Tα χαρακώματα των Μερκολάντ και τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ

Posted: 29/05/2012 by Β.Χ. in ΣΥΡΙΖΑ
Ετικέτες: , ,

Του Παπουλή Κώστα
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται ένα σαρωτικό, αντικοινωνικό, οικονομικό πρόγραμμα, περικοπής των δημόσιων δαπανών και διάλυσης του κράτους πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεων, απορρύθμισης της αγοράς εργασίας κ.λπ.. Το πρόγραμμα αυτό είναι η συνηθισμένη, τραγική και νεοφιλελεύθερη «συνταγή» του Δ.Ν.Τ., σε όλες τις χώρες που παρεμβαίνει. Η μεγάλη διαφορά, που το μετατρέπει σε πιο αποκρουστικό στην Ελλάδα -όπως και στην Αργεντινή- από αλλού, και απόλυτα αποτυχημένο, είναι ότι δεν υπάρχει εθνικό νόμισμα και έτσι το Δ.Ν.Τ., δεν μπορεί να κάνει και υποτίμηση, που αλλιώς θα είχε πραγματοποιήσει αμέσως. Η υποτίμηση, αυξάνει το προϊόν και την απασχόληση μεταφέροντας πιέσεις της οικονομίας στο εξωτερικό. Όμως εδώ, όλο το βάρος της πολιτικής της προσαρμογής μεταφέρεται στις πλάτες του ελληνικού λαού, στους μισθούς, στο κοινωνικό κράτος και στη θάλασσα της ανεργίας, μέσω της λεγόμενης πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης.

Συνολικά αυτή η πολιτική, το μόνο που κάνει είναι να βαθαίνει την ύφεση, δημιουργώντας συνθήκες ολοκληρωτικής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής. Στο βαθμό που στην ευρωζώνη, το κέντρο παύει να δανείζει μαζικά την περιφέρεια και να τις καλύπτει έτσι τα εξωτερικά ελλείμματα και στο βαθμό, που δεν είναι διατεθειμένο να αντικαταστήσει τον δανεισμό (του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα), με ένα ισχυρό σύστημα μεταβιβαστικών πληρωμών από τον Βορρά προς τον Νότο, από τα παραπάνω συνάγονται τα εξής : α) η Ελλάδα δεν είναι πειραματόζωο, αλλά της εφαρμόζονται πολιτικές που έχουν ασκηθεί σε πλήθος περιφερειακών χωρών. β) Αυτή η πολιτική της λιτότητας και της αθλιότητας είναι ή καθολική στρατηγική του ευρώ για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την εξισορρόπηση των εσωτερικών και εξωτερικών ελλειμμάτων της περιφέρειας.

Οι όροι της παραμονής στην ευρωζώνη είναι πολύ σκληροί και απαγορευτικοί, το δε μνημόνιο «ανεφάρμοστο» και οδηγεί σε οριστική χρεοκοπία. Άρα τουλάχιστον από την Γερμανία, πρέπει να είναι κατανοητό και υπολογισμένο, ή και προσχεδιασμένο, ότι «κάποιοι» από τον «Νότο», με πρώτη την Ελλάδα, ίσως θα αναγκαστούν να τα μαζέψουν και να φύγουν. γ) Αυτό που απασχολεί σήμερα την πολιτική ζωή: Από αυτές τις «συνταγές» με βάση τόσο τις συμβάσεις και συμφωνίες, αλλά και την παγκόσμια εμπειρία δεν μπορείς να παίρνεις μόνο το επιδόρπιο, δηλαδή την χρηματοδότηση, αλλά πρέπει να φας και ολόκληρο το κύριο πιάτο, δηλαδή να εφαρμόζεις το πρόγραμμα, ή τέλος πάντων οι όποιες αλλαγές να είναι σε συμφωνία με τους δανειστές.

Από το τελευταίο σημείο καταλαβαίνουμε, ότι δεν μπορεί μια ελληνική κυβέρνηση να μην κάνει απολύσεις στο δημόσιο, και να επαναφέρει τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα, να μην πάρει άλλα μέτρα και να μην θεωρηθεί -και να είναι ουσιαστικά- μονομερής πράξη καταγγελίας του προγράμματος και της δανειακής σύμβασης συγχρόνως.

