Ορισμένες σκέψεις για την Αριστερά στις νέες συνθήκες

Posted: 28/05/2012 by Β.Χ. in Αριστερά
Ετικέτες: ,

του Κώστα Ανδρικόπουλου

G8, τρόϊκα και το σύνολο των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων ΟΝΕ/ΕΕ μας κουνούν το δάχτυλο και σαν χορωδία μας ψέλνουν: «εσείς τηρείστε τις δεσμεύσεις για να παραμείνετε στο ευρώ και εμείς θα δούμε για την ανάπτυξη». Προφανώς εκτιμούν ότι ΑΜΕΣΗ εμπλοκή του ελληνικού ζητήματος με πιθανή έξοδο της χώρας μας από την ΟΝΕ δεν τους συμφέρει.

Ο αναμενόμενος, κατά τα άλλα, τρόπος και ύφος χειραγώγησης μέσω της παρέμβασής τους στην κυρίαρχη λειτουργία της ελληνικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» δείχνει ότι μας αντιλαμβάνονται περισσότερο ως αποικία παρά ως κυρίαρχο κράτος και ταυτόχρονα προετοιμάζουν σχέδιο αποτροπής ντόμινο εξελίξεων από την ελληνική χρεοκοπία και αναγκαστική «αποχώρησή» μας από ΟΝΕ/ΕΕ. Η τραπεζική κρίση και κυρίως τα δομικά προβλήματα της αρχιτεκτονικής της ΟΝΕ επιτείνουν τις ανισότητες και την ευρωπαϊκή κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Παράδειγμα η κατρακύλα της «συνεπέστερης» Ισπανίας που οδεύει επίσης προς χρεοκοπία. Η μόνη σταθερά, μέχρι σήμερα, παραμένει η διατήρηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας και μιας ανάπτυξης υπέρ του κεφαλαίου και εις βάρος του κόσμου της εργασίας (ευρωομόλογα, επενδύσεις, κλπ), υπό την καθοδήγηση της γερμανικής ελίτ και τις υποχωρήσεις της γαλλικής. Πέραν της γερμανικής ηγεμονίας, η ευρωζωνική εξίσωση περιλαμβάνει 17 αγνώστους και κάθε άγνωστος συνοδεύεται από σύνθετους συντελεστές σε ένα «οικογενειακό» περιβάλλον ανισοτήτων περιφερειακών, εθνικών και ταξικών.

Στην γειτονιά μας (Βαλκανική και Μεσόγειος), ο εθνικισμός στα Βαλκάνια, η Αραβική Άνοιξη και η στρατιωτικώς σχεδιασμένη προσαρμοστική διολίσθηση της Αιγύπτου μέσω των εκλογών, η έκρυθμη κατάσταση σε Λιβύη, Συρία, Παλαιστινιακό, ο άξονας Κύπρου-Ισραήλ, η στρατηγική Νταβούτογλου και η εκμετάλλευση των μεσογειακών υδρογονανθράκων συνθέτουν ένα εκρηκτικό τοπίο επίσης με απρόβλεπτες συνέπειες.

Στην χώρα μας εν μέσω παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής διάλυσης, το ινστιτούτο έρευνας της ΓΣΕΕ προβλέπει πραγματική ανεργία ίση με 32% στο τέλος του 2012 και υπολόγισε ότι η αγοραστική δύναμη των εναπομείναντων εργαζομένων (στην πλειοψηφία τους ελαστικοανασφαλείς) του ιδιωτικού τομέα έχει προσεγγίσει τα επίπεδα του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’70. Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια με δύο μνημόνια γυρίσαμε πίσω σχεδόν 40 χρόνια. Η ασφυκτική συμπίεση του μεσαίου χώρου (οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά), η πραγματική φτωχοποίηση και ο αποκλεισμός μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, το έλλειμμα εξωτερικής και μεταναστευτικής πολιτικής, η κρίση των θεσμών, και η εν γένει ανυπαρξία μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδίου (από όλο το πολιτικό φάσμα) δεν αποτελούν καλό οιωνό.

