Tα όρια της πολιτικής αυταπάτης

Posted: 18/05/2012 by Β.Χ. in Uncategorized
Ετικέτες: , , ,

Μήπως να «επανασχεδιάσουμε» και το ΝΑΤΟ και το ΔΝΤ;… του Νίκου Μπογιόπουλου

Οποιος ισχυρίζεται ότι θα πάει να «διαπραγματευτεί», να «επαναδιαπραγματευτεί» και να «επανιδρύσει» την ΕΕ, ώστε να «επανασχεδιαστεί» η φιλοσοφία της και συνακόλουθα

να «επανατοποθετηθεί» σε φιλολαϊκή – και σε «αριστερή» (!) – βάση η σχέση της Ελλάδας με τις Βρυξέλλες,

είναι σαν να λέει ότι:

1) Θα πάω να «επαναδιαπραγματευτώ» με το ΝΑΤΟ για να το «επανασχεδιάσω» και από δύναμη του ιμπεριαλισμού και του πολέμου να το μετατρέψω σε πρόσκοπο του ουμανισμού και της ειρήνης, όπου – εντός του ΝΑΤΟ – η Ελλάδα θα χαίρει ειρήνης και ασφάλειας.
*
Είναι σαν να λέει ότι:

2) Θα πάω να «επαναδιαπραγματευτώ» με το ΔΝΤ για να του φτιάξω μια νέα «αρχιτεκτονική», να το μετασχηματίσω από μισητό τοκογλύφο σε καλοκάγαθο φιλόπτωχο ταμείο, και μέσα εκεί – στο ΔΝΤ – η Ελλάδα και ο λαός της θα απολαμβάνουν ευημερία και οικονομική προστασία.
*
Είναι σαν να λέει ότι:

3) Θα πάω να «επαναδιαπραγματευτώ» με τα μονοπώλια, με τις πολυεθνικές, με τις «οφ σορ», με τους εφοπλιστές – των οποίων «τον πατριωτισμό δεν αμφισβητούμε», όπως έλεγε στο MEGA ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιάννης Μηλιός – και από αρπακτικούς κεφαλαιοκράτες εκμεταλλευτές, από κακάσχημους βατράχους να τους μεταλλάξω σε αστραφτερά πριγκιπόπουλα και σε φιλάνθρωπους Σαμαρείτες, που δε θα έχουν στόχο την επί πτωμάτων απομύζηση κέρδους, αλλά τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων.
*
Είναι σαν να λέει ότι:

4) Θα πάω να «επαναδιαπραγματευτώ» με το ΠΑΣΟΚ και με τη ΝΔ, και από κόμματα των μνημονίων, των τραπεζιτών, της «Ζήμενς» και του ψεύδους θα τα πείσω να «επανασχεδιαστούν», για να γίνουν κόμματα του εργάτη, του αγρότη και του μικροεπαγγελματία.
*
Είναι σαν να λέει ότι:

5) Θα πάω να «επαναδιαπραγματευτώ» με την «Ιερά Συμμαχία» των ακροδεξιών και των νεοναζιστών που συμμετέχουν στις κυβερνήσεις των μισών χωρών της ΕΕ, όπως και με τις κυβερνήσεις των άλλων μισών κρατών – μελών που επιβάλλουν απηνή λιτότητα στους δικούς τους λαούς, και που ταυτόχρονα εξολοθρεύουν άλλους λαούς σε Ιράκ, Λιβύη, Αφγανιστάν, ώστε αυτήν την ίδια συμμαχία των λαοκτόνων να την καταστήσω «φιλική» προς τον ελληνικό λαό.
***

Τόση είναι η πολιτική αυταπάτη που υπάρχει και ξεχειλίζει από τούτη τη θεωρία περί «θετικής μεταστροφής» της ΕΕ διά της «διαβούλευσης», της «επαναδιαπραγμάτευσης» και του «κοινωνικού διαλόγου» με τους εκπροσώπους του αδυσώπητου ευρωπαϊκού κεφαλαίου, με τους Μπαρόζο, τις Μέρκελ, τους Ολάντ και τους Ρομπάι.
*
Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις και σε αυτές τις πρακτικές

– ειδικά όταν εκδηλώνονται στο όνομα της «σωτηρίας» ενός λαού, όπως ο ελληνικός, που εξαθλιώνεται λόγω ακριβώς της σύμπραξης της ελληνικής πλουτοκρατίας με την ευρωενωσιακή πλουτοκρατία –

τα όρια της πολιτικής αυταπάτης, που οδηγούν στον πλήρη αφοπλισμό του λαού, είναι πολύ δυσδιάκριτα σε σχέση με κάποια άλλα όρια. Εκείνα της πολιτικής απάτης.

