Έρχονται τα δύσκολα

Posted: 18/05/2012 by Β.Χ. in Αριστερά, Εκλογές
Ετικέτες: , ,

Του Χρίστου Κατσούλα.

Το πολιτικό ζήτημα της 6ης Μάη ήταν η αποδοκιμασία του μνημονίου με στήριξη στην πρόταση της κυβέρνησης αριστεράς. Το πολιτικό ζήτημα της 17ης Ιούνη είναι η ακύρωση του μνημονίου από την κυβέρνηση της αριστεράς. Δηλαδή η κυβέρνηση αριστεράς έγινε από σύνθημα ζύμωσης, σύνθημα δράσης και άμεσης υλοποίησης.

Αυτό θα είναι το δίλημμα των εκλογών.

Ή θα έχουμε μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις που θα οδηγήσει σε μνημονιακές διολισθήσεις, ή θα έχουμε μια αριστερή αντιμνημονιακή πλειοψηφία που θα πάρει μέτρα ανάτασης της κοινωνίας και επιβίωσης του λαού. Εδώ δεν χωράνε μεσοβέζικες τοποθετήσεις.

Η πόλωση ανάμεσα στην αντιμνημονιακή αριστερά και στη μνημονιακή δεξιά θα είναι ο καμβάς που πάνω του θα ξετυλιχτούν οι επόμενες βδομάδες.

Πριν δύο μήνες, κανείς δεν περίμενε ότι οι μνημονιακές δυνάμεις δεν θα είχαν την οριακή έστω κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Συνέβη.

Σήμερα πολλοί φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί αυτό που ξεκίνησε στις 6 Μάη.

Αυτή και μόνο η μετατόπιση είναι συνταρακτική.

Φυσικά τα πράγματα δεν γίνονται καθ’ υπαγόρευση. Υπήρξε μια διετής περίοδος μεγάλων αγώνων και εισβολής του λαού στο προσκήνιο, ακόμα κι αν τους τελευταίους μήνες περίσσεψε η απαισιοδοξία. Δεν υπήρξε ελικόπτερο, ούτε αιματηρή εξέγερση, ούτε οι εκλογές έγιναν με τον λαό στους δρόμους. Δεν έγινε της Αργεντινής. Όμως το μέγεθος της λαϊκής οργής ήταν ασυμπίεστο και λειτούργησε σωρευτικά.

Η λαϊκή απόγνωση μετασχηματίστηκε σε ελπίδα αλλαγής. Χωρίς να σκαλίζει τα ψιλά γράμματα, εκτίναξε τον Σύριζα στη δεύτερη θέση και πλέον τον στέλνει στην πρώτη. Η προσδοκία για αλλαγή είναι εκρηκτική.

Ο αστισμός κινδυνεύει να την ξαναπατήσει. Το βαρύ πυροβολικό διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δεν μπορεί να σταθεί όρθιο μπροστά σε αυτή την έκρηξη των λαϊκών προσδοκιών ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς. Κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του ο Πρετεντέρης, ο Σύριζα εκτοξεύεται. Κάθε φορά που μιλά η Τρέμη, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ καταποντίζονται. Η κατάρρευση της μιντιακής τρομοκρατίας ίσως είναι νίκη σημαντικότερη από τη νίκη του Σύριζα.

Από τους άλλους χώρους της αριστεράς τα πράγματα είναι γνωστά. Το ΚΚΕ επιμένει εγκλωβιζόμενο στην αυτοκαταστροφική του κατεύθυνση. Καθίσταται όλο και πιο απωθητικό στα μάτια των ίδιων των οπαδών του. Η Ανταρσύα πολιτεύεται περισσότερο κομματικά παρά πολιτικά.

Κι όσο κι αν μιλάμε για τις 6 Μάη λέγοντας νίκη της αριστεράς, η αλήθεια ήταν πως επρόκειτο για νίκη του Σύριζα. Η άλλη αριστερά καθηλώθηκε ή αυξήθηκε οριακά, και στις επόμενες εκλογές θα συμπιεστεί ακόμη περισσότερο. Θα ελπίζει για παραστρατήματα και παραπατήματα ώστε να τα αναδείξει. Όμως χάνει το τρένο στο βαθμό που δεν έχει τη φιλοδοξία να δράσει, να διαμορφώσει, ή έστω να αντιπαρατεθεί εντός του «ρεύματος» μιας αριστερής αντιμνημονιακής κυβέρνησης.