Με τις απεργίες, τις πλατείες (ετερόκλητο πλήθος), τα πολύμορφα κινήματα, τις καταλήψεις και τις μίνι εξεγέρσεις της μνημονιακής περιόδου, η γενικευμένη πλέον κρίση (με την βοήθεια του ευρωθεού) εκφράστηκε μέσω των εκλογών με την κατάρρευση του φιλελεύθερου δικομματισμού και την μεταβατική ενδυνάμωση δύο μεταξύ τους ανταγωνιστικών ρευμάτων του ακρο-δεξιού με εθνικιστικά χαρακτηριστικά (επιβραβεύθηκε εν μέρει ο νεοταξικός ακτιβισμός της Χρυσής Αυγής) και του νεφελώδους αριστερού ριζοσπαστικού. Εγκαινιάστηκε μεταβατική περίοδος γενικών ανακατατάξεων σε όλες τις πτέρυγες. Γενικά, αλλάζει η κοινωνία, άρα και η πολιτική της έκφραση. Θα αλλάξουν το πολιτειακό, οι θεσμοί και οι όροι διαμεσολάβησης μεταξύ κοινωνικού-πολιτικού? Οι πλατείες έδειξαν. Τα ερωτήματα θέλουν απάντηση και στριμώχνουν το παλιό που αντιστέκεται και εντός αριστεράς.

Η θετική εκλογική άνοδος του ΣΥΝ/Σύριζα – EKM, παρά την προεκλογική δημαγωγία του περί Αριστερής κυβέρνησης συνεργασίας (στην πραγματικότητα πρόταση εν κενώ λαμβάνοντας υπόψη τις ατελέσφορες διεργασίες όλη την προηγούμενη περίοδο), συσπείρωσε το δυναμικό του και απεγκλώβισε ετερόκλητες δυνάμεις από τον δικομματισμό δίνοντας ελπίδα ευρωσυστημικών και επιμέρους ανατροπών. Δεν υποτιμάται η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και η αξία του μηνύματος προς τα έξω και προς όλες τις κατευθύνσεις (κεφάλαιο και εργασία).

Η ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος και οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν την ανατροπή του μνημονίου εντός ΟΝΕ/ΕΕ. Ο ΣΥΝ/Σύριζα επεκτείνει και διεκδικεί την ανατροπή του μνημονίου εντός μιας άλλης ΟΝΕ/ΕΕ με το σύνθημα «για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη». Φέρνει ένα στρατηγικό στόχο στο παρόν ρισκάροντας όχι μόνο την δική του αξιοπιστία, αλλά της σύνολης Αριστεράς. Η, κατά το ήμισυ, αντίθεση με τον διεθνή ψαλμό: «τήρηση του μνημονίου εντός ΟΝΕ/ΕΕ» είναι το ένα σκέλος της δυσεπίλυτης εξίσωσης των 17 αγνώστων και των σύνθετων συντελεστών τους. Το άλλο σκέλος της εξίσωσης είναι η γενικευμένη κρίση στην χώρα μας και η έλλειψη προσανατολισμού και ταυτότητας. Το μεγάλο επίσης πρόβλημα που παραμένει αναπάντητο είναι η χρονική υστέρηση μεταξύ των δύο σκελών της εξίσωσης. Στο ελληνικό σκέλος τα ζητήματα είναι επείγοντα, θα λέγαμε ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης που απαιτεί ριζοσπαστικές λύσεις εδώ και τώρα για να προλάβουμε την καταστροφή, την ίδια ώρα που στο ευρωπαϊκό σκέλος οι συσχετισμοί είναι δυσμενέστατοι (και στην περιφέρεια και στο κέντρο – δες εκλογές σε Πορτογαλία, Ισπανία και Γερμανία) και ούτως ή άλλως μιλάμε για μηχανισμούς δυσκίνητους με χρονοβόρες διαδικασίες και απρόβλεπτες καταστάσεις, όταν είναι σίγουρο ότι αλληλεγγύη και στόχοι ΟΝΕ/ΕΕ είναι ασύμβατες έννοιες στην βάση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ?