Από:http://www.alfavita.gr/

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Στα όρια του πολιτικού αυτισμού τα επιχειρήματα του ΚΚΕ.
    Το ερώτημα είναι γιατί αυτό το άρθρο φιλοξενείται σε αυτό το blog. Βρίσκεται μέσα στα πλαίσια της ιδρυτικής του διακήρυξης? Και αν όχι, γιατί εμφανίζονται-δημοσιεύονται επιλεκτικά μόνο θέσεις που βρίσκονται ΜΟΝΟ μέσα σε μια συγκεκριμένη λογική για τον τρόπο που θα πρέπει να οδηγηθεί η Αριστερά σε μια πλατφόρμα συνεννόησης και κοινής δράσης?
    Στα όρια του πολιτικού αυτισμού…

  2. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Υπάρχει όντως θέμα πολιτικής απάτης.
    Και η απάτη αυτή έγκειται στο γεγονός ότι το κόμμα που υπερασπίζεται, θεωρώ κριτικά, ο Νίκος Μπογιόπουλος κατεβαίνει στις εκλογές.
    Ο κοινοβουλευτικός αγώνας, άσχετα αν κανείς τον αποδέχεται ή όχι, αποβλέπει στην κυβερνητική εξουσία αποκλειστικά.
    Αν κανείς με όπλο την κυβερνητική εξουσία πάρει και την πραγματική είναι ένα τεράστιο ζήτημα και σε κάθε περίπτωση ένας τιτάνιος αγώνας.
    Το να λέει όμως το ΚΚΕ,:
    ότι ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση (Ριζοσπάστης 8/4/2012) δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα του λαού
    το να λέει το ΚΚΕ ότι δεν θέλει την κυβέρνηση και δεν θέλει συμμετοχή σε ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση,
    συνιστά με την λογική έννοια του όρου ΑΠΑΤΗ.
    Επειδή λοιπόν οι λέξεις καμιά φορά βαραίνουν πολύ ας σκεφθεί ο Νίκος Μπογιόπουλος να επαναπροσδιορίσει τους χαρακτηρισμούς και κυρίως την κατεύθυνση που ΠΡΕΠΕΙ να έχουν!
    Ας αφήσουμε την υπεράσπιση των μηχανισμών σε άλλους αγαπητέ Νίκο.

  3. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Αντιγράφω εδώ μια παλιά ανάρτηση σαν απάντηση στην ηγεσία του ΚΚΕ, προτείνοντας τον τίτλο:

    Ο φόβος του τερματοφύλακα του Περισσού απέναντι στο πέναλτι (τιμωρία) του λαού»

    (Πρώτη ανάρτηση 21/11/2009)

    Διαβάζοντας το άρθρο του Β. Μουλόπουλου στην Αυγή της 22/11/09 (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=506564 ) σημείωσα την φράση:

    …Στις χώρες της Ευρώπης κινείται υπόγεια, μια μάζα ανθρώπων που μετράνε στο πετσί τους το κόστος της κρίσης, όχι μόνο με όρους απώλειας εισοδήματος, αλλά κυρίως με όρους ζωής, επιβίωσης, κοινωνικού ρόλου, προσωπικής αξιοπρέπειας.

    Γι’ αυτούς έγινε πάλι κεντρικό το θέμα της εργασίας, όπως “στον σύντομο 20ό αιώνα”…

    Πράγματι σύντομος ο 20 ος αιώνας, κάποιοι τον έχουν πει “Φεβρουάριο αιώνα”, μιας και ουσιαστικά ξεκίνησε από την δολοφονία του αρχιδούκα στο Σαράγεβο και τελείωσε με την πτώση του τοίχους στο Βερολίνο. Και το βασικό χαρακτηριστικό στο σύντομο πέρασμά του, η κυριαρχία του φόβου.

    Του φόβου που μετατράπηκε στην φρίκη των δυο πολέμων, στο φόβο που παρέλυσε τον πρωτοποριακό ρόλο της τέχνης κατά την διαδικασία μετατροπής του σε εμπόρευμα και εργαλείο χειραγώγησης, του φόβου απέναντι σε οποιοδήποτε αύριο που δεν θα είχε καμία σχέση με κάθε χθες. Αλλά και του φόβου για την πυρηνική απειλή του ψυχρού πολέμου παράλληλα με τον φόβο όταν καταλάβαμε ότι τα ερμηνευτικά μας εργαλεία για να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας δεν είναι ικανά να προβλέψουν σωστά οτιδήποτε.

