μπορεί να προσπαθήσει να δώσει σε τέτοια ερωτήματα ένας συλλογικός νους διαμορφωμένος σε ευρύτερες και περισσότερο κοινωνικά γειωμένες οργανωτικές μορφές της κομμουνιστικής αριστεράς. Σήμερα ανοίγει η δυνατότητα και σχηματοποιείται στους αγωνιστές η αναγκαιότητα συγκρότησης μιας νέας ποιοτικά ανώτερης ενότητας των κομμουνιστών, κάτι που ενισχύεται από τις προγραμματικές και στρατηγικές συζητήσεις που ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες.

Ο μαχόμενος μαρξισμός στο επίκεντρο

Η κρίση που εμφανίστηκε στους κόλπους του μαρξισμού στο τέλος της δεκαετίας του ’70 φαίνεται να έχει βαθειά χαρακτηριστικά και κοινή πορεία με την υποχώρηση του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Στα πλαίσια όμως της τελευταίας δεκαετίας που σημαδεύτηκε από την επιστροφή των κινημάτων στο προσκήνιο έχει ανοίξει ξανά ένας ζωντανός θεωρητικός διάλογος, ο οποίος και εντάθηκε με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2007 στις ΗΠΑ. Αυτό το θεωρητικό διάλογο οφείλουν να παρακολουθήσουν οι αγωνιστές και οι οργανώσεις και να παρέμβουν σε αυτόν με την πολιτική τους πρακτική και θεωρητική παραγωγή. Για να βοηθήσουμε στην επανεξόρμηση των ιδεών του μαρξισμού χρειάζεται να κάνουμε βαθιές τομές με τρία στοιχεία που έχουν χαρακτηρίσει την υπαρκτή μαρξιστική θεωρητική παραγωγή: τον οικονομισμό, ως υπερτίμηση του οικονομικού επιπέδου και υποτίμηση της πολιτικής και της ιδεολογίας ως «απλά επιφαινόμενα» – συμπτώματα των εξελίξεων στην οικονομία, τον καταστροφισμό, ως αναζήτηση της εσωτερικής δυναμικής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που αντικειμενικά θα τον οδηγήσει στην καταστροφή και τον παραγωγισμό, ως ενσωμάτωση της καπιταλιστικής λογικής της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων με όρους μεγέθυνσης σαν όρο για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Η σκέψη των κομμουνιστών είναι ανάγκη να επικεντρωθεί με βάση τα εργαλεία του μαρξισμού στην ανάλυση των υπαρκτών καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών, στη λογική της ιστορικής υλιστικής μελέτης των τάξεων, των κοινωνικών κατηγοριών και στρωμάτων και των τάσεων εντός τους. Για να γίνει κάτι τέτοιο, θα ήταν ορθότερο να αντιλαμβανόμαστε τον καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό ως γεωγραφικά προσδιορισμένη και ιστορικά διαμορφωμένη ενότητα – ολότητα του οικονομικού, πολιτικού και ιδεολογικού στοιχείου με καθοριστικό σε τελική ανάλυση το οικονομικό στοιχείο, εντός της οποίας είναι ενεργές σε διαφορετικό βαθμό τάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτή η παραδοχή οδηγεί σε δύο πράγματα: α) στο ότι χρειάζεται αυτοτελής μελέτη και πάλη εντός του πολιτικού και ιδεολογικού στοιχείου, με βαθιά γνώση της ιστορίας τους και σε καμία περίπτωση υποτίμηση αυτών των δύο και β) στο ότι παραμένουμε εντός της μαρξιστικής παράδοσης θεωρώντας πώς ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία παράγει τα υλικά αγαθά της αναπαραγωγής της είναι ριζικά καθοριστικός για τα όρια των μετασχηματισμών σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, άρα παραμένει κεντρικότατο στοιχείο η ανάγκη αλλαγής τις σχέσεις παραγωγής μέσα στον ίδιο τον πυρήνα της παραγωγής.