Στην τριπλή κατοχή του ’40, αν και χτυπημένο το πιο οργανωμένο κόμμα της εποχής, το ΚΚΕ δεν προχώρησε μόνο του στην οργάνωση της λαϊκής αντίστασης και στην επίλυση των σοβαρών λαϊκών προβλημάτων. Συγκρότησε το ΕΑΜ εφαρμόζοντας την γραμμή του λαϊκού μετώπου, δηλαδή ένα σχέδιο που θα υλοποιούσε μια ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συμμαχία με στόχο να δώσει συγκεκριμένη προοπτική στην ελληνική κοινωνία μετά την απελευθέρωσή της από τον ξένο ζυγό και τους ντόπιους συνοδοιπόρους του. Το ΕΑΜ με την λαϊκή συμμετοχή εφάρμοσε νέους θεσμούς και κατά την διάρκεια της κατοχής.

Σήμερα η μπίλια έκατσε σε μια συμμαχία κομμάτων της αριστεράς που λειτουργεί κυρίως επιτελικά και επικοινωνιακά, χωρίς την απαιτούμενη γείωση, αλλά και πραγματικές δυνατότητες οργάνωσης του λαού σε συνθήκες, θα μπορούσαμε να πούμε, μιας άλλης μορφής πολέμου. Εξ’ άλλου ο ΣΥΝ/Σύριζα και το σοσιαλδημοκρατικό πλαίσιό του αποτελεί τον έναν πόλο της αριστεράς. Μπορεί να προχωρήσει μόνος του χωρίς τον εμφανή κίνδυνο σταδιακής δεξιάς διολίσθησής του, ακόμα περισσότερο όταν το αριστερό του αντίβαρο θα είναι απόν? Θα καλέσει σε ενότητα μετατοπιζόμενος ταυτόχρονα προς τα αριστερά? Η ηγετική του ομάδα (καθώς ο Σύριζα των μελών παραμένει όραμα) έχει την αποκλειστική ευθύνη να εκτιμήσει και να απαντήσει στα ερωτήματα. Κάθε κάλεσμα ενότητας με την άκριτη υποστήριξη του πλαισίου αυτής της συμμαχίας, λόγω του νέου συσχετισμού, κρύβει ιδιοτέλεια και οπωσδήποτε δεν αντιστοιχεί στην κρισιμότητα των ιστορικών στιγμών που ζούμε.

Η γραμμή, που στοχεύει στην συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου με πυρήνα την ενωμένη αριστερά που θα παρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση με σύνθημα «καμμιά θυσία για το ευρώ, πάνω από το ευρώ οι πραγματικές ανάγκες των λαών» και θα προετοιμάσει οργανωμένα τον λαό ακόμα και για σύγκρουση με ΟΝΕ/ΕΕ αν χρειαστεί, παραμένει επίκαιρη. Με την ακύρωση του μνημονίου και την στάση πληρωμών προς τους δανειστές, ένα επεξεργασμένο και άμεσο πρόγραμμα ανακούφισης του λαού και αποκατάστασης της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας οφείλει να περιλαμβάνει σχέδιο ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα και του παραγωγικού ιστού υπό νέους όρους.

Στους ενδιαφέροντες καιρούς που ζούμε (κάθε 50 ή 100 χρόνια), σε μια εξαρτημένη οικονομία υπηρεσιών με ανοργάνωτο κρατικό μηχανισμό, απούσα την αστική τάξη (που ταξιδεύει υπεράκτια), ο μόνος πρωταγωνιστής που απομένει να ηγηθεί είναι μια νέα κοινωνική συμμαχία που με αυτοπεποίθηση και συλλογικές πλέον διαδικασίες θα υλοποιήσει ένα πρόγραμμα όχι απλά εξόδου από την κρίση, αλλά που θα προκαλέσει διεργασίες με στόχο την δημιουργία ενός νέου συλλογικού υποκειμένου στον χώρο και στον χρόνο.