    Αμφισβητήθηκε αυτός ο φόβος στις σύντομες εκρήξεις θυμού και αμφισβήτησης που τον εξόρκισαν βγάζοντάς του επιδεικτικά την γλώσσα είτε στους δρόμους του Παρισιού τον Μάη του 68 είτε μέσα από τις μουσικές της ροκ και ορισμένες φωτεινές στιγμές δημιουργικότητας. Αλλά ο φόβος παρέμεινε και κυριάρχησε, και η Αριστερά δεν μπόρεσε ούτε να κατανοήσει τις συνέπειές του, που πήραν τις διαστάσεις των πολιτικών γεγονότων πού όλοι ξέρουμε, μιας και παρέμεινε παραλυτικά προσκολλημένη στην διαχείριση του δικού της φόβου πάνω στις αλλαγές που επέφερε ο φόβος της δικής της επιβίωσης.

    Τελείωσε αυτός ο Φεβρουάριος αιώνας και ξεκίνησε ο επόμενος σηματοδοτώντας την μετατροπή του φόβου σε τρόμο, δηλαδή σε φόβο συλλογικό και ανεξέλεγκτο, σε συλλογική φοβία. Μαζική υστερία τρόμου μετά τους δίδυμους πύργους στις 11/9, μαζικός τρόμος για την γρίπη των πτηνών ή την γρίπη των χοίρων, τρόμος από την επισφάλεια στην εργασία, τρόμος από την τρομοκρατία των τρομοκρατών των οργανωμένων συμφερόντων που βάλθηκαν να τον συσκευάζουν σε ατομικές συσκευασίες και να τον πουλάνε μαζικά χρησιμοποιώντας όλα τα γνωστά τεχνάσματα του μάρκετινγκ που επινοήθηκαν για να λανσαριστεί στην πρωτογενή και την δευτερογενή αγορά του τρόμου σαν προϊόν μαζικής κατανάλωσης. Και μάλιστα ως προϊόντος πολύ κερδοφόρου. Και την αγορά αυτή την στηρίζουν και την προστατεύουν πλέον και πολιτικές και αποφάσεις κυβερνήσεων και συνόδων τους, όπως αυτή της Λισσαβόνας είτε των διάφορων G, έτσι ώστε να τον ανακυκλώνουν αλλά και να ανακυκλώνονται.

    Και η «καθ’ ημάς» Αριστερά;

    Τρομοκρατημένη συνεχίζει να βρίσκεται εγκλωβισμένη στα φοβικά σύνδρομα του πρόσφατου τραυματικού παρελθόντος της. Αμήχανη συνεχίζει να αναλύει ήττες πίσω από τις στοιχίσεις της, μετρώντας τις δυνάμεις των στοίχων της που τις βλέπει καθημερινά να φυλλορροούν. Και έτσι σιγά σιγά ενσωματώνεται μέσα σε αυτό στο σύστημα του τρόμου, να γίνεται μέρος του, μιας και ανίκανη να εμπνεύσει την κοινωνία στο να βγάλει πάλι έξω την γλώσσα, να αντιπαλέψει μέχρι που να νικήσει όλες εκείνες τις δυνάμεις που επιβάλουν στους πολλούς να μετράνε στο πετσί τους το κόστος της κρίσης, όχι μόνο με όρους απώλειας εισοδήματος, αλλά κυρίως με όρους ζωής, επιβίωσης, κοινωνικού ρόλου, προσωπικής αξιοπρέπειας.

    Έχει ακόμα μια ευκαιρία ο ΣΥΡΙΖΑ, η μόνη Αριστερά που μπορεί σήμερα να αντισταθεί . Και βεβαίως θα πρέπει να ξαναβγάλει στο φως την αντίθεση εργασίας – κεφαλαίου. Αυτός είναι ο ρόλος της, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής της, αυτό να είναι το σημείο εκκίνησης για να ανασυνταχθεί, όπως παροτρύνει ο Β. Μουλόπουλος αλλά νομίζω ότι αυτό δεν φτάνει.

    Για να είναι οι επόμενοι καιροί, καιροί του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να πάψουν όλοι όσοι συντάχθηκαν μαζί του να σταματήσουν να φοβούνται .

    Να μην φοβούνται την γνώμη και την πρωτοβουλιακή δράση όλων αυτών που σήμερα αποκαλούμε Κοινωνική Αριστερά και των κινημάτων της,

    να μη φοβούνται όλους αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται χωρίς φόβο.

    Να μη φοβούνται μια Αριστερά που θα βασίζεται στα μέλη της και τα όνειρά τους.

    Αν δεν τα καταφέρουν να ξεπεράσουν αυτό τον φόβο, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα αυτά τα όνειρα θα πάρουν την εκδίκησή τους ζωντανεύοντας τους χειρότερους εφιάλτες τους…

    Για την αντιγραφή
    Γιάννης Χ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s