Ο ρόλος της ιδεολογίας είναι ιστορικά υποτιμημένος από το κομμουνιστικό κίνημα, ακριβώς λόγω της αντιμετώπισης του μαρξισμού και του ιστορικού υλισμού πολλές φορές ως οικονομικού εγχειριδίου. Αν ακολουθήσουμε τον περιγραφικό ορισμό που δίνει ο Γκράμσι ότι η ιδεολογία είναι το τσιμέντο που ρέει και παγώνει ανάμεσα στους αρμούς της κοινωνίας και διαπερνά το οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, καταλαβαίνουμε ότι για να τραντάξουμε γερά το καπιταλιστικό οικοδόμημα πρέπει να δημιουργήσουμε ρωγμές στο τσιμέντο που το κρατά σταθερό. Η μηχανιστική διαλεκτική του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος πολλές φορές είχε αντιμετωπίσει το ζήτημα ως ανάγκη να αλλάξουν οι συνειδήσεις των υποτελών τάξεων από τα έξω, έχοντας την προλεταριακή ιδεολογία ως ξένο σώμα διαμορφωμένο κάπου μακριά από την ταξική πάλη και το κομμουνιστικό κόμμα ως φορέα αυτής. Αντίθετα, εμείς θαρρετά πρέπει να προβάλλουμε την άποψη ότι η προλεταριακή ιδεολογία γεννιέται από την υλιστική – διαλεκτική κριτική της αστικής ιδεολογίας και εμφανίζεται σαν ένα σύνολο από ιδεολογικές πρακτικές μέσα στην ταξική πάλη. Διαμορφώνεται καθημερινά με οδηγό το μαρξισμό στη σύγκρουση των πραγματικών αντιθέσεων της κοινωνίας και φτάνει σε μια στάθμη ανάλογη με την ανάπτυξη του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Είναι κεντρικό θέμα σήμερα μέσα στις μάχες, να συναντηθεί η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η οργάνωση, η πάλη, ο αγώνας και η κατάληψη με τη μαρξιστική θεωρία και την δυνατότητα που μας καταδικνύει για μια ριζικά διαφορετική κοινωνική οργάνωση.

Παγκόσμιος καπιταλισμός και Ιμπεριαλισμός

Αναμφίβολα σήμερα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον καπιταλισμό ως ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα με την έννοια ότι σε πολύ λίγες περιοχές του πλανήτη επιβιώνουν παλαιότεροι τρόποι παραγωγής ή άλλες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας. Παρόλα αυτά στο βαθμό που το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης απέχει πολύ από το να έχει προχωρήσει στο να δημιουργήσει ενιαίες μορφές διακρατικής οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης (το πιο επιτυχημένο παράδειγμα είναι η Ε.Ε. και αυτή μάλλον οδηγείται στην αποδιάρθρωση παρά στην ενοποίηση) παραμένει ζωντανό στοιχείο του κομμουνιστικού κινήματος σήμερα η συζήτηση για τον Ιμπεριαλισμό. Σίγουρα, ο ρόλος νεοφιλελεύθερων κέντρων οικονομικής πολιτικής όπως ο ΠΟΕ, το ΔΝΤ, το G8 είναι μεγάλος και η επιρροή τους εντός των κοινωνικών σχηματισμών (ειδικά αυτών που έχουν προσφύγει στο ΔΝΤ όπως η Ελλάδα πρόσφατα) πρωτόγνωρη για τέτοιους φορείς στη σύγχρονη ιστορία, χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει ότι τα εθνικά κράτη δε διατηρούν ακόμα την πολιτική ισχύ έναντι των υπερεθνικών οργανισμών. Ακόμα, οι υπερεθνικοί οργανισμοί εμφανίζονται περισσότερο ως παίκτες στο εσωτερικό παιχνίδι των αντιθέσεων των κοινωνικών σχηματισμών παρά με τη μορφή μιας από τα έξω παρέμβασης – αλλά ακόμα και αυτό μπορεί να εκτιμηθεί με τις κατηγορίες της θεωρίας του ιμπεριαλισμού.