ΝΕΑ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Πέρα από την αναγκαία και άμεση εθνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας υπό εργατικό-κοινωνικό έλεγχο, η νέα τάση πρέπει να είναι ο περιορισμένος ρόλος της κεντρικής διοίκησης του κράτους στα απολύτως απαραίτητα (εξωτερικών, άμυνας) με αναβάθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης σε τοπικές «κυβερνήσεις» (με κατάργηση Καποδίστρια και Καλλικράτη) με στόχο την, σε τοπικό επίπεδο, σχετική αυτάρκεια και αυτονομία.

Η συγκρότηση νέων συλλογικών θεσμών (σωματεία, συνεταιρισμοί, ενώσεις πολιτών σε αστικές περιοχές, εργατικά συμβούλια, θεματικές επιτροπές) με αμεσοδημοκρατικές λειτουργίες στην βάση, θα αποτελέσουν το νέο μοντέλο οργάνωσης της κοινωνικών θεσμών.

Στο εσωτερικό της χώρας η πορεία δεν θα είναι εύκολη. Εντός καπιταλισμού θα χτίζεται ανταγωνιστικά το νέο προκαλώντας ρήξεις και συγκρούσεις με το παλιό κατεστημένο σε όλα τα επίπεδα υλικά και ηθικά. Το ατομικιστικό καταναλωτικό μοντέλο της ποσότητας θα παλεύει με την θέση για μια νέα ποιότητα ζωής σε ένα, υπό διαρκή διαμόρφωση, δημόσιο συλλογικό.

Η συλλογική εργασία με άλλους όρους που θα δώσει προοπτική στις σημερινές γενιές των νέων να σχεδιάσουν το μέλλον τους θα δώσει ώθηση στην αλλαγή. Η ταυτόχρονη λύση των αντιθέσεων κέντρου-περιφέρειας (υπέρ της δεύτερης) και πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας (υπέρ της ισορροπίας τους) είναι απαραίτητες.

Η θέσμιση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και μέγιστου επιτρεπόμενου εισοδήματος με την ψαλίδα 1:2 με την εγγύηση του λεγόμενου κοινωνικού μισθού είναι ένα από τα άμεσα μέτρα που πρέπει να ληφθούν.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ – ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ

Σε διεθνικό επίπεδο νέες συμμαχίες και με νέους όρους πρέπει να χτιστούν. Η λύση των αντιθέσεων σε περιφερειακό επίπεδο είναι επιβεβλημένες για την συγκρότηση περιφερειακών συμμαχιών (στο μέτρο του δυνατού) και εν τέλει -μακροπρόθεσμα- ολοκληρώσεων σε ένα κόσμο πολυπολικό, πολυπολιτισμικό με αλληλοσεβασμό μεταξύ των περιφερειών και στην βάση των αμοιβαίων συμφερόντων των λαών, σε αντίθεση με τον τρόπο επίλυσης των εθνικών διαφορών που επιλέγουν μέχρι σήμερα οι αστικές τάξεις και τα κράτη τους.
Η απάντηση στον ιμπεριαλισμό και την παγκοσμιοποίηση δεν είναι τα υπάρχοντα αστικά
έθνη-κράτη, αλλά νέοι περιφερειακοί σχηματισμοί. Οι λαοί των χωρών που περικλείουν την λεκάνη της Μεσογείου μπορούν να συμβιώσουν στα πλαίσια μιας Μεσογειακής συλλογικότητας. Η ιστορία της περιοχής, η πολιτισμική εγγύτητα και ο διεθνισμός του κόσμου της εργασίας είναι αρωγοί σε μια προσπάθεια (μακροχρόνια και δύσκολη) που μπορεί να ξεκινήσει σήμερα.

