Μια σύντομη ενημέρωση από την έκτακτη Πανελλαδική Σύσκεψη του ΜΑΑ

Posted: 08/04/2012 by Β.Χ. in ΜΕΤΩΠΟ
Ετικέτες: ,

Ολοκληρώθηκαν σε μια μέρα – αντί για δύο όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί – οι εργασίες της έκτακτης πανελλαδικής σύσκεψης του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής με μειωμένη συμμετοχή από τα μέλη των συνιστωσών αλλά πλούσιο και μεστό διάλογο. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στα δύο πρώτα θέματα της ημερήσιας διάταξης, δηλαδή τις εκλογές και την στάση του ΜΑΑ απέναντι στο ευρώ.

Σε μια εποχή που η διαπάλη των γραμμών εντός των πολιτικών μορφωμάτων της αριστεράς γίνεται με γνώμονα την προστασία των όρων αναπαραγωγής τους και λαμβάνονται πρόσθετα μέτρα περιφρούρησης των κομματικών μηχανισμών, το ΜΑΑ δεν διακατέχεται από παρόμοιους κινδύνους. Όταν, μετά από πολλά χρόνια, τα καθοδηγητικά όργανα του ΣΥΝ συνεδριάζουν κεκλεισμένων των θυρών και οργανώσεις όπως το ΝΑΡ θεωρούν εσωτερική τους υπόθεση την οικοδόμηση του “επαναστατικού” κόμματος, η αντιπαράθεση των απόψεων στο ΜΑΑ γίνεται με όρους πλήρους δημοσιότητας.

Το πιο σημαντικό στοιχείο της έκτακτης πανελλαδικής σύσκεψης του ΜΑΑ θεωρούμε ότι δεν είναι οι αποφάσεις, οι οποίες λίγο πολύ ήταν αναμενόμενες, αλλά ο πλούσιος προβληματισμός και οι ολοκληρωμένες απόψεις που ακούστηκαν. Για τις αποφάσεις και την σημασία τους και τι στόχους εξυπηρετούν στην προεκλογική περίοδο θα αναφερθούμε αναλυτικά σε επόμενο κείμενό μας. Εδώ θα παρουσιάσουμε τρεις αντιπροσωπευτικές τοποθετήσεις, που εκτός των άλλων έχουν ενδιαφέρον και για τα στοιχεία ενημέρωσης που περιέχουν ως προς τις διαπραγματεύσεις και τις σχέσεις του ΜΑΑ με άλλους πολιτικούς χώρους, όπως την ΕΛΑΔΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

.

.

Από:http://www.enosy.blogspot.com

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

    Απάντηση της Ανταρσύα στο ΜΑΑ για τις εκλογές: http://www.aran.gr/images/flips/antarsya/2012_04_09_antarsya.pdf

