Αρχείο για 15/04/2012

Η θυσία

Posted: 15/04/2012 by Β.Χ. in Τέχνη

(Ιστορία Πασχαλινή)

του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Μια φορά κι έναν καιρό –πάνε τώρα χρόνια– μια σκοτεινή κι αλλόκοτη βραδιά, ο Χριστός κατέβηκε στον κόσμο.

Πρώτη φορά κατέβαινε στη γη, και μοναχός Του βάδιζε στην τύχη· ήταν ένα βράδυ ζεστό και τρυφερό, ένα δρομάκι ήσυχο φαινότανε μπροστά Του, ο ήλιος μόλις είχε βασιλέψει. και καθώς πήρε το δρομάκι εκείνο, βγήκε προς τη μεριά της Ιουδαίας.

Φορούσε ρούχα ταπεινά κι απλά, κι ακουμπούσε μαλακά σ’ ένα κλαρί, που μόλις το ’χε κόψει μέσ’ στο δάσος· δε μπορούσε κανείς να Τον γνωρίσει, κανείς να Τον γνωρίσει κι από τίποτα –εξόν απ’ τα μεγάλα Του τα μάτια, που φέγγανε γλυκά μέσ’ στο σκοτάδι (περισσότερα…)

Νίκος Αρβανίτης 

H κινηματική Αριστερά, γέννημα της κοινωνικής αναγκαιότητας, θα παραμείνει αναντικατάστατη μόνο ό­ταν αυτή που την επικα­λούνται δεν θα την χρησιμοποιούν για να αναρριχηθούν στην εξουσία, αλλά την δουν ως δυνατότητα των λαών να γίνεται η πάλη τους αποτελεσματική και νικη­φόρα. Αυτή η αναγκαιότητα εξάλλου επέβαλε την παρουσία της στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.

Η ανασυγκρότηση της Αριστεράς, που είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε στις σημερινές συνθήκες, συγκαταλέγεται και αυτή στα οράματα για τον κόσμο της κινηματικής Αριστεράς. Και αυτή όμως η αναγκαιότητα, όπως το όραμα του σοσιαλισμού, εγκαταλείφθηκε από αυτούς που διαχειρίζονται το κίνημα. Έτσι είχε την ίδια τύχη, και σήμερα -αραιά και που- απλώς ψελλίζεται. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό υπονοείται όταν αναφέρονται στην Αριστερά υψώνοντας γροθιές και σύμβολα της και κάποιοι άλλοι παλεύοντας για τη δημιουργία του συνασπισμού εξουσίας των προοδευτικών δυνάμεων, όπως τον προσδιορίζουν οι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο και αν ο συνασπισμός εξουσίας που προτείνουν έχει απήχηση και ως πρόταση απαντάει σε όλους όσοι κατηγορούν εκείνους τους Αριστερούς που αρνούνται να διαχειριστούν το καπιταλιστικό σύστημα, δεν αντιλαμβάνονται ότι στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, αν δεν το ανατρέψεις, δεν έχει καμιά προοπτική οποιαδήποτε εξουσία και προπάντων της Αριστεράς που θέλει να είναι συνε­πής με αυτό που διακηρύττει. (περισσότερα…)

Κώστας Λαπαβίτσας

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ακόμη και το PSI έχει το αργεντίνικο προηγούμενό του. Τον Ιούνιο του 2001 η Αργεντινή έκανε το περιβόητο μεγκακάνχε, δηλαδή εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με πρωτοβουλία των δανειστών της. Μαζί με το εξίσου περιβόητο μπλιντάχε, δηλαδή θωράκιση με νέα δάνεια από το ΔΝΤ, το μεγκακάνχε υποτίθεται ότι θα έλυνε την κρίση, χωρίς ακρότητες όπως η επιθετική αθέτηση πληρωμών. Η ‘λύση’ δεν κράτησε ούτε έξι μήνες, καθώς η ύφεση έγινε βαθύτερη και η χώρα έφτασε στην κοινωνική κατάρρευση. (περισσότερα…)