Άρα, αν μία ελληνική κυβέρνηση δεν εφαρμόσει με δικιά της πρωτοβουλία σημαντικό τμήμα του μνημονίου, οι δανειστές έχουν στην διάθεσή τους τρία βήματα:

Πρώτον: Αναστολή της εσωτερικής χρηματοδότησης-«οικονομική καραντίνα». Δηλαδή ενώ θα εξυπηρετούνται οι εξωτερικές υποχρεώσεις, τα δάνεια, δεν θα δοθεί καμία οικονομική υποστήριξη στο εσωτερικό. Δεν θα καλυφτεί το μικρό έλλειμμα του προϋπολογισμού. Υποστήριξη που είναι πια πολύ μικρή και προβλέπεται τα επόμενα χρόνια να σταματήσει, μια που θα πρέπει να γίνεται το αντίθετο, δηλαδή να παράγονται πλεονάσματα ώστε να εξυπηρετείται το χρέος. Ο άμεσος ισοσκελισμός του προϋπολογισμού, όμως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Δεύτερον: Αναστολή της εξωτερικής χρηματοδότησης, δηλαδή της αναχρηματοδότησης του εξωτερικού χρέους, και πέρασμα της χώρας σε οριστική χρεοκοπία.

Τρίτον: Αναστολή της χρηματοδότησης του τραπεζικού συστήματος από την Ε.Κ.Τ.. Διακοπή δηλαδή της ρευστότητας που παρέχει το ευρωσύστημα στις ελληνικές τράπεζες, μηχανισμός που είναι διαφορετικός και σχετικά ανεξάρτητος από την αναχρηματοδότηση του χρέους και άρα ώθηση σε αναγκαστική αποχώρηση από το ευρώ, αφού τον ρόλο της Ε.Κ.Τ., θα πρέπει να τον παίξει η Τράπεζα της Ελλάδας. Ο τρόπος της αποχώρησης και η μετέπειτα σχέση με το ευρωπαϊκό κέντρο δεν είναι δεδομένα.

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη η πραγματοποίηση του πρώτου βήματος, «η οικονομική εσωτερική καραντίνα» και από τους ευρωπαίους «εταίρους» και από το Δ.Ν.Τ. Αν και το δεύτερο βήμα θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις, να μην πραγματοποιηθεί από το ευρωπαϊκό κέντρο, είναι εξαιρετικά απίθανο να μην γίνει από το Δ.Ν.Τ., που οι συσχετισμοί στο εσωτερικό του είναι διαφορετικοί και παγκόσμιοι. Άρα, η αθέτηση πληρωμών μάλλον θα συμβεί. Από εκεί και πέρα, αν και θα είναι πολύ δύσκολο για το ευρωσύστημα, να δέχεται για εγγυήσεις, «ακάλυπτες επιταγές» ενός χρεωκοπημένου κράτους, για να παρέχει ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, η οποία λόγω των έκτακτων καταστάσεων θα είναι και μεγάλη, η τελική απόφαση για το τι θα συμβεί ανήκει στο Βερολίνο, αλλά και στις απαιτήσεις των αγορών.

Δυστυχώς, μία στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους θα έχει πλέον επιπτώσεις μόνο στις δικές του τράπεζες. Δεν είμαστε στο 2010, το χρέος έχει μεταφερθεί από τις ξένες τράπεζες στα κράτη και στην Ε.Κ.Τ.. Ο κραδασμός θα απορροφηθεί. Άρα η διαπραγματευτική θέση της χώρας σε αυτό το επίπεδο έχει αδυνατίσει τραγικά. Το μόνο που μένει ως διαπραγματευτικό χαρτί, είναι οι μάλλον προϋπολογισμένες επιπτώσεις της αποχώρησης, χαρτί που για να παιχτεί πρέπει να το πιστεύει και να θέλει να το παίξει μια ελληνική κυβέρνηση. Γιατί αν κάποιος φαντάζεται, ότι θα πάει στην Γερμανία χωρίς σχέδιο επόμενης μέρας για μια Ελλάδα με εθνικό νόμισμα και να την απειλήσει, πρέπει να ξέρει ότι η Γερμανία έχει εναλλακτικά σχέδια. Ακόμη αν υποθέσουμε, ότι η αποχώρηση της Ελλάδας έχει ένα σοβαρό οικονομικό κόστος για την ευρωζώνη, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και ποιο είναι το κόστος που θα επιβάλλουν οι αγορές στην αντίθετη περίπτωση. Τι θα συμβεί, αν γίνει αποδεκτό στην ευρωζώνη, ότι οι μονομερείς αθετήσεις πληρωμών στην περιφέρεια είναι θεμιτές, δηλαδή αν η Ελλάδα επιβάλλει τους όρους της και παραμείνει στο ευρώ.