Η ευκαιρία είναι μοναδική και η επιτάχυνση του χρόνου τεράστια. Και η απαίτηση για εδώ και τώρα ανακούφιση από τη μνημονιακή κόλαση είναι ισχυρότατη. Είναι τόσο ισχυρή που το λαϊκό θυμικό θα συγχωρεί ολισθήματα τύπου Αρσένη από τα οποία ελπίζουν να επιπλεύσουν για να επιβιώσουν οι άλλοι χώροι της αριστεράς. Από μια άποψη, όσες φορές κι αν πει ο Δραγασάκης τη λέξη επαναδιαπραγμάτευση, σήμερα ο Σύριζα δεν θα χάσει. Ούτε με το αν ο Μηλιός θα καταστρέψει τις ελληνικές επιχειρήσεις. Αν η νεολαία ΣΥΝ συμμετέχει στο Athens Pride. Αν το Κόκκινο θέλει να αναγνωρίσει τη Μακεδονία. Αν ο Στρατούλης φτερνίζεται και η Deutsche Bank παθαίνει πνευμονία. Αυτά θα είναι λεπτομέρειες.

Ο Σύριζα είτε το θέλει, είτε όχι, καταδικάστηκε να δοκιμάσει και να πετύχει. Γιατί αν δεν πετύχει το τίμημα θα είναι ακριβό. Και θα το πληρώσουν όλοι. Εν προκειμένω δεν χρειάζονται ούτε μιζέριες, ούτε πανηγυρισμοί.

Γιατί η δυνατότητα που έχει μπροστά του ο Σύριζα δεν είναι αποτέλεσμα αδιάσπαστων δεσμών με το λαό, ούτε πολιτικής ανταπόκρισης στα προβλήματά του. Δεν πέρασε ούτε χρόνος από το ξέσπασμα των πλατειών που με ρητό τρόπο κατέγραψε τα όρια των πολιτικών σχηματισμών της αριστεράς. Η ευθραυστότητα αφορά τα λαϊκά ερείσματα: Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι οικοδομούνται δεσμοί λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Ακόμη περισσότερο όταν η απαίτηση του κόσμου για σωτηρία, είναι επιταγή πληρωτέα άμα τη εμφανίσει. Κι αν δεν εξαργυρωθεί, τα πράγματα θα είναι ζόρικα.

Η πρόκληση λοιπόν είναι να εφαρμοστεί με επιτυχία μια πολιτική διεξόδου από την κρίση, από μια κυβέρνηση αριστεράς.

Διότι το φλέγον ζήτημα είναι τι θα γίνει στις 18 Ιούνη.

Εδώ είχε και έχει σημασία η συζήτηση για το ευρώ. Γιατί πολύ απλά επιχειρεί να προβλέψει την “επόμενη μέρα” του μνημονίου, πρόνοια περιττή ως μειοψηφική αντιπολίτευση, προϋπόθεση απαραίτητη ως εν δυνάμει κυβέρνηση.

Αν εφαρμοστεί μέχρι τέλους η πολιτική ακύρωσης των μνημονίων, η παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη θα τεθεί στην ημερήσια διάταξη. Τη στιγμή εκείνη δεν θα χρησιμεύσει καθόλου η αγχώδης σημερινή διαβεβαίωση για την παραμονή στο ευρώ. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θα τεθούν θα χαρακτηρίσουν την πορεία της χώρας για δεκαετίες. Πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη; Πώς μπορεί να μπει η χώρα σε τροχιά παραγωγικής ανασυγκρότησης; Πώς μπορούν να ανακτηθούν από τον δημόσιο έλεγχο τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία; Οι σημερινές δηλώσεις τότε θα βαραίνουν.