Στην γειτονιά μας, η διμερής και άμεση λύση των «διαφορών» με Αλβανία και Μακεδονία (των Σκοπίων) είναι εφικτή και θα αναβαθμίσει τις διαβαλκανικές σχέσεις. Επόμενο βήμα πρέπει να είναι μια επίθεση φιλίας στην Τουρκία με στόχο την υπογραφή στρατηγικού χαρακτήρα συμφώνου συνεργασίας (πακέτο) μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, που να σέβεται την αξιοπρέπεια των τριών λαών και τα κυριαρχικά δίκαια των τριών χωρών με στόχους την αποχώρηση των Τούρκων από την Κύπρο, την αλληλεγγύη και την από κοινού εκμετάλλευση του μεσογειακού πλούτου προς όφελος των λαών με τριμερείς κοινοπρακτικές εταιρείες δημόσιου χαρακτήρα μετατρέποντας το Αιγαίο και το κοινό μέρος της Αν. Μεσογείου από άθροισμα εθνικών ΑΟΖ σε θάλασσα συνεργασίας.

Οι μέχρι σήμερα βεβαιότητες θα περιοριστούν στην άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων που υφίστανται σήμερα. Αν στην χώρα μας πιστέψουμε ότι ο παλιός κόσμος αργοπεθαίνει και μπορεί να γεννηθεί ένας νέος, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να μετατρέψουμε την Ελλάδα σε πλατείες, από αδύναμο κρίκο μιας καπιταλιστικής αλυσίδας σε δυνατό κρίκο μιας νέας αλυσίδας χειραφέτησης των λαών, σε ένα διεθνές πειραματικό εργαστήρι της Μεσογείου.

Από:http://tometopo.gr

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η rovespieros λέει:

    «στην χώρα μας πιστέψουμε ότι ο παλιός κόσμος αργοπεθαίνει και μπορεί να γεννηθεί ένας νέος»

    ναι θα γεννηθεί! με νέα πρόσωπα, άφθαρτα με νέα πολιτική. γι’ αυτό με το ΣΥΡΙΖΑ συστρατεύεται ο ανθός του λαού… π.χ.

    Αντώνης Κοτσακας
    Στενός συνεργάτης του Άκη Τσοχατζόπουλου, διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας και Υπουργός Αιγαίου από το 1989 έως και το 2000 στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, συμφώνησε με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Παραιτήθηκε από το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ πριν από ένα χρόνο για να μπει στο πλυντήριο του ΣΥΡΙΖΑ μπας και…

    Τσουκαλάς Δημήτρης
    Πρώην Πρόεδρος της ΟΤΟΕ με την ΠΑΣΚΕ

    Κουρουπλής Παναγιώτης
    Πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Υπερψήφισε το Μνημόνιο I και όλους τους νόμους που το ακολούθησαν μέχρι το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής στρατηγικής

    Σακοράφα Σοφία
    ψήφισε ΠΑΡΟΝ στο πρώτο μνημόνιο, υπάρχει και το κατά είναι η αλήθεια.

    Ευάγγελος Χωραφάς
    Πρώην στενός συνεργάτης και σύμβουλος του Άκη Τσοχατζόπουλου.

    Γιώργος Ραφτόπουλος
    Από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του συνδικαλιστικού κινήματος. Πρώην Πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Συμφωνούσε με αντιλαϊκά μέτρα του ΠΑΣΟΚ. προσχώρησε στο ΣΥΡΙΖΑ.

    Αγραφιώτης Γιώργος
    Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, πρώην συνεργάτης του Ακη

    Σταθάς Ιωάννης
    Πρώην στέλεχος ΠΑΣΚΕ, Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς

    Είστε καθόλου σοβαροί όσοι γράφετε τα παραπάνω;;;; Συγγνώμη κιόλας αλλά φαντάζεστε κομμουνιστές που απολύονται από τις δουλειές τους επειδή απεργούν να συνομιλού με αυτό το συρφετό;;;;; τι να πουν;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s