Επίσης στο υποτιθέμενο 1 τρις δολάρια που θα είναι το λεγόμενο κόστος, από την έξοδο της χώρας, το μισό περίπου θα οφείλεται στην αθέτηση των υποχρεώσεων της χώρας, υποχρεώσεις που είναι γνωστό στον ξένο παράγοντα ότι ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να καλυφτούν. Για την εσπερία, κύρια για τις ΗΠΑ και για την Γαλλία, και όχι για την Γερμανία, από ότι φαίνεται, η ανησυχία -άσχετα με τις δηλώσεις- είναι περισσότερο γεωπολιτική, παρά οικονομική. Μια εμπλοκή της Ελλάδας με την Ε.Ε., αμφισβητεί το δόγμα «ανήκουμε εις την Δύση». Το ίδιο δείχνει από την αντίθετη πλευρά, η στάση της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, που μέσω του αντιπροέδρους της Σ. Σβετσώφ, δηλώνει ότι «η Ελλάδα έχει ήδη σχέδιο παράλληλου νομίσματος» και περισσότερο, όταν προδιαγράφει θετική την εξέλιξη μιας αποχώρησης: «η έξοδός της θα είναι καλό παράδειγμα και για άλλες χώρες». O γεωπολιτικός παράγοντας, στην πορεία της εξέλιξης της ελληνικής κρίσης ίσως θα είναι και αυτός καθοριστικός.

Ο αριστερός ευρωπαϊσμός, δυστυχώς καλλιέργησε και είχε (έχει;) και ο ίδιος ψευδαισθήσεις περί αλλαγής οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη με την εκλογή του Ολάντ. Η σοσιαλδημοκρατία και ο Ολάντ, δεν αντιτίθενται στο δημοσιονομικό σύμφωνο και στις κυρίαρχες πολιτικές. Το κράτος, δεν πρόκειται να επιστρέψει σε επεκτατικές οικονομικές πολιτικές στην Γηραιά Ήπειρο και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Δεν γίνεται κουβέντα για αύξηση του προϋπολογισμού της Ε.Ε., άρα δεν θα υπάρξουν σημαντικές ενισχύσεις για τους αδύναμους. Τα ευρωομόλογα αν εξυπηρετήσουν στην επόμενη φάση, έχουν να κάνουν με την γερμανική απόφαση, να αναλάβει το ρίσκο και το κόστος που σχετίζονται με αυτήν την πράξη, ζυγίζοντας τα κέρδη και τις ζημιές από την παραμονή της Ισπανίας ή πολύ περισσότερο της Ιταλίας στο ευρώ και δεν αφορούν καθόλου την Ελλάδα.

Δεν αποκλείεται να τα δούμε ως ομόλογα συγκεκριμένων χωρών, στα οποία δεν θα συμπεριλαμβάνονται οι χώρες 2ης ταχύτητας της ζώνης του ευρώ. Το μόνο που μπορεί να γίνει για την Ελλάδα, είναι χαλάρωση της ταχύτητας καταστροφής, εξαίρεση της εθνικής συμμετοχής από τα κοινοτικά προγράμματα και κάποιες επενδύσεις μέσω ΕΤΕ, οι οποίες οι περισσότερες θα κατευθυνθούν σε ξένες εταιρίες και σε αντιπαραγωγικά έργα. Η Ε.Ε. και η Γερμανία έχουν κάνει μεγάλη συντηρητική στροφή σε σχέση με την δεκαετία του ’80 για πολλούς λόγους. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για πολιτικές τύπου Α.Παπανδρεόυ, ΜΟΠ, κλπ.