Μακάρι ο Σύριζα να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ευρύτερων ανατροπών σε όλη την Ευρώπη. Όμως αν η ΕΕ παραμείνει ένας αδιόρθωτα αντιλαϊκός, νεοφιλελεύθερος, ιμπεριαλιστικός οργανισμός, η ρήξη με αυτή και με τους βασικούς πυλώνες της είναι μέγιστο διεθνιστικό καθήκον, αλλά και ελάχιστη υποχρέωση απέναντι στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Η ιστορία δεν περιμένει κάποιον μαγικό συγχρονισμό, ούτε ο Τσίπρας μπορεί να κλωνοποιηθεί και ο Σύριζα να επεκταθεί. ώστε να αλλάξουν ταυτόχρονα οι πολιτικοί συσχετισμοί στην ήπειρο.

Η άρνηση των εταίρων να δεχτούν την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων και των υποχρεώσεων που απέρρεαν από αυτές, μπορεί να προκαλέσει άτακτη υποχώρηση του νεοφιλελευθερισμού, μπορεί όμως να γεννήσει μια μεγάλη αντιδραστική σκλήρυνση. Μπορεί να μην δοθούν οι επόμενες δόσεις, να μην γίνονται αποδεκτές οι ελληνικές εγγυήσεις, να μην διατεθεί ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, να αποκλειστεί η χώρα για χρόνια από τις αδηφάγες αγορές. Η ιστορία, η πολιτική ιστορία και η οικονομική επιστήμη έχουν αποδείξει ότι τίποτε από αυτά δεν είναι θανατική καταδίκη. Ας μην ξεδοντιάζουμε τα όπλα μας.

Από: http://antapocrisis.gr/

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    πολύ εύστοχη και λογική παρέμβαση…

  2. Ο/Η βαγγέλης ζ λέει:

    το κείμενο βάζει το θέμα στην σωστή του διάσταση όσον αφορά τις εκλογές που πέρασαν,αυτές που έρχονται και την προοπτική της 18ης.Δεν το βάζει πολύ καλά για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ,και παραγνωρίζει εντελώς το ότι γίνονται προσπάθειες να μιλήσει για τις 18 ,χωρίς να καλεί σε διόρθωση της ψήφου στις 17.Αν βέβαια έχεις άλλο ψηφοδέλτιο,η ισορροπία είναι δύσκολη,αλλά κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει μόνο στις 17 ,7 το βράδυ με τα exit poll και το πέρα για πέρα αναγκαίο και λυτρωτικό για τον λαό πάρτι της νίκης της αριστεράς.

    Προσωπικά ,το βράδυ της 6ης δεν ένιωσα τίποτε άλλο από συγκίνηση όταν είδα τον Τσίπρα στα Προπύλαια κάτω από τους ήχους της διεθνούς και του people have the power.Δεν ένιωσα όμως και τίποτε άλλο από στεναχώρια για κάποια δείγματα μετά τις εκλογές.Οι στιγμές παραείναι κρίσιμες για να χωράνε επιείκειες.

    α)γιατί ήταν αυτονόητο ότι ο Τσίπρας θα συναντούσε ξανά και ξανά Σαμαρά και Βενιζέλο?Έχει αυτό κάποιον συμβολισμό?Προφανώς ναι.Αυτός είναι ότι η κυβέρνηση της αριστεράς σύμφωνα με τον συν ,δεν κινήται στην λογική μιας άλλης κοινωνικής εξουσίας.Προφανώς δεν προτείνω κάποιο είδος σοβιέτ και κατάργηση του κοινοβουλευτισμού.Αριστερή κυβέρνηση όμως και όχι της αριστεράς σημαίνει προτεραιότητα του εργατικού κινήματος και της λαϊκής αυτοοργάνωσης.