Η διάρθρωση των εθνών – κρατών σε υπερεθνικό επίπεδο, οι αντιθέσεις μεταξύ των αστικών τάξεων των διαφόρων χωρών, η ανισόμετρη ανάπτυξη, οι διεθνείς συμμαχίες και οι εναλλακτικοί πόλοι που διεκδικούν την ηγεμονία στην παγκόσμια σκακιέρα είναι εργαλεία στα χέρια των κομμουνιστών για την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης παγκόσμιας κατάστασης. Επίσης, ο διεθνισμός ως κατά κύριο λόγο αντικαπιταλιστική πάλη στο συγκεκριμένο κοινωνικό σχηματισμό, η θεωρία του αδύναμου κρίκου και η δυνατότητα να φέρουμε τριγμούς σε άλλους κρίκους της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας είναι όπλα του αγώνα που διεξάγουμε.

Κίνημα, Μέτωπο και Οργάνωση

Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης που αντιπαλεύουμε τα τελευταία τρία χρόνια, η πιο εύστοχη διατύπωση για το τι κάνουμε είναι αυτή που λέει ότι έχουμε πέσει μέσα στην τρικυμία με μια σχεδία και πρέπει να ταξιδέψουμε, χτίζοντας παράλληλα το καράβι πάνω στο οποίο πλέουμε. Σε αυτή την τρικυμία λοιπόν η ύπαρξη της κομμουνιστικής επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα εγγυάται ότι υπάρχουν τα υλικά για να ξεκινήσει η κατασκευή του καραβιού, ο πολυκατακερματισμός της όμως σημαίνει ότι το πλοιάριο μπάζει νερά και το πηδάλιο δεν μπορεί να κρατήσει μια σταθερή πορεία.

Ο διάλογος έχει αποκτήσει κοινή δομή και έχει σχηματοποιηθεί σε ένα τριπλό ερώτημα, οι απαντήσεις του οποίου θέτουν τις βάσεις για να αρθεί αυτός ο κατακερματισμός. Το τριπλό ερώτημα έχει να κάνει με το ποιο κίνημα (αντικαπιταλιστική λαϊκή συμμαχία ως κινηματική διαδικασία με αντικαπιταλιστική στόχευση), ποιο μέτωπο και ποια κομμουνιστική οργάνωση (φορέας). Θα ήταν γραμμικότητα να αντιμετωπιστούν το τριπλό αυτό ερώτημα σαν τρία ξεχωριστά επίπεδα που δεν αλληλοδιαπλέκονται. Αντιθέτως, μέσα στο κίνημα προκύπτει μια νέα αγωνιστική εν δυνάμει κομμουνιστική πρωτοπορία, μαζί με την αναζωογόνηση των παλιότερων μορφών, η οποία πιέζει για ένα πολιτικό μέτωπο των αριστερών αντικαπιταλιστικών δυνάμεων το οποίο μπορεί να αποτελέσει πεδίο συνάντησης του κομμουνιστικού δυναμικού. Ταυτόχρονα και αντιστρόφως, οι κομμουνιστικές δυνάμεις σήμερα ανοίγουν το ερώτημα μιας νέας ενότητας τη στιγμή που δίνουν καθημερινά τη μάχη για ένα μαχητικό ταξικά ανασυγκροτημένο κίνημα σε συμμαχία με τις αγωνιζόμενες κοινωνικές μερίδες και συζητούν για την σύγχρονη μετωπική πολιτική. Η επιμονή λοιπόν σε αυτό το τριπλό ερώτημα μπορεί να οδηγήσει στην άρση των αντιθετικών οργανωτικών σχημάτων και στην ανάδειξη νέων ερωτημάτων και νέων ενοποιητικών αντιπαραθέσεων και διαλόγων.