  2. Ο/Η απάντηση της ομάδας που αποχώρησε από την ΚΟΕ στα συνεδριακά κείμενα της ΚΟΕ λέει:
    Κείμενο για το σχέδιο απολογισμού και θέσεων ΚΟΕ από Α.Κ.,Σ.Κ.,Κ.Κ. Για τον απολογισμό 1. Συνέδριο ουσίας – συνέδριο μελών ή Συνέδριο με απουσία μελών; Το 3ο συνέδριο της ΚΟΕ γίνεται μετά από το άνοιγμα του ζητήματος της 2ης φράξιας από την 1η φράξια σαν ένα ηθικό, οργανωτικό και τεχνικό ζήτημα προς επίλυση και χωρίς να δώσει την παραμικρή απάντηση στα ιδεολογικά, πολιτικά ζητήματα που έμπαιναν από συντρόφους από καιρό. Τον Οκτώβρη, το Συνέδριο θα ήτανε «συνέδριο διάσπασης», τώρα ξαφνικά γίνεται «συνέδριο μελών». Η 1η φράξια πρώτα δημιούργησε ένα ασφυκτικό πλαίσιο που εξανάγκαζε σε αποχώρηση τους διαφωνούντες και αμέσως μετά προσέφυγε στο Συνέδριο. Αυτή η τακτική σημαίνει«συνέδριο των μελών που εξακολουθούν και παραμένουν στην ΚΟΕ» και σίγουρα όχι όλων των μελών. Το να πιστεύει κανείς οτι μετά από όσα έγιναν οτι η «ΚΟΕ παραμένει ίδια» είναι κοροϊδία. Το να θέτει κανείς τώρα το κέντρο βάρους από την καθοδήγηση στα μέλη, ενώ η καθοδηγηση είναι «απλός οργανωτής» είναι τουλάχιστον υποκριτικό. Όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν γίνει νωρίτερα και τότε θα είχε προφυλαχτεί καταρχήν το «συνέδριο των μελών». Η προσφυγή στη βάση είχε ζητηθεί στο ΚΟ, στις 22-23/10/11, αμέσως μετά το αχτίφ και τότε θα ήταν «συνέδριο διάλυσης», «αιτία πολέμου» και αντιμετωπίστηκε με πρωτοφανή τρόπο. Η μπόλικη δημοκρατία, με ολίγη από «μέλη» και απόσυρση της καθοδηγησης από την σκηνή κλπ, τώρα είναι κενά περιεχομένου. Τώρα η ιστορία θα γραφτεί κατα το δοκούν. Η παραδοχή του ρόλου που έπαιζαν τουλάχιστον κάποιοι από τους αποχωρήσαντες στην ιστορία της ΚΟΕ φαίνεται ξεκάθαρα μέσα στο κείμενο του απολογισμού. Αυτοί όμως δεν θα απολογίσουν, δεν θα μιλήσουν αλλά και αν κατηγορηθούν, συκοφαντηθούν ή οτιδήποτε άλλο δεν θα μπορούν να πουν την δική τους γνώμη για την προηγούμενη περίοδο και η ιστορία της ΚΟΕ θα γραφτεί από τους «νικητές». Από την άλλη, η ουσία έχει ήδη μετατοπιστεί στο «αν το εγχείρημα αυτό το αποκλειστικά δικό μας μέσα σε αυτή την διεθνή μαυρίλα πρέπει να το κρατήσουμε και πως» λες και κάποιος αμφισβητούσε ή και αμφισβητεί μάλλον ακόμα την αξία της κομμουνιστικής αριστεράς και την οργάνωση γενικότερα σαν ανώτερη μορφή πάλης και πολιτικού αγώνα. Στο 2ο συνέδριο είχαμε μεγαλύτερες απαίτησεις από την ΚΟΕ, θέλαμε ένα «συνέδριο τομή – γεγονός μέσα στην Αριστερά». Η εισαγωγή στο 3ο συνέδριο είναι απογοητευτική για την ΚΟΕ.Tο 3ο συνέδριο της ΚΟΕ θα αφορά μόνο αυτή. 2. Εγκατάλειψη της ιδεολογίας ή ιδεολογία της εγκατάλειψης; Οι διάφοροι –ισμοί που χρησιμοποιούνται μπορεί να κατηγοριοποιούν διάφορες καταστάσεις με τον κίνδυνο βέβαια να αδικούν, να τσουβαλιάζουν χωρίς να δίνουν βάρος στις ιδιαίτερότητες κάθε κατάστασης. Υπάρχει όμως ένας –ισμός στον οποίο θα μπορούσαμε να εντάξουμε τους συγγραφείς του απολογισμού, ο «χβοστισμός», η πολιτική του ουραγού. Απέναντι σε αυτόν θα πρέπει να ορίσουμε μέτωπο. • Η διαπίστωση που γίνεται από την πρώτη κιόλας αράδα «Πολύπλευρη ιδεολογική ανεπάρκεια – η ιδεολογική καθήλωση της ΚΟΕ είναι το κύριο πεδίο των καθηλώσεων της» είναι εντυπωσιακή ως προς την απολυτότητα της αλλά και την σαφήνεια που διατυπώνεται. Ο απολογισμός στο πεδίο της ιδεολογίας είναι αρνητικός; Το να μιλήσεις για την ιστορία της «ηττας του υπαρκτού», του δυσμενούς συσχετισμού σε διεθνές επίπεδο κλπ δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να προσθέσουν. Ούτως ή άλλως σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να παρέμβεις. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι να εντοπίσεις εκείνα τα στοιχεία θεωρίας-αναλύσεων / πολιτικής γραμμής/ παρέμβασης και δράσης που έδωσαν ιδεολογικό φορτίο – στίγμα και χαρακτήριζαν την ΚΟΕ. • Η ΚΟΕ ανήσυχη δύναμη, που αναπτύσσει δεσμούς με τον λαό, ΚΟΕ παρεμβατική μέσα στα κινήματα και τους αγώνες, ΚΟΕ χρήσιμη / στην υπηρεσία των συμφερόντων του λαού και της εργατικής τάξης. Μαζική πολιτική δύναμη της κομμουνιστικής αριστεράς που ριζώνει σε χώρους, έχει πολύπλευρη δραστηριότητα, αλλάζει διαρκώς, μετασχηματίζεται, δοκιμάζει και δοκιμάζεται, εκφράζει ένα ευρύτερο δυναμικό. Αυτό είναι ιδεολογικό ζήτημα και σε αυτό το επίπεδο η ΚΟΕ έκανε βήματα. Σήμερα απαξιώνεται. • Δύναμη αλλαγής, δύναμη μετασχηματισμού των πραγμάτων / συσχετισμών μέσα στην αριστερά με στόχο το δυνάμωμα της κομμουνιστικής αριστεράς, την ύπαρξη μιας μαζικής αντισυστημικής αριστεράς. • Η ΚΟΕ δοκιμάζει πολιτικά και οργανωτικά ένα σχέδιο (αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο, αριστερός πόλος, δυο δεξιές, πολιτικό πρόβλημα της χώρας κλπ) και το σχέδιο αυτό φέρνει την εμπλοκή με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα φεστιβάλ, τις λέσχες, στέκια σε πόλεις, το @ρουφ, πανελλαδικό άνοιγμα οργανώσεων, οργανωτική ανάπτυξη (διπλασιασμός), αλλαγή εμβέλειας, Δρόμος και ενωτική – ανοικτή πολιτική γύρω από το εγχείρημα της εφημερίδας. • Όλα τα παραπάνω παλεύτηκαν και αναφέρονται στον ίδιο απολογισμό. Αν λοιπόν το κορυφαίο ζήτημα της αποϊδεολογικοποίησης είναι η στασιμότητα στην άσκηση πολιτικής αλλά και η οργανωτική διάλυση ας δούμε οτι πέρα από τις τακτικές ήττες ή επιτυχίες που είχε η ΚΟΕ η περίοδος προ ανασυγκρότησης είναι μια περίοδος με πλούσια πολιτική παρέμβαση για την ΚΟΕ σε όλα τα επίπεδα (άσκηση πολιτικής όχι προπαγάνδας) και με πλούσια οργανωτικά αποτελέσματα και μάλιστα πιο πλούσια από κάθε προηγούμενη περίοδο(δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την περίοδο της ανασυγκρότησης). Εδώ η αντίφαση είναι προφανής. Οι συγγραφείς θα είχε αξία να κατέβουν από το στασίδι και να μιλήσουν συγκεκριμένα τι κατάφερε ή δεν κατάφερε η ΚΟΕ σε σχέση με αυτό που ήταν και σε σχέση με τους στόχους που έβαζε, να εξηγηθεί συγκεκριμένα η αποιδεολογικοποίηση γιατί κάτι τέτοιο ταιριάζει περισσότερο στην περίοδο της ανασυγκρότησης. Σε αυτό υπάρχει σιωπή. Δημόσιος απολογισμός βάσει των στόχων που τότε τέθηκαν και υποστηρίχθηκαν ομόφωνα – συχνά φανατικότατα από όλους – για να ξεχαστούν σήμερα γιατί ο απολογισμός γίνεται εκ των υστέρων βάσει σκοπιμότητας. • Το ερμηνευτικό σχήμα ιδεολογική ανεπάρκεια με λογικό επακόλουθο τον πολιτικό εμπειρισμό και τον πραγματισμό που μοιραία οδηγεί στον οπορτουνισμό. Έχει πολλούς –ισμους που μένουν