Εν ολίγοις, ασπιρίνες στον καρκίνο, άρα δεν υπάρχουν ευρωπαϊκά περιθώρια για έξοδο από την κρίση στην Ελλάδα, παρά η συνεχής ισοπέδωση του λαού και της εργασίας. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή λύση στο ελληνικό δράμα. Συνεπώς, μια κυβέρνηση της αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό θα βρεθεί σε δεινή θέση. Αν δεν ΔΗΜΑΡοποιηθεί, θα οδηγηθεί τουλάχιστον σε οικονομική καραντίνα, με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, με ισχυρό αυτό της άμεσης αποβολής. Αν μια αριστερή κυβέρνηση δεν είναι προετοιμασμένη για σύγκρουση και έξοδο, στην καλύτερη περίπτωση θα παρακολουθεί μια οικονομική καθίζηση χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, στο έλεος του ξένου παράγοντα, με πιθανή εξέλιξη η άτακτη χρεοκοπία να σκάσει στα χέρια της, και η αριστερά να γυρίσει στα ιστορικά ποσοστά της.

Εδώ ακριβώς είναι τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Συνειδητοποιεί άραγε από τις εξελίξεις, ότι, η γραμμή περί τεχνητού διλήμματος ευρώ ή δραχμής, δεν θα κρατήσει ίσως, ούτε μέχρι τις εκλογές; Ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ισότιμους εταίρους, αλλά με μια σκληρή καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική ένωση. Ότι, δεν μπορεί ενώ η Γερμανία μας δείχνει ή την έξοδο ή την υποταγή, ο ελληνικός λαός να φέρεται σαν επαίτης, για την γερμανική ελεημοσύνη-«αλληλεγγύη». Όντως από την Ε.Ε. και το ευρώ η Ελλάδα και η περιφέρεια καταστράφηκαν και η Γερμανία ηγεμόνευσε. Όμως, αυτό δεν είναι καθαρό ούτε καν στην λαϊκή πλειοψηφία στην Ελλάδα, ακόμη και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ σε πολλούς δεν είναι αποδεκτό. Είναι λοιπόν απίθανο να γίνει κατανοητό από τον γερμανικό λαό, σε τέτοιο μάλιστα σημείο, ώστε να θεωρεί δικαίωμα του Νότου την σημαντική και μόνιμη οικονομική ενίσχυσή του.

Γιατί στην Ελλάδα δεν αρκεί μόνο η διαγραφή των χρεών, αλλά χρειάζεται και σημαντικούς πόρους για να ανασυγκροτηθεί. Γιατί όμως περιμένουμε να μας «σώσουν» οι άλλοι; Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κατανοήσει ότι η πολιτική της Ε.Ε. και του συστήματος του ευρώ που έχει διαλύσει την χώρα, δεν είναι συγκυριακή και φυσικά μεταρρυθμίσημη; Καταλαβαίνει ότι η αιτία της ελληνικής κρίσης όπως και των υπόλοιπων PIIGS είναι το ευρώ και ότι εντός του δεν υπάρχει διέξοδος; Καταλαβαίνει πια, ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος του ευρωπαϊκού νότου και ότι οι αλλαγές στην ήπειρο δεν θα είναι συμμετρικές;

Όμως πέρα από το ζήτημα της «γραμμής», το κύριο είναι ο λαϊκός παράγοντας. Χωρίς αυτόν σε εγρήγορση, η σύγκρουση με τους εντός και τους εκτός δεν μπορεί να κερδηθεί. Αριστερή κυβέρνηση χωρίς λαϊκό κορμό δεν μπορεί να σταθεί. Χρειάζεται προσανατολισμός στο κίνημα και συμπαράταξη της αριστεράς. Φυσικά η συμπαράταξη δεν γίνεται με γενικές εκκλήσεις, αλλά με πολιτικό πρόγραμμα που δεν μπορεί φυσικά να είναι η μεταρρύθμιση του ευρώ και της Ε.Ε..

Υπάρχει ένα σημαντικό κοινωνικό-πολιτικό ρεύμα που εμφανίστηκε στις εκλογές και που σε τελική ανάλυση θα καθορίσει τις εξελίξεις. Αυτό σπρώχνει κύρια τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα υπόλοιπα αντιμνημονιακά κόμματα.

Το πολιτικό αυτό ρεύμα βιώνει την κύρια αντίφαση που εκφράζει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Απορρίπτει το μνημόνιο αλλά λέει ναι και στο ευρώ ή τέλος πάντων μέχρι κάποιο θολό σημείο. Λέει όχι στις θυσίες που