Δημοκρατία, αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις

Το κομμουνιστικό κίνημα έχει ιστορικά στιγματιστεί ως αντιδημοκρατικό, διεθνώς αλλά και στη χώρα μας, κυρίαρχα για το πώς έχει διαχειριστεί τις αντιθέσεις στους κόλπους του. Ειδικά στη δεδομένη συγκυρία της αυταρχικής στροφής των κυρίαρχων τάξεων και των κρατικών καθεστώτων που διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους, αλλά και στην άνοδο μιας νέας ριζοσπαστικότητας με κεντρικό αίτημα την άμεση δημοκρατία, το ζήτημα της εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας των μετώπων και των οργανώσεων της κομμουνιστικής αριστεράς πρέπει να μας απασχολήσει. Τα πρώτα δείγματα από τη συζήτηση στις οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς έχουν δείξει ότι υπάρχουν αγκυλώσεις στο ξεδίπλωμα ενός πραγματικά πλατιού δημοκρατικού διαλόγου γύρω από τις πρωτότυπες καταστάσεις που ζούμε και τις πρωτότυπες απαντήσεις που πρέπει να δώσουμε.

Παράλληλα με το διάλογο για το ποια κομμουνιστική οργάνωση πρέπει να ανοίξει και ο διάλογος για το πώς κομμουνιστική οργάνωση, με πείσμα στην κεντρικότητα που έχει η αντίθεση και στην προτεραιότητα που έχει η αντίθεση πάνω στο φορέα της αντίθετης άποψης. Η εμπειρία δείχνει – και το σωστό είναι να επιτρέπεται – ότι τα άτομα – φορείς μετασχηματίζονται και μετασχηματίζουν την άποψή τους μέσα από την πολιτική διαπάλη στο βαθμό που αυτή γίνεται με ένα γνήσιο άγχος για την ορθότερη κατεύθυνση του κινήματος και της οργάνωσης. Η γενική αίσθηση πρέπει να είναι ότι η κομμουνιστική οργάνωση είναι πιο δημοκρατική από την καπιταλιστική κοινωνία. Πέραν από γενικολογίες περί αστικής δημοκρατίας ως δικτατορίας των αστών, η κριτική της ελευθερίας και της δημοκρατίας με την αστική έννοια δε μπορεί ποτέ να οδηγεί σε λιγότερο ελεύθερες και δημοκρατικές μορφές. Παράλληλα όμως, χρειάζεται μια συνείδηση που λέει ότι η ολόπλευρη στράτευση και η από κοινού υλοποίηση των αποφάσεων ως όρος για την από κοινού αποτίμηση και διόρθωση είναι πιο δημοκρατικά από την απλή ελεύθερη ατομική επιλογή και ψήφο χωρίς δέσμευση.

Πρόγραμμα και Σύγχρονη επαναστατική στρατηγική

Η ενοποίηση των κομμουνιστών σε μια οργανωτική μορφή μπορεί να γίνει γύρω από δύο αλληλένδετους άξονες: την προγραμματική πλατφόρμα και την σύγχρονη επαναστατική στρατηγική. Είναι αλληλένδετα στο βαθμό που αντιλαμβανόμαστε το πρόγραμμα ως συμπύκνωση των συμφερόντων της κοινωνικής συμμαχίας με κέντρο την εργατική τάξη και σε άμεση ρήξη με την καπιταλιστική στρατηγική, άρα να το αντιλαμβανόμαστε ως εργαλείο που οι από πάνω δεν μπορούν να υλοποιήσουν και οι από κάτω θα το θεωρούν αναγκαίο. Σήμερα, γύρω από το ερώτημα «μετά το ευρώ τι;» μπορεί να ανοίξει ένας πλατύς διάλογος για το πρόγραμμα, ως όραμα, συμπύκνωση και διεκδίκηση των από κάτω, με συμμετοχή του κόσμου του αγώνα και της αντικαπιταλιστικής αναζήτησης.