    β)υπάρχουν σήμερα «προοδευτικές δυνάμεις»?Είναι τα ανοιχτά μνημονιακά μορφώματα των Οικολόγων ,της ΔΗΜΑΡ και της Κατσέλη σύμμαχοι?Η φράση «αριστερά και προοδευτικές δυνάμεις» είναι μακριά από την κεντροαριστερά.Και μην βιαστεί κανείς να πει ότι κεντροαριστερά σημαίνει ηγεμονία του κέντρου,ενώ αυτό που λέει ο Τσίπρας είναι ηγεμονία της αριστεράς.Η ηγεμονία δεν είναι αριθμητικό ζήτημα.Είναι πάνω απ’ όλα η αυθόρμητη σου απάντηση στην κομβική ερώτηση.»θα φύγουμε από το πλαίσιο παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ-ΟΝΕ?»Η ερώτηση είναι παγίδα ,έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό .Δεν έχει όμως καταλάβει ότι θέλει να εκμαιεύσει το «όχι».Σε συνδυασμό με την αντιμνημονιακή κόκκινη γραμμή πολύς κόσμος παίρνει το μήνυμα ότι «έξοδος από την ΟΝΕ είναι καταστροφή,και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την παραμονή σαν προτεραιότητα.Αντίθετα μιλάει για κάτι άλλο ,αλλά δεν το περιγράφει αρκετά,άρα δεν μας προστατεύει επαρκώς από την καταστροφή»

    Όποιος δεν ένιωσε παγωμάρα όταν άκουσε για Αρσένη δεν είναι αριστερός.Μπορεί να είναι (για θεμιτούς κομματικούς λόγους) ψεύτης και να λέει ότι ήταν σωστό,αλλά ξεροκατάπιε μόλις το άκουσε,»τι είναι πάλι αυτό» ήταν η σκέψη του.Υπάρχουν και οι αριστεροί που ποντάρουν στην διάψευση της ελπίδας,και χαρήκαν μόλις το άκουσαν.»Σας τα λέγαμε, αυτοί είναι».

    γ)που πήγε το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ?Που είναι η μονομερής παύση πληρωμών,αν αρνηθούν το moratorium?

    δ)ο ΣΥΡΙΖΑ του καμία θυσία για το ευρώ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ.Αυτό πρέπει να τον κάνουμε να το πει.Η διατύπωση αυτή(προσωπικά δεν με καλύπτει,αλλά αν είναι να νικήσει η αριστερά το συζητάω) επινοήθηκε για να συμβιβάσει την λογική Μηλιού με του Λαφαζάνη και του Αλαβάνου.Μιλάει για άμεση ριζοσπαστική πανευρωπαϊκή ταξική σύγκρουση που θα αλλάξει ΟΝΕ και ΕΕ και έτσι μετά την μονομερή παύση πληρωμών θα είμαστε έξω από την παγίδα της δημοσιονομικής,νομισματικής ,συναλλαγματικής και εμπορικής πολιτικής της ΟΝΕ και ΕΕ.Ευρωπαίστικές φαντασιώσεις αν θέλετε την γνώμη μου

    Που ανοίγουν όμως δρόμο για σύνθεση από όλη την αριστερά,και εκλογική συνεργασία.Μονομερής ακύρωση.Μονομερής παύση πληρωμών.ΕΛΕ.Διαγραφή.Έξοδο από το πλαίσιο των δεσμεύσεων ΟΝΕ-ΕΚΤ-ΕΕ ,με όποιον τρόπο χρειαστεί και προετοιμασία αν χρειαστεί έξοδος,ώστε να είναι υπέρ των εργαζόμενων(αρκεί να φανταστούμε την εφαρμογή διοικητικών μέτρων εξορθολογισμού της κατανάλωσης υπό αστικό έλεγχο).Κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχος σε τράπεζες και μεγάλους κλάδους,δομές κοινωνικού ελέγχου της πολιτικής εξουσίας. Προτεραιότητα λαϊκής αυτοοργάνωσης και εργατικού κινήματος και όχι του κοινοβουλευτισμού και κυβερνητισμού.Προεκλογική και μετεκλογική αυτοτέλεια.

    Προσωπικά εύχομαι να ξαναακούσω την διεθνή το βράδυ της 17ης.Δεν μπορώ όμως να ξεκολλήσω το μυαλό μου ,από ένα τρελό όνειρο:να την ακούσω και στις 18,αντί του κακόηχου τροπαρίου του ρεαλισμού…

  3. Ο/Η guerilla λέει:

    Αντι αλλου σχολιου, μια φραση του Τσαρουχη:
    «Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s