κενοί χαρακτηρ-ισμοί / άδεια πουκάμισα αν δεν ντυθούν με τις πράξεις που αποδεικνύουν τους –ισμους στη νιοστή. • Στην ΚΟΕ πλέον πρέπει να κυριαρχήσει η ιδεολογία της εγκατάλειψης: o Της φιλοδοξίας οτι μπορεί και πρέπει να παίξει καταλυτικό ρόλο στα πράγματα ή τουλάχιστον να προβληματίζεται διαρκώς για το πώς μπορεί να είναι αποτελεσματική o Της διαρκούς αναμέτρησης με τα καθήκοντα της περιόδου, του ανένδοτου αγώνα o Της υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων, να είναι δηλαδή χρήσιμη και όχι σκέτα για τον εαυτό της o Της πεποίθησης οτι υπάρχει δυνατότητα αριστερής πολιτικής σαν απάντηση στην χρεοκοπία και την καταστροφή o Της δυνατότητας να ριζώσει η κομμουνιστική αριστερά και ανασυσταθεί σε πόλο ισχυρό, αυτόνομο, χρήσιμο για τον λαο και τον τόπο. o Η ΚΟΕ αναχωρεί από τα καθήκοντα της περιόδου, ξεγλιστράει από το πολιτικό και οργανωτικό σχέδιο που πρέπει να έχει, βάζει το κεφάλι της στην άμμο. Αυτό γίνεται φανερό και πιο συγκεκριμένο πιο κάτω στις θέσεις. • Ο «χώρος» από καιρό παραδειγματίζονταν από την ΚΟΕ. Αντέγραφε, υιοθετούσε, ενοχλούνταν, ζορίζονταν. Γιατί η ΚΟΕ, δεν καθορίστηκε από τα εντός αριστεράς τείχη, αλλά από τα καθήκοντα μιας περιόδου και έδωσε παράδειγμα, είχε νοοτροπία, ιδέες, παρήγαγε πολιτική και οχι μικροπολιτική. Η ΚΟΕ δεν είχε σχέση με την ΚΟΕ του 2003, έσπασε ταμπού, έθεσε το ζήτημα της ενότητας σε προωθημένη βάση, ξεβόλεψε αντιλήψεις, έδωσε ζωή σε νέες ιδέες, ήταν διαρκώς ανοιχτή σε προκλήσεις. • Από την άλλη πολιτικά η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, το στοιχείο της εξάρτησης από ΕΕ/ ΗΠΑ, της χρεομηχανής, της χώρας μεταπράτη αλλά και το ίδιο το αντι-ευρω κ.α. είναι αναλύσεις και αιχμές στις οποίες ο «χώρος» αναγκάζεται και προσχωρεί /μετατοπίζεται κάτω από το βάρος της ίδιας της πραγματικότητας. Η ΚΟΕ πολιτικά είναι πιο μπροστά ακόμα και πολύ πρόσφατα όταν βάζει την ιδέα του Μετώπου, ενώ άλλοι χάσκουν και ψελλίζουν τα ίδια, οπως και πριν. Τότε αντί να «χαιρετίσει» τις αλλαγές, αντί να δει εκεί ευκαιρίες και δυνατότητες, η ΚΟΕ βγάζει αγκάθια, ταμπουρώνεται, στήνει τα ιδεολογικά της μέτωπα. • Μέτωπο με τον οικονομισμό, με το «αντι-ευρω», με το λαφαζανισμό, τον πλατφορμισμό και τόσους ακόμα ιδεολογ-ισμούς, παράλληλα όμως ξεχνάει τον Τσιπρισμό, τον νέο-πασοκισμό, τον ευρωπαϊσμό, τον συστημισμό κομματιών της ελληνικής Αριστεράς, ενώ υμνεί τον Θεοδωρακισμό και συμπεριφερεται στον ριζοσπαστισμό σαν το νέο υποκείμενο. Αυτά φέρνει η ανασυγκρότηση, πράγμα που ονομάζεται ανέβασμα της ιδεολογικής δουλειάς, γιατί μιλάμε πλέον με –ισμους. Όλα αυτά δεν είναι αλλόκοτα έχουν συγκεκριμένο στόχο. • Ο Τσιπρισμός λέγεται δεξιά και αριστερά ότι έχει να επιδείξει θετικά χαρακτηριστικά όπως για παράδειγμα μετατοπίσεις μετά από την πίεση της ΚΟΕ σε σημείο που να υιοθετεί την αντίληψη της! Στις ενημερώσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζεται ο εκλογικός κρετινισμός του ΣΥΝ που χωράει τα πάντα από το «δεν είστε τόσο Έλληνες» μέχρι «μην πέσουμε στην εθνική αναδίπλωση» και ετοιμάζεται να παρουσιαστεί η συμμετοχή στον ΣΥΡΙΖΑ ως μονόδρομος. • Η ΕΛΑΔΑ και οι εκπρόσωποι του Θεοδωρακισμού φιλοξενούνται άκριτα μέσα στο Δρόμο. Μέσα στην ιδρυτική του εκδήλωση χαιρετίζει ένθερμα η ΚΟΕ χωρίς να την προβληματίζει η σύνθεση της και ακόμη χειρότερα η προοπτική της. Από ορφανούς του ΠΑΣΟΚ (Κοτζιάς, Μαριάς …), μέχρι τον Παπαθεμελή και τον Καμένο που συζητάει με την ΕΛΑΔΑ. Στα αλήθεια ποια είναι η συνέχεια αυτού του εγχειρήματος; Δεν ήταν κάτι παραπάνω από ένα πυροτέχνημα. Ή ένας τρόπος πλασαρίσματος κάποιων πρώην του πολιτικού συστήματος, ακροδεξιών στοιχείων ή των αστέγων του ΠΑΣΟΚ που το χρειάζονται σαν όπλο αυτόνομης διαπραγμάτευσης με το ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα. Ή τέλος επίφαση μετωπικής λογικής για τον ΣΥΝ. • Οι άστεγοι του ΠΑΣΟΚ έχουν κάνει σαφείς τις προθέσεις τους για αναβίωση της δημοκρατικής παράταξης και επιλέγουν δυο δρόμους το ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΗΜΑΡ, για την ανασύσταση μιας αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Η απάντηση σε όλα αυτά είναι η υποβάθμιση του ζητήματος ΣΥΡΙΖΑ σε μια «απλή εκλογική συνεργασία με ένα ρεφορμιστικό κόμμα» που μια κομμουνιστική οργάνωση θα μπορούσε να έχει! • Η ΚΟΕ κάνει την επιλογή για διαζύγιο με την αριστερά, όμως (τι παράλογο) εκλογική συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ ως επιλογή επιβίωσης, μοναχική πορεία, πολιτική παρέμβαση μέσω εγχειρημάτων τύπου ΕΛΑΔΑ και άλλων «φαρδιών» πολιτικών τόσο προς έναν εθνικιστικό αντιιμπεριαλισμό που αντιστοιχούσε στις χώρες αποικίες του ’60 (τυχαίος ο Σαμίρ Αμίν;), όσο και προς σοσιαλδημοκρατικές – μεταπολιτικές αναζητήσεις… • Οι συγγραφείς βαφτίζουν τον Δρόμο όργανο της ΚΟΕ, την εφημερίδα που θα γράφονταν «από όλη την αριστερά για όλη την αριστερά» αλλοιώνοντας έτσι όλο τον χαρακτήρα του εγχειρήματος αλλά κάνοντας και μια λαθροχειρία ολκής. • Λαθροχειρία που δίνει άλλοθι στο γεγονός ότι μετατράπηκε σε όργανο μόνο που η ΚΟΕ δεν γνώριζε για αυτό, ούτε καν το ΚΟ της ΚΟΕ παρά μόνο ένας άνθρωπος. Ότι παρήγαγε ο Δρόμος τον προηγούμενο χρόνο από πλευράς Κώστα Ανδριανόπουλου σε πρώτο χρόνο,υιοθετήθηκε σε δεύτερο χρόνο άκριτα από τον ΡΡ και την τωρινή καθοδήγηση. Ενδεικτικά:Για τη «νέα καθεστωτική φάση» (15/5/10), για την «κοινωνική, πολιτική, οικονομική διέξοδο της χώρας» (22/5/10), για τον «κοινωνικό ριζοσπαστισμό» και τη μη σχέση του με την αριστερά (12/6/2010), για τον πολιτικό αγώνα και τον «διεκδικητισμό» της αριστεράς (30/10/2010), για τον ριζοσπαστισμό και τη «μεταπολίτευση του λαού» (24/7/10), για το πολιτικό σύστημα και τον πολιτικό αγώνα (27/11/2010) κοκ. Έτσι λοιπόν κάπως πρέπει να εξηγηθεί πως γνωρίζαμε από συντάκτη του Δρόμου με μαθηματική ακρίβεια την μέλλουσα θέση της ΚΟΕ. • Σήμερα είμαστε μπροστά σε ένα συνέδριο επικύρωσης όσων δια της διολισθήσεως, του Δρόμου και της Γραμματείας, είχε γράψει ένα στέλεχος της ΚΟΕ κι ένας έξω από την ΚΟΕ, περιφρούρησης απέναντι στις απόψεις των αποχωρησάντων, έλλειψης στόχων, φιλοδοξίας και κατευθύνσεων, «μοναδικότητας», συντήρησης της ΚΟΕ σαν άλλο ένα «μαγαζί» της αριστεράς, συνέδριο επικύρωσης μιας εκλογικής τοποθέτησης υπέρ ΣΥΡΙΖΑ που χτίζεται εδώ και 7 μήνες σαν «μονόδρομος» (και γι’ αυτό πολεμήθηκε τόσο ακραία και α-πολίτικα στο αχτίφ). 