Η συζήτηση για το πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τη συζήτηση για τη σύγχρονη επαναστατική στρατηγική και το άνοιγμα του ερωτήματος της πολιτικής εξουσίας. Ο Φερνάντο Κλαουντίν («Η κρίση του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος») κωδικοποιεί την επανάσταση σε δύο επίπεδα: στην διαδικασία της κοινωνικής επανάστασης ως μια μακρά διαδικασία δεκαετιών από την οποία συντελείται η επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και στην αποφασιστική στιγμή της πολιτικής επανάστασης ως αποτύπωσης της αλλαγής των συσχετισμών μέσα στην ευρύτερη χρονικά κοινωνική επανάσταση. Το σχήμα του παρατεταμένου λαϊκου αγώνα στην Ελλάδα είναι ένα πρώτο βήμα πάνω στο οποίο πρέπει να χτίσουμε τουλάχιστον τα ερωτήματα της σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής με δύο οπτικές γωνίες: το βάθος χρόνου της μάχης και τη δυνατότητα στη συγκυρία οι επιμέρους ρωγμές να μετασχηματιστούν σε ρήξεις, με την ανάληψη της πρωτοβουλίας των κινήσεων από ένα μέτωπο αντικαπιταλιστικών δυνάμεων ώστε να ανοίξει το στοίχημα της ανατροπής.

Σε αυτή την υπόθεση μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις επαναστατικές δυναμικές της κοινωνίας αν έχουμε παράλληλα την αντίληψη του κομμουνισμού ως μιας διαδικασίας που εμφανίζεται στο κίνημα σήμερα ως εικόνα από το μέλλον. Ή αλλιώς, όπως το έθεσε και ο Μαρξ: ο κομμουνισμός είναι η πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Μορφές αλληλεγγύης από τη γειτονιά, την εργασία, το σχολείο αλλά και στοιχήματα αυτοδιαχείρισης μας δείχνουν σήμερα πώς μπορεί να είναι το αύριο. Ο διαθεματικός πλούτος των κινημάτων και των πρωτοβουλιών που γεννήθηκαν τα τελευταία χρόνια και που αφορούν ποικίλες όψεις της κοινωνικής ζωής είναι πολλές φορές πιο διδακτικές από χίλια προγράμματα.

Χρειάζεται να μελετήσουμε τις προηγούμενες απόπειρες για την «έφοδο στον ουρανό» και τις στρατηγικές που αυτές περιέχουν. Για παράδειγμα και εντελώς σχηματικά, οι στρατηγικές για την εξουσία έχουν πάρει τις μορφές: εξέγερση και κομμούνες (1871), πλατιάς βάσης εργατικά κόμματα (1900 – 1920), εξέγερση και κατάληψη της κρατικής εξουσίας σε ένα συγκεντρωτικό κράτος (1917), γενική απεργία και εργατικά συμβούλια (Ιταλία – ~1920), ομοσπονδίες και συμμετοχή στη δημοκρατική κυβέρνηση (Ισπανία – 1936), παρατεταμένος πόλεμος – αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο και νικηφόρος εμφύλιος (Κίνα – 1949), αντάρτικα από μικρές ομάδες εξεγερμένων με λαϊκή αποδοχή – γκεβαρισμός (1960 – 1980), μητροπολιτικές εξεγέρσεις κοινωνικών στρωμάτων και νέα κινήματα (Μάης 1968), Λαϊκή ενότητα – αριστερές κυβερνήσεις – ιστορικός συμβιβασμός (Χιλή – Ιταλία 1970).

Πάνω απ’ όλα όμως σήμερα χρειάζεται να μελετήσουμε το έδαφος πάνω στο οποίο επιθυμούμε να περπατήσουμε για να γνωρίζουμε με τι υλικά θα χτίσουμε τους νέους δρόμους. Λείπει σήμερα μια επαρκής ταξική ανάλυση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, τόσο των κυρίαρχων όσο και των υποτελών τάξεων αλλά και των διάφορων κοινωνικών κατηγοριών και στρωμάτων. Ποια είναι η σύνθεση της ελληνικής αστικής τάξης; Ποια είναι η ηγεμονική της μερίδα; Τι επιδιώξεις έχει στρατηγικά και πώς τις προωθεί; Γύρω από ποια στοιχεία συγκροτεί τον ηγεμονικό συνασπισμό εξουσίας; Η ηγεμονία του σε ποια οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά στοιχεία βασίζεται; Γιατί σήμερα επιλέγει αυτό το ιδιότυπο καθεστώς παραχώρησης στοιχείων εθνικής κυριαρχίας προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντά της; Οι υποτελείς τάξεις στην Ελλάδα πώς διαρθρώνονται; Που βρίσκεται η εργατική τάξη και από τι επαγγέλματα αποτελείται; Σε τι βαθμό εμπλέκεται στην πολιτική και σε τι βαθμό υπερασπίζει οργανωμένα τα συμφέροντά της; Τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα από ποιες κατηγορίες απαρτίζονται; Τα ιδιαίτερα συμφέροντα τους πώς τα υπερασπίζουν (παράδειγμα οι οδηγοί ταξί και η στροφή τους προς το Βορίδη); Η διανόηση στην Ελλάδα γύρω από ποιους άξονες συγκροτεί την κυρίαρχη αφήγηση; Το Κράτος και οι μηχανισμοί του τι μέγεθος έχουν και τη δύναμη; Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του Κράτους έχουν ενεργές αντιθέσεις και πώς αυτές μπορούν να οξυνθούν; Υπάρχει χώρος για ένα εναλλακτικό ιδεολογικό και πολιτιστικό πλαίσιο και πώς μπορεί να προωθηθεί; Μια αντικαπιταλιστική λαϊκή συμμαχία γύρω από ποιά στρώματα χτίζεται και πώς ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μπορεί να τα συνενώσει; Με αυτά τα ερωτήματα ο σύγχρονος κομμουνιστικός φορέας οφείλει να αναμετρηθεί.

Επίλογος

Η συζήτηση για το σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα ανοίγει πάρα πολλά ερωτήματα και θα αναμετρηθεί με ιστορικές αλλά και πρωτότυπες απαντήσεις. Είναι αλληλένδετη με το σήμερα του κινήματος και την προοπτική νίκης του. Οι απαντήσεις μπορούν να προκύψουν αν οι επαναστάτες κομμουνιστές αποτελούν οργανικό κομμάτι του κινήματος και βρίσκονται όπως έλεγε ο Λένιν ένα μόνο βήμα μπροστά από αυτό. Η αναμέτρηση σήμερα με το ερώτημα της αντεπίθεσης και υλικής νίκης του κινήματος, της συγκρότησής του σε πραγματικό κοινωνικό μέτωπο απέναντι σε κυβέρνηση, τρόικα, ΔΝΤ, η προσπάθεια να οικοδομηθεί μια σύγχρονη αριστερή μετωπική πολιτική συμμαχιών με προγραμματική βάση και η συνάντηση με κάθε τι νέο που ξεπηδάει ελπιδοφόρα από τον κόσμο του αγώνα θα μας βοηθήσουν στο να ιχνηλατήσουμε τις αναγκαίες απαντήσεις. Όλες οι δυνάμεις που έχουν το ερώτημα του σύγχρονου κομμουνιστικού φορέα οφείλουν άμεσα να ανοίξουν ένα πλατύ συγκροτημένο δημόσιο διάλογο με θάρρος, αξιοποιώντας την κληρονομιά των βημάτων και διαύλων διαλόγου των τελευταίων δύο χρόνων και με έμφαση στην προγραμματική επεξεργασία γύρω από το ερώτημα του εναλλακτικού δρόμου. Το ερώτημα «μετά το ευρώ τι;», δηλαδή το πώς μπορεί να οργανώνεται, να παράγει και να ζει η ελληνική κοινωνία σε ρήξη με τα καπιταλιστικά σχέδια των τελευταίων 30 χρόνων έχει αντικειμενικά στο φόντο του το ερώτημα της στρατηγικής και το ερώτημα του φορέα αυτής της στρατηγικής.

Από:http://aristerovima.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s