3. Περιορίστε τις απαιτήσεις για γραμμή και σχέδιο δεν φτάνουμε για αυτά Η περιορισμένη πολιτική ανάπτυξη αφορά την πενταετία (2007-12) αλλά μετά γενικεύεται στην 10ετια που γυροφέρνουμε πάνω κάτω στα ίδια. Αλλά και η κύρια προσφορά της περιόδου η διάσωση ενός δυναμικού και κάποιων κατακτήσεων. Εδώ ξεπερνιέται ένα όριο σεβασμού προς την βάση της οργάνωσης από την πλευρά των συγγραφέων. Περνάμε σε ένα στάδιο πατερναλισμού αλλά και υποτίμησης όλων των προσπαθειών, της δουλειάς, των ωρών που έχουν σπαταληθεί από τον καθένα για να γίνουν βήματα, να παίξει ρόλο η ΚΟΕ, να ακουστεί πανελλαδικά, να παρέμβει. Τόσος κόπος χαμένος; Από τον τρόπο που βλέπουν οι συγγραφείς την κύρια προσφορά της περιόδου είναι προφανές οτι θέλουν να κοντύνουν οσο μπορούν παραπάνω την ΚΟΕ. Οι διασώστες και οι διασωθέντες μαζί είναι μια μικρή αυτόνομη ομάδα, που στα πλαίσια της αναπαράγονται σαθρές αντιλήψεις, που γυροφέρνει στα ίδια, ιδεολογικά ανεπαρκής, πολιτικά περιορισμένη… μικρό πολύ μικρό το μπόι μας (ιδεά που σπέρνουν δεξιά και αριστερά). Συμπέρασμα αβίαστο θα θέλαμε να έχουμε απαιτήσεις ή γνωρίζουμε τις απαιτήσεις (ΚΟ ή κάποιοι από το ΚΟ) αλλά από ποιόν να τις έχουμε από τον ανάπηρο(ΚΟΕ). Δεν αναγνωρίζεται ένα σημαντικό πεδίο των καθηλώσεων της ΚΟΕ που διαπνέει ολόκληρο το κείμενο αλλά δεν αναφέρεται ρητά. 4. Η πλειοψηφία του ΚΟ είναι καθολικά απούσα; Περιορισμένης ευθύνης; Ή μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας; Για την περίοδο προ ανασυγκρότησης: Ο απολογισμός δεν έχει ονοματεπωνυμο ποιος έκανε, τι έκανε, πως κρίνεται σε όλα τα επίπεδα. Γίνεται συγκεκριμένος μόνο όπου βολεύει. Η μέθοδος είναι η εξής: Λέγονται ονοματεπώνυμα και ατομικές ευθύνες όταν πρόκειται να πέσουν όλα τα κακώς κείμενα κάπου. Όσα όμως είναι καλά είναι συλλογικά καμωμένα, αλλά τα κακώς κείμενα είπαμε πως είναι έργα μόνο των 2, ή μηχανισμού και της φράξιας. Αποφασίστε σύντροφοι τι είσασταν απόντες ή παρόντες. Γιατί δεν γίνεται στα «καλά» να εμφανίζεστε και στα «κακά» να εξαφανίζεστε. Η πλειοψηφία του ΚΟ κρύβεται από τις ευθύνες της , πίσω από την μειοψηφία του ΚΟ και ακόμα χειρότερα πίσω από 2 ανθρώπους, τον «υπεργραμματέα» και τον διάδοχο. Απίστευτο αλλά αληθινό! Τέτοιος απολογισμός όπου τους υπόλοιπους πρέπει να τους δικαιολογήσουμε γιατί μπερδευονταν και λίγο οι φιλικές σχέσεις και δεν μίλαγαν, πιθανά υπήρχαν και λίγο χαλαρές διαδικασίες, και «υπεργραφείο» που αντικαθιστούσε την γραμματεία που δεν συνεδρίαζε, διοικητισμός και διεκπεραίωση, που δεν ταιριάζει σε ΔΣ σωματείου, πόσο μάλλον σε ΚΟ κομμουνιστικής οργάνωσης και απευθύνεται στην βάση λες και είναι αφελής. Η αποδοχή ενός τέτοιου απολογισμού δίνει συγχωροχάρτι στο εναπομείναν ΚΟ που όπως φαίνεται απολογίζει πάνω στην κινήσεις και ενέργειες άλλων, των δύο και του μηχανισμού. Όσο προσεκτικές και να είναι οι διατυπώσεις η ουσία του απολογισμού στις γενικές εκτιμήσεις μιας προηγούμενης περιόδου περιέχουν μεγάλες αντιφάσεις, τα ερμηνευτικά σχήματα εξαντλούνται. Ο ένας ρίχνει «ζαριές» και οι υπόλοιποι παρακολουθούν; Συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν; Γιατί δεν αντιστάθηκαν στην κατρακύλα; Τιμητές της κομμουνιστικής ηθικής, ορισμένα στελέχη που για χρόνια ήταν απόντες και εξαφανισμένοι, από καθέδρας διδάσκαλοι που δεν λέρωσαν τα χέρια τους. Όταν μίλησαν χειροκρότησαν φανατικά τις «ζαριές» του υπεργραμματέα (πχ πρωτοσέλιδα Αλαβάνου στον Δρόμο), αλλά μετά ξέχασαν ότι πρωτοστάτησαν στις ζαριές και στον πραγματισμό και το έριξαν στην αποκάλυψη της ιδεολογικής ανεπάρκειας. Κατά τους συγγραφείς οι 2 άνθρωποι είναι το κέντρο και οι υπόλοιποι της φράξιας ο βασικός μηχανισμός. Και σε αυτή την περίοδο είχαμε επιτυχίες; Τι παραδοξότητα. Το κέντρο μετατοπίζεται επί ανασυγκρότησης, όπου το προηγούμενο κέντρο δήθεν εκνευρίζεται, δεν αντέχει τον παραγκωνισμό του και αντιδρά. Στην περίοδο αυτή έχουμε στασιμότητα στην άσκηση πολιτικής, έλλειψη πολιτικού-οργανωτικού σχεδίου, στήσιμο μετώπων απέναντι στην αριστερά, χαμήλωμα του πύχη και των απαιτήσεων για ΚΟΕ, σιωπές για ΣΥΡΙΖΑ-ΜΕΤΩΠΟ, που θα γίνουν αργότερα έμμεσοι έπαινοι για Τσίπρα, ύμνοι για Θεοδωράκη, επιλέγουμε το «όχι πίσω από τις πλατείες» και τη λατρεία στον «κανέναν». Η κατάληξη της ανασυγκρότησης είναι η διάλυση της ΚΟΕ έτσι όπως υπήρχε. Σε αυτά τουλάχιστον πέρα από την κριτική, χρειάζεται και λίγη αυτοκριτική, γιατί ακόμα και στους εναπομείναντες της ΚΟΕ δύσκολα γίνεται αποδεκτό το σχήμα του απολογισμού «για όλα φταίνε οι άλλοι». Για τα διεθνή 1. Η έκρηξη της χρηματιστικής φυσιογνωμίας του ιμπεριαλισμού που είναι παγκοσμιοποιημένος, είναι τέτοια σήμερα που έχει δώσει άλλες διαστάσεις στις κλασσικές κυκλικές κρίσεις υπερσυσσώρευσης του καπιταλιστικού συστήματος. Το σάπισμα και η καταστροφική πλευρά που αναπτύσσει αυτή η υπερχρηματιστικοποίηση, έχει συγκεκριμένες επιπτώσεις πάνω στο στοιχείο της πραγματικής οικονομίας, της κοινωνικής δομής αλλά και της αστικής πολιτικής έτσι όπως την γνωρίζαμε έως σήμερα. Όμως αυτή το ειδικό γνώρισμα του σημερινού ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού αποκτά ειδικό βάρος μόνο αν θελήσουμε να εκτιμήσουμε την διεθνή κατάσταση σαν μία κατάσταση γενικής και ιστορικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Γενική γιατί η επίδραση της χρηματιστικής κρίσης του 2008 εξαπλώθηκε στην πραγματική οικονομία( εξαφανίζοντας τους ρυθμούς ανάπτυξης) στην κοινωνία( επιβάλλοντας μία νέα ακραία φτώχεια-προλεταριοποίηση –ανεργία και χτύπημα των μεσοστρωμάτων –νέα κινήματα ριζοσπαστισμού) στις διεθνείς σχέσεις(οξύνοντας το νομισματικό πόλεμο και βαθαίνοντας της κρίση παγκόσμιας ηγεμονίας-κλονισμός όλων των βασικών κέντρων) εξαπλώθηκε στην πολιτική (τέλος νεοφιλελευθερισμού- κατάρρευση σοσιαλδημοκρατίας-όρια υπαρκτής Αριστεράς). Ιστορική κρίση γιατί το βάθος της με όρους οικονομικούς-πολιτικούς –κοινωνικούς και πολιτισμικούς ορίζεται από ένα παγκόσμιο αδιέξοδο λόγω του ότι είναι μία κρίση όλου του καπιταλιστικού μοντέλου σε εποχή απουσίας αντίπαλου συστήματος. Ιστορική κρίση γιατί οι επιλογές του ξεπεράσματος της θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα ή προς μία παρατεταμένη περίοδο βαρβαρότητας ή προς μία καταστροφική εξέλιξη ή προς μια αργή –πολύπλοκη έξοδο προς ένα άλλο σύστημα που περιγράφουμε ως Κομμουνισμό. 2. Σε αυτό το πλαίσιο είναι λάθος να υπάρχει μια γενική –επίμονη αναφορά στην κρίση της Δύσης ή του δυτικού καπιταλισμού, λόγω της ανάδυσης και ανάδειξης των καπιταλιστικών δυνάμεων της Κίνας και της Ρωσίας ή και αυτών που έρχονται από την Λατινική Αμερική, στα παγκόσμια πράγματα. Η κρίση την ίδια ώρα που χτυπάει περισσότερο τις ΗΠΑ και την ΕΕ τα τελευταία χρόνια, δεν αφήνει καμία ισχυρή οικονομία του πλανήτη εκτός. Ειδικά η εξάρτηση της Κίνας από τα Αμερικάνικά αποθεματικά είναι ωρολογιακή βόμβα που εξηγεί όχι μόνο την παρακμή του Αμερικάνικού μεγαλείου αλλά και την αδυναμία του Κινέζικου δράκου. Οι ανατολικές δυνάμεις της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης σε επίπεδο στρατιωτικό-μορφωτικό και διπλωματικό εκτός από το οικονομικό, συγκεντρώνουν αργά αλλά σταθερά στοιχεία όλο και εντονότερης αμφισβήτησης της ευρωατλαντικής ηγεμονίας εντός του πλαισίου ενός άγριου νεοφιλελευθερισμού μέσα στις χώρες τους με εντονότερα Κρατικά χαρακτηριστικά στην διοίκηση και την λειτουργία της άρχουσας τάξης. Επομένως έχουμε ανάδυση μόνο νέων καπιταλιστικών δυνάμεων και όχι και «άλλων» που αναφέρει το κείμενο των θέσεων του συνεδρίου. Τι είναι οι άλλες δυνάμεις και ποιες είναι στον κόσμο; 3. Από αυτή την άποψη η θέση για την νεοαποικιοποίηση, την αντίθεση Δύση-Περιφέρεια, θέλει συγκεκριμένη ανάλυση και όχι αναγωγή σε θεωρητικό σχήμα. Για παράδειγμα το σχήμα «η Ελλάδα αποικία μέσα στην ΕΕ» είναι σωστό , όμως το κύριο είναι να ορίζονται οι σημερινοί όροι και μηχανισμοί που βιάζουν την ανεξαρτησία μίας σύγχρονης χώρας και στην συγκεκριμένη περίπτωση πάμε από το σχήμα κέντρο-περιφέρεια στο ΕΕ-Ευρωζώνη και Γερμανική πολιτική. Με τον ίδιο τρόπο δεν εξηγεί το Δύση/περιφέρεια την στάση της Τουρκίας στις σημερινές εξελίξεις. Βγάζει γλώσσα στις ΗΠΑ και στην Γαλλία, κάνει δουλειές με την Γερμανία και την Ρωσία, συμφωνεί εν τέλει με τους Δυτικούς για το ζήτημα Συρία και τα λοιπά. Είναι σωστό να μιλήσουμε για μία Αμερικάνική επιθετικότητα λόγω φόβου αλλά αυτό δεν δείχνει τις διαφορετικές στρατηγικές που παίζονται στο Πεντάγωνο για το ζήτημα «ηγεμονία». Η σχολή Κίσσινγκερ θεωρεί ότι η Αμερική πρέπει με κάθε μέσο να είναι αυτή που θα παραμείνει ο παγκόσμιος ηγεμόνας, ενώ η σχολή Μπρεζίνσκι δείχνει τον δρόμο της παγκόσμιας συναίνεσης, της διείσδυσης, της ειρηνικής διάλυσης των αντίπαλων σχεδίων(ειρηνικής όσον αναφορά το πόσο μπροστά θα μπαίνουν ή θα φαίνονται ή θα μπορούν να είναι οι Αμερικάνοι στα διεθνή μέτωπα). Δεν υπάρχει επιθετικότητα των Αμερικάνων με τους όρους Μπους-Κλίντον, αλλά προσαρμοσμένη στην διεθνή συννενόηση και συνεργασία με όσους επιθυμούν. Οι πρόθυμοι δεν είναι ακόλουθοι όπως στην περίπτωση του Κόλπου, ή της Γιουγκοσλαβίας. Οι πρόθυμοι τώρα θέλουν μερίδια, ζητάνε θέσεις, κατοχυρώνουν δικά τους σχέδια.Το ζήτημα της γεωπολιτικής σήμερα είναι σημαντική πλευρά του παγκόσμιου ανταγωνισμού παραμένει όμως πεδίο που εξυπηρετεί την οικονομική βάση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, τις καθρεφτίζει, τις οξύνει στο βαθμό που ικανοποιούν τις τάσεις που δείχνει ο νομισματικός-εμπορικός-παραγωγικός και μορφωτικός πόλεμος των μεγάλων δυνάμεων. 4. Απέναντι στην Ευρώπη που πρέπει να αντιπαλέψουμε δεν είναι δεδομένηη Ευρώπη που πρέπει να αντιτάξουμε. Αυτό δυσκολεύει τον προσδιορισμότων σημείων της ρήξης, χωρίς όμως να ματαιώνει την αναγκαιότητά της. (Από τις Θέσεις της ΚΟΕ 3ο συνέδριο). Καταλαβαίνει κανείς πως από την παραπάνω διατύπωση των θέσεων της ΚΟΕ για την ΕΕ (βλ σχετικά σημεία για την Διεθνή Κατάσταση) πως υπάρχει ακόμα αναζήτηση για το σε ποια σημεία θα γίνουν οι ρήξεις με την ΕΕ. Καμία αναφορά στο ζήτημα ευρω ως σημείο ρήξης. Γενική επίκληση στα αντι-ευρωπαικά καθήκοντα αλλά και αγνωστικισμός την ίδια ώρα. Με τον τρόπο αυτό ξαναεπιστρέφουν οι θέσεις στην ρητορική της αποικίας-της εθνικής κυριαρχίας και των κινημάτων που πρέπει να συντονιστούν ειδικά στην Ευρωπαική περιφέρεια. Μα, πως θα πιεστεί η Ευρωπαική περιφέρεια να αποκολληθεί από την ΕΕ; Ποια θα είναι τα σημεία ρήξης με την ΕΕ άραγε αν δεν είναι το Ευρώ πρώτα από όλα; Μήπως μια πιο ισότιμη θέση σε μια μη-νεοφιλελευθέρη ΕΕ ; Αν όχι τότε ποια είναι η θέση της ΚΟΕ στην συγκεκριμένη κατάσταση; 5. Για το κομμουνιστικό κίνημα υπάρχει μία αναφορά για την στασιμότητα και δυο αναφορές για τα καλά παραδείγματα του Νεπάλ και της Τυνησίας. Ποια τα καθήκοντα των κομμουνιστών στην σημερινή διεθνή κατάσταση; Ποια γραμμή θα έπρεπε να προβάλλει η ΚΟΕ στην Ευρωπαική Αριστερά και διεθνώς; Σε ποιες εκτιμήσεις και αιχμές θα πρότεινε να προσπαθήσουν οι δυνάμεις της Κομμουνιστικής αριστεράς να συναντηθούν να ενεργοποιηθούν να σχεδιάσουν την υπέρβαση της στασιμότητας; Καμία απάντηση. Είναι εύλογος ο περιορισμός των θέσεων σε τόσες λίγες γραμμές για τα ζητήματα του Κομμουνιστικού κινήματος όταν το βάρος έχει πέσει στην κατάσταση των κινημάτων, στο ριζοσπαστισμό και κυρίως στην «εθνική» συνείδηση που αφυπνίζεται στην παγκόσμια περιφέρεια ενάντια στο κέντρο. 6. Η ΚΟΕ βλέπει τα κινήματα στην Μέση Ανατολή με την διαπλοκή αντι-ιμπεριαλιστικού αντικαπιταλιστικού αγώνα, όμως το εθνικόχωνεύει το ταξικό στοιχείο. Υπάρχει αυτάρκεια στα εθνικοδημοκρατικά αιτήματα γιατί αυτά ενώνουν το λαό (πολιτικός ρεαλισμός) σε αντίθεση με όσους μιλούν για σοσιαλισμό. Είναι έτσι όμως; Στην Αίγυπτο αυτή την στιγμή ο απολογισμός της επανάστασης δεν χρειάζεται στοιχεία υποκειμενικού παράγοντα, δεν λείπει εκεί μια ανεξάρτητη πολιτική του λαού που όντως να οδηγήσει σε μια επιτυχημένη αντι-ιμπεριαλιστική λύση που να προωθεί και τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά; Στην Τυνησία είναι διαφορετικά τα πράγματα επειδή το ΚΚ Εργατών έχει ρίζες στο πρόσφατο κίνημα; Η Συρία και η Λιβύη που κατατάσσονται; Η ΚΟΕ κάνει άλμα από τα πραγματικά αντι-ιμπεριαλιστικά καθήκοντα που μόνο μια ανεξάρτητη πολιτική οργάνωση του λαού και των εργαζομένων μπορεί να υλοποιήσει μέχρι τέλους. Φτάνει να ταυτίζει τα δημοκρατικά αιτήματα των εξεγέρσεων με τους αντιιμπεριαλιστικούς στόχους. Υπερβαίνει την απουσία πολιτικού υποκειμένου μέσω της εξύμνησης του εθνικολαικού παράγοντα. Είναι αίτημα μετάβασης στο σοσιαλισμό το ζήτημα της πραγματικής εκκίνησης παραγωγικής και πολιτικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας εξω από τις ράγες τις ΕΕ; 7. Τα ζητήματα της επανάστασης, του προσδιορισμού των καθηκόντων της Αριστεράς και των Κομμουνιστών στις χωρες της περιφέρειας, της σύνδεσης δημοκρατικών και αντιμπεριαλιστικών αιτημάτων , της σύνδεσης αντι-ιμπεριαλιστικών και αντικαπιταλιστικών αιτημάτων, τα στάδια- οι φάσεις αλλά και τα σημεία ρήξης , όλα απουσιάζουν εντελώς από το συγκεκριμένο προσχέδιο. Η θεωρία κέντρου-περιφέρειας υιοθετείται μόνο για να δώσει ένα αέρα μεταμοντέρνου αντι-αποικιακού αγώνα που εξελίσσεται στην παγκόσμια περιφέρεια( και επι της ουσίας μιλάμε για υπεραναγωγή των ζητημάτων που άνοιξε η Αραβική άνοιξη) με σκοπό την εθνική και δημοκρατική αποκατάσταση που απειλείται από την διεθνή χρηματοπιστωτική ελίτ. Ενώ θα περίμενε κανείς τα ζήτημα και του ριζοσπαστισμού και των κινημάτων, και των διεθνών περιπτώσεων όπως Μέση Ανατολή , κρίση Ελλάδας, να μπουν σε μία λογική σειρά, να ειδωθούν γενικά αλλά και στην ιδιαιτερότητα τους, εδώ έχουμε μια γενικόλογη παράθεση των διεθνών γεγονότων που μπαίνουν κάτω από ένα σχήμα με πολλά προβλήματα. Η Ελλάδα δεν είναι Αίγυπτος, η κρίσης της αποτέλει κομβο για την συνολική κρίση της ΕΕ. Η ΚΟΕ τι βλέπει; Βλέπει δυο χώρες που μετά από πολλά χρόνια τα πολιτικά τους συστήματα καταρρέουν και ο λαός βγαίνει στο προσκήνιο. Δεν μας αναλύει ποιο είναι το δημοκρατικό περιεχόμενο και το ανεξαρτησιακό ζήτημα του ενός και του άλλου, τα συνδέει, τα ταυτίζει, διαλύει την συγκυρία και τα καθήκοντα σε μια διεθνιστική αφαίρεση. 8. Οι θέσεις δεν έχουν σημεία απολογισμού για το που ενώνονται και που εξασθενίζουν τα κινήματα από την Wall Str έως την Συρία; Χάνονται οι διαμεσολαβήσεις του ιμπεριαλισμού, της διεθνούς πολιτικής, της πολιτικής απουσίας της Αριστεράς, των πολιτικών συνθηκών των χωρών. Συμφωνούμε με την τάση και την δυναμική που περιγράφουν για την διεθνή συνείδηση. Όμως η κρισιμότητα της εποχής κάνει περισσότερο αναγκαίο το να δούμε την διεθνή κατάσταση μέσα από το μικροσκόπιο και όχι από το τηλεσκόπιο της θεωρίας. 9. Αν και δεν υπάρχουν στοιχεία καθηκόντων για την διεθνή παρουσία της ΚΟΕ, όλο το κείμενο καταλήγει εύκολα σε μία γενική υπεράσπιση του έθνους/κράτους απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, γενική υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι των διεφθαρμένων συστημάτων, γενική υπεράσπιση των λαικών αγώνων. Διολίσθηση σε μια αστική γραμμή εθνικού χαρακτήρα. Πρόγραμμα, αιτήματα, τακτική και στρατηγική κομμουνιστικής οργάνωσης δεν θα βρει κανείς. Θέσεις πατριωτικής και αόριστα αντιμπεριαλιστικής κίνησης θα βρεις. Για την Ελλάδα Οι θέσεις για τις εξελίξεις στην Ελλάδα καθρεπτίζουν ακόμη καλύτερα από τον απολογισμό και τις θέσεις για τα διεθνή, το πέρασμα της ΚΟΕ σε μια νέα πορεία. Η λογική συνέπεια τους θα αντικατοπτριστεί και στις κατευθύνσεις. Τα βασικά ζητήματα εκτροπής της ΚΟΕ σε επίπεδο θέσεων αφορούν : α. το ζήτημα της ΕΕ, της Ε/Ζ, του ευρώ, β. το δίπολο αστισμός – λαός, γ. την εκτίμηση των πολιτικών δυνάμεων και άρα (και εξαιτίας των α. και β.) το ζήτημα του Μετώπου, δ. οι πρακτικές απολήξεις, με κάποιες να λέγονται καθαρά και κάποιες να διαφαίνονται, σε όποιον γνωρίζει όλο το πλαίσιο, ε. επιμέρους δευτερεύοντα, πλην όχι ασήμαντα. 1. Η Ελλάδα ως χώρα-μέλος της ΕΕ, αλλά όχι της Ε/Ζ Ενώ άπαντες προσδιορίζουν την παρούσα φάση της κρίσης ως κρίση ελλειμμάτων και χρεών, με μεγάλο θύμα της την Ε/Ζ και ειδικά τις χώρες της περιφέρειάς της και ακόμη πιο ειδικά την Ελλάδα στο μάτι αυτού του κυκλώνα, η ΚΟΕ δεν βλέπει τίποτα από όλα αυτά. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μια χώρα που ανήκει στην ΕΕ, αλλά όχι στην Ε/Ζ. Μια Δανία του Νότου. Αυτό όχι μόνο δεν εξηγεί την κατάσταση, αλλά αλλοιώνει, εκφυλίζει τα καθήκοντα που προκύπτουν για μια κομμουνιστική δύναμη, ακόμη και αριστερήδύναμη . Ακόμη χειρότερα γίνεται για να καθοριστεί συγκεκριμένη μετωπική πολιτική. 2. Το ευρώ είναι ένα ουδέτερο νόμισμα, οι σχέσεις με την ΕΕ. Οι θέσεις βλέπουν μια πορεία προς τη χρεοκοπία της Ελλάδας που πέρασε μέσα από τον εκσυγχρονισμένο μεταπρατισμό και την αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού, την ευρωποποίηση στα πλαίσια της ΕΕ και τη χρεομηχανή, τις πολλαπλές υποχωρήσεις στα εθνικά. Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε/Ζ, το κεντρικό στοιχείοτης πρόσδεσης στο σκληρό γερμανικό ευρώ απουσιάζει από την ερμηνεία της χρεοκοπίας! Οικονομικά η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε/Ζ και η πρόσδεση στο σκληρό γερμανικό ευρώ δεν έπαιξε κάποιο ρόλο για την διεθνή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας; Ούτε η εξάρτησή της από την οικονομική-νομισματική πολιτική της ΕΚΤ; Τότε γιατί σύντροφοι στα χρόνια του ευρώ τινάξαμε την μπανκα στον αέρα(θέση 9). Πολιτικά, η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε/Ζ δεν σήμανε ένα επιπρόσθετο εξωτερικό επικαθορισμό; Η εξουσία εκχωρείται στο Βερολίνο-Γερμανία, αλλά ο εκβιασμός στις Κάννες την 1 Νόεμβρη δεν συνέβη ποτέ; Ιδεολογικά, οι συγγραφείς αποδέχονται ότι οι μύθοι της ευρωποποίησης καταρρέουν από την εξέλιξη των πραγμάτων.Αυτό δεν θα έπρεπε να σημαίνει κάτι για την Αριστερά, αν μη τι άλλο για την ΚΟΕ; Για την ακρίβεια, στο σημείο 12 από την μια αναγνωρίζεται «η αναγκαιότητα ρήξης με τις πολιτικές, τις Συνθήκες και τα Σύμφωνα που επιβάλλει η ΕΕ», οτι χρειάζεται η «σύγκλιση των αγώνων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενάντια στην ΕΕ, για την αποδυνάμωση ή και διάλυση της και τη διεκδίκηση νέων ισότιμων περιφερειακών συνεργασιών (!)»,οτι διατηρεί και «εθνική διάσταση η ρήξη με την ΕΕ, δηλαδή απόσχιση μιας χώρας, εν προκειμένω της Ελλάδας ή μιας ομάδας χωρών», αλλά είμαστε στη φάση που «χρειάζεται να αποδομηθεί η ευρω-τρομοκρατία» και άρα «μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη». Είμαστε ακόμα στην εποχή ΕΚΦ και του 2003; Έχει περάσει μια ολόκληρη δεκαετία, έχει υπάρξει μια τεράστια κρίση η ΕΕ, η Ε/Ζ και βρίσκεται στην δίνη πρωτοφανών τριγμών. Γιατί η οπτική παραμένει απελπιστικά ίδια με αυτή της προηγούμενης δεκαετίας; 3. Μεταξύ «ευρωφιλίας» και «ευρωφοβίας»: Αν η κριτική στην ευρωπαϊκή Αριστερά στο 2ο Συνέδριο ήταν «να προσδιορίζουμε λίγο τους πολιτικούς όρους αυτών των ριζικών αλλαγών : … β) την ήττα-ανατροπή ν/φ κυβερνήσεων και την ανακούφιση των εργαζομένων, την ανυπακοή και απειθαρχία στις ντιρεκτίβες της ΕΕ. γ) την αποχώρηση από μονοπωλιακές ενώσεις, οικονομικές και στρατιωτικές, την προώθηση ισότιμων και αμοιβαία επωφελών σχέσεων σε ηπειρωτικό ή περιφερειακό επίπεδο» (2ο : 24), σήμερα τι σημαίνουν αυτά τα 2; Την στιγμή που απονομιμοποιείται η ευρωπαϊκή πορεία, η Ε/Ζ σείεται συθέμελα και η θηλιά της νομισματικής πρόσδεσης γίνεται θανατηφόρα, δεν θα έπρεπε να γίνεται κριτική στην ευρωπαϊκή Αριστερά, στην Αριστερά του ευρωπαϊκού Νότου και στην ελληνική Αριστερά ότι βοά πολλαπλάσια η «αμέλεια» απέναντι στα παραπάνω καθήκοντα; Σήμερα από την πλευρά του αστισμού δεν υπάρχει μεγάλη ιδέα που να εμπνέει, υπερασπίζονται όμως την προηγούμενη, δηλαδή την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Τότε με την θετική εκφορά της έπειθαν και συμπαρέσυραν, ενώ η ΚΟΕ δούλευε για την τροφοδότηση του ευρωσκεπτικισμού. Σήμερα σε εκβιάζουν με την αρνητική εκφορά της, η ΚΟΕ τι κάνει; Για το χρέος δεν αναγνωρίζεται ο κεντρικός ρόλος στην άσκηση πολιτικής στην Ελλάδα. Με τον εκβιασμό «μέτρα ή χρεοκοπία» ο αστισμός έκανε μαζική πολιτική, η ΚΟΕ την απάντηση σε αυτό την χαρακτήρισε οικονομισμό.Παρόλα αυτά κάπουτίθεται ξεκάθαρα η «ριζική απαλλαγή από τη θηλιά του δημόσιου χρέους» (19), απουσιάζει όμως οποιοδήποτε δια ταύτα για το ευρώ; Μα βέβαια αφού το ευρώ δεν μας έφταιξε σε τίποτα, είναι εμφανώς αποσυνδεδεμένο με την πορεία χρεοκοπίας στις θέσεις. Στο τέλος οι συγγραφείς φτάνουν σε μια παραδοχή που ούτε το ΚΚΕ δεν λέει πλέον, δηλαδή ότι «αν ανατραπούν οι πολιτικοί συσχετισμοί και προχωρήσει η διαγραφή του χρέους, η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της» (20), δηλαδή και εντός ευρώ (!). Μέχρι πριν λίγο το ζήτημα ευρώ δεν έμπαινε λόγω της ανάγκης για πλατύ Μέτωπο, για τις πολιτικές προϋποθέσεις που δεν υπήρχαν κλπ.Οι θέσεις κάνουν ένα βήμα ακόμη, αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως μη μέλος της Ε/Ζ. Το σχήμα προσέγγισης των αιτιών (και αντίστροφα των καθηκόντων) για την πορεία προς την διάλυση της Ελλάδας διαφέρει από κομματιών της σοσιαλδημοκρατίας μόνο στα τσιμπολογήματα από Λαπαβίτσα, στις αφηρημένες αναφορές στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και στις πατριωτικές αναφορές («Οι περιπλοκές των εθνικών θεμάτων» (14-15), «Η ανθρώπινη χωματερή» (22-25))… 4. Η γραμμική, μονοσήμαντη ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και η ήττα του αστισμού ως «ώριμο φρούτο» Είναι φανερό ότι η κρίση και η ειδική μορφή, έκταση, ένταση, βάθος που έχει στην Ελλάδα, είναι η αιτία μιας αυξημένης κινητικότητας, διαθεσιμότητας, αναζήτησης μεγάλων κομματιών του ελληνικού λαού. Αυτό πράγματι φανερώθηκε από τα προεόρτια της κρίσης με την εξέγερση της νεολαίας του Δεκέμβρη (2008), μέχρι τους 3 κύκλους που εμφανίζονται στις θέσεις. Και πράγματι αυτή η άνοδος του λαϊκού κινήματος είναι προϊόν, αλλά και περαιτέρω αιτία φθοράς της αστικής ηγεμονίας, στριμώγματος σε αρκετές περιπτώσεις του αστισμού. Οι θέσεις όμως σταματούν εδώ, χωρίς να προχωράνε στον εντοπισμό των εσωτερικών αντιφάσεων και ορίων, προσδίδοντας στον ριζοσπαστισμό μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Είναι σαν ο ριζοσπαστισμός, με ένα γραμμικό, σχεδόν νομοτελειακό τρόπο θα αναπτύσσεται, θα βαθαίνει, θα κατακτά διαρκώς και από μόνος του νέες θέσεις και κάπως έτσι θα φέρει την Μεταπολίτευση του λαού. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να αρνείται τη δυνατότητα και τη χρησιμότητα «απ’ έξω» παρέμβασης στον ριζοσπαστισμό, αφού «δεν θα εξελίσσεται με ομαλό και σχεδιασμένο τρόπο» (38), οριστικοποιώντας το τέλος της ενεργητικής παρέμβασης υποκειμένου μέσα στον λαό. (στην 73 του 2ου Συνεδρίου ορίζονται κάποια καθήκοντα, εδώ μόνο αγιαστούρα). Εδώ κολλάει και το σχήμα «οτιδήποτε περισσότερο από τα ήδη κατεκτημένα αιτήματα , είναι ενάντια στον ξεσηκωμό», επομένως γαργάρα τα στοιχεία πολιτικής γραμμής της κομμουνιστικής αριστεράς.Δεν είναι καινούριο, ούτε μαρξιστικό μοιάζει με το «ευπροσδεκτος είναι εκείνος ο αγώνας που μπορεί να γίνει και μπορεί να γίνει ο αγώνας που διεξάγεται στη δοσμένη στιγμή» που κατά τον Λένιν είναι μπερνσταΐνισμός, απεριοριστος οπορτουνισμός. Η σχεδόν ενστικτώδης αντίδραση σε πλευρές των συνεπειών της κρίσης, η στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος ως υπεύθυνο για την κατάσταση που βιώνει, γιατί προσφέρουν αδιαμφισβήτητη ασφάλεια στην ομολογούμενη τάση για αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος (43), τη στιγμή μάλιστα που γίνεται αποδεκτό ότι «ο αστισμός θα πριμοδοτήσει την ακροδεξιά» (44); Αν τον Μάιο 2011 στην ΠΟΚΔΧ «δεν υπήρχε σαφής και εύκολη απάντηση» στο ποιος, με τις θέσεις κατοχυρώνεται ότι η απάντηση είναι: ο κανένας. Ο ριζοσπαστισμός, ως πυρήνας του λαϊκού κινήματος, αναγορεύεται ως το αποκλειστικό υποκείμενο των εξελίξεων. Ο αστισμός, παρά τα εναλλακτικά σενάρια που διαθέτει και κατασκευάζει, παρά την εμπειρία αιώνων που διαθέτει, παρά την διεθνή στήριξη που απολαμβάνει προς το παρόν, παρόλα όσα, δεν θα καταφέρει να αντικρούσει τον προελαύνοντα ριζοσπαστισμό. Η ΚΟΕ αυτό που έχει να κάνει είναι να τον παρακολουθεί και να μπλεχτεί μαζί του. Η Αριστερά καταγγέλλεται γιατί δεν ακολουθεί την λογική αντικειμένου της ΚΟΕ. 5. Το ειδικό καθεστώς ως αδύναμος κρίκος Πράγματι, στην Ελλάδα στήθηκε ένα ειδικό καθεστώς για να προχωρήσει ο πρωτόγνωρος δρόμος που βαδίζουμε από τον Μάιο 2010. Απέναντι σε αυτό, υπάρχουν δύο στάσεις, οπτικές, πρακτικές : του σχολιαστή και εκτιμητή του «φαινόμενου» «ειδικό καθεστώς» και του, εν δυνάμει, αντίπαλου δέους. Το δεύτερο σημαίνει : α. ένα μίνιμουμ πολιτικό πρόγραμμα (ενταγμένο σε μια στρατηγική, αν μιλάμε από θέσεις κομμουνιστικής αριστεράς) και β. συγκέντρωση δυνάμεων πάνω στο α.. Οι συγγραφείς όσο και να φωνασκούν ότι «αντιτάσσονται στο ειδικό καθεστώς» (67), αυτοτοποθετείται στην πρώτη κατηγορία. Μετά την ανάλυση του «γιατί μιλάμε για ειδικό καθεστώς», καταλήγει στον χαρακτηρισμό του ως «τον αδύναμο κρίκο» (66) στον οποίο «αντιτάσσεται ως σύνολο και όχι στις επιμέρους πλευρές του» (67). Ποια είναι η δουλειά των υποκειμένων; Να φτιάχνουν θεωρητικά σχήματα για αδύναμους κρίκους και γενικόλογα μέτωπα γύρω από την γενικόλογη ανατ
  3. Ο/Η απάντηση της ομάδας που αποχώρησε από την ΚΟΕ στα συνεδριακά κείμενα της ΚΟΕ (συνέχεια) λέει:

    ροπή του ειδικού καθεστώτος; Ποια ανατροπή; Με ποιο περιεχόμενο; Προς όφελος ποιων; Μέχρι τέλους; Τί σημαίνει ανατροπή του ειδικού καθεστώτος χωρίς την ρήξη με τις οικονομικές πολιτικές που ορίζει το ευρωπαϊκό πλαίσιο; Είναι δυνατό κάτι τέτοιο; Για ποια δημοκρατία θα παλέψουμε αν οι προϋπολογισμοί, το μεροκάματο, οι δημόσιες επενδύσεις είναι κλεισμένες στα συρτάρια της Κομισιόν; Απολύτως τίποτα. Κενό γράμμα. Καμία ώθηση, προπαγάνδα, ζύμωση, προετοιμασία γύρω από έναν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στο ειδικό καθεστώς της Τρόικας, της Ε.Ε. ειδικά, των αγορών. Αυτά ξορκίζονται ως «οικονομισμός» (67), τον οποίο θα πολεμάει η ΚΟΕ.
    Το επικίνδυνο αυτής της θέσης ολοκληρώνεται στην θέση 78 όπου η βασική προωθητική δύναμη για το μέτωπο είναι ο ριζοσπαστισμός, ένας χυλός από αποδεσμευμένες δυνάμεις από δικομματισμό μέχρι αναρχικούς, χωρίς διακριτό ρόλο και καθήκοντα για την αριστερά. Αφού «κεντρική ιδέα… είναι η συνύπαρξη όλων των ρευμάτων που μάχονται αποφασιστικά το νέο καθεστώς», γιατί αποκλείεται πχ ο Καμένος, που συνομιλεί με το ΕΛΑΔΑ;
    Στις θέσεις, η ανατροπή του ειδικού καθεστώτος μπαίνει σαν η αρχή – χωρίς ένα μίνιμουμ πολιτικό πρόγραμμα και χωρίς συγκέντρωση δυνάμεων από την Αριστερά – που θα ξετυλιχτεί το κουβάρι και θα φέρει την μεταπολίτευση του λαού. Στην πρώτη μεταπολίτευση η επαναστατική αριστερά διεκδίκησε όχι μόνο την αντιδικτατορική ενότητα αλλά και την αντιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Ούτε τότε είχαν καταλάβει οι «σεχταριστές» της εποχής τον «αποφασιστικό κρίκο του ειδικού καθεστώτος» της χούντας και επέμειναν στον αντιφασιστικό ΚΑΙ αντιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του αγώνα… Και αυτή η διαστρέβλωση εννοιών ονομάζεται βάθος, «μοναδικότητα» της ΚΟΕ.
    6. Η μη διαφοροποίηση από τη νέα σοσιαλδημοκρατία, αλλά η διαφοροποίηση από την Αριστερά. Το Μέτωπο
    Αυτές θα μπορούσαν να είναι θέσεις είτε του ΕΛΑΔΑ, είτε ενός πλατιού Μετώπου, όχι μιας ελληνικής κομμουνιστικής οργάνωσης. Αντί να εντοπίζει τις μετατοπίσεις, προς τα αριστερά και προς τα δεξιά, κομματιών της Αριστεράς, εξαντλείται στην ισοπεδωτική κριτική-διαχωρισμό. Όχι κριτική στον κάθε σχηματισμό ξεχωριστά, αλλά στο όλον. Αν το έκανε όμως αυτό, θα προέκυπταν καθήκοντα δουλειάς, μετασχηματισμού ή έστω δοκιμασιών εντός της Αριστεράς, υπεράσπισης της αριστεράς της Αριστεράς και επίθεσης στην δεξιά της Αριστεράς.
    Αρνείται να αναγνωρίσει, ορίσει το σύγχρονο «πολιτικό πρόβλημα». Στο 2ο Συνέδριο αναγνωριζόταν ότι «όσο δεν επιλύεται το «πολιτικό πρόβλημα» (η συγκρότηση πολιτικού και κοινωνικού μετώπου και η ανάδειξη μιας αριστεράς που να αναδεικνύει το «κοινωνικό πρόβλημα»), τόσο θα αναπαράγονται φαινόμενα συντηριτικοποίησης…». Τώρα πλέον υπάρχει ο ριζοσπαστισμός οπότε και δεν χρειάζεται και πολύ άγχος για το σύγχρονο «πολιτικό πρόβλημα».
    Ακόμη και έτσι όμως, ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα : να κυριαρχήσει η δογματική Αριστερά ή να πλασαριστεί ως επίδοξος σωτήρας μια «αντιμνημονιακή» σοσιαλδημοκρατία; Πολιτικό σύστημα – διαφθορά – χρέος – δημοκρατία ας πούμε ότι είναι στο «εφικτό» (72), το «αναγκαίο» πού βρίσκεται; Ποιοι είναι οι διαχωρισμοί με πολιτική Τσίπρα ή τον Κοτζιά; Η γενικόλογη κριτική του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, σαν να βρισκόμαστε στις ήρεμες μέρες του, δεν συνιστούν ουσιαστικό διαχωρισμό από τον ευρωπαϊσμό του ΣΥΝ. Ίσα ίσα είναι άλλοθι για συνεργασία μαζί του. Η ΚΟΕ είναι στην τροχιά να γινεί εύκολο θύμα της «αντιμνημονιακής» σ/δ, αν δεν ρίχνει νερό στο μύλο της από τώρα.
    Φαίνεται μια ευκολία στην πολιτική αναμόρφωση (40). Από όλα τα κενά, τις ρωγμές, τις απώλειες (ηγεμονίας (42) του αστισμού απουσιάζει το ποιος θα τις εκμεταλλευτεί, αξιοποιήσει. Το κομμουνιστικό κίνημα διεθνώς βρίσκεται σε σύγχυση, η Αριστερά είναι χρεωκοπημένη, το μόνο που μένει και προχωράει είναι ο λαός. Άρα αυτός είναι το ποιος. Η αριστερά, ενδέχεται κιόλας, να οδηγηθεί στην περιπέτεια (!) της πολιτικής αναμόρφωσης, δηλαδή η ΚΟΕ δεν θα κάνει τίποτα για το θέμα Αριστερά. Τελικά, απουσιάζει ή όχι το υποκείμενο και ο κομμουνιστικός φορέας; Η αντιμετώπιση της κατάστασης της Αριστεράς ως δευτερεύουσα καθυστέρηση προϋποθέτει είτε ότι «εσύ είσαι το υποκείμενο», είτε ότι είσαι αντικείμενο.
    Εν τέλει, η ΚΟΕ είναι αριστερή δύναμη ή όχι; Επιδιώκει να αναχωρήσει από το πολιτικό σύστημα για να μην την αφορά η σάρωσή του, μένοντας βέβαια στον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλλον βαίνει προς ούτε αριστερή, ούτε δύναμη.
    7. Πρακτικές απολήξεις
    Η ΚΟΕ με πολύ γρήγορους ρυθμούς και συνεδριακή κατοχύρωση μεταμορφώνεται σε αντικείμενο των εξελίξεων, υμνώντας τον νομοτελειακά αναπτυσσόμενο ριζοσπαστισμό.
    Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, οι συγγραφείς αλλοιώνουν κατοχυρωμένες απόψεις, θέσεις, αντιλήψεις για να αναχωρήσει από τα ειδικά καθήκοντά της απέναντι στην Αριστερά, να διολισθήσει σε σοσιαλδημοκρατικά τοπία, να παραμείνει στην εκλογική αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ, με την ανδριανοπουλική καρδούλα να χτυπάει στο ΕΛΑΔΑ.
    Σε κομματικό επίπεδο, μπετονάρεται απέναντι στη «φράξια» και στον πολιτικό προβληματισμό που εξέθεσε, όσο κατάφερε να τον εκθέσει.
    8. Επιμέρους παρατηρήσεις
    • Η επιβεβαίωση, ανάλυση, εμπλουτισμός της ΠΟΚΔΧ είναι στο τμήμα των θέσεων, όχι των κατευθύνσεων. Η γραμμή είναι μέρος των θέσεων!
    • Οι θέσεις κατοχυρώνουν και πανηγυρικά επιβεβαιώνουν τις τοποθετήσεις ΡΡ του τελευταίου χρόνου. Οι θέσεις είναι συμπύκνωση όσων έχει γράψει ο ΡΡ τον τελευταίο χρόνο στο Δρόμο ή και αυτούσια αποσπάσματα από εισηγήσεις του στο ΚΟ.

  4. Ο/Η φράξια; λέει:

    Ότι το 2012 η αριστερά θα χρησιμοποιούσε τις λέξεις, φράξια, φραξιονισμός όταν συζητάει τις διαφορές τις για μένα αποτελεί μεγάλο πισωγυρισμα

  5. Ο/Η esmer λέει:

    Για άλλη μια φορά δημοσιεύετε εσωτερικά κείμενα της ΚΟΕ δεν ντρέπεστε όταν συναντάτε φίλους σας μέλη της ΚΟΕ, πως τους κοιτάτε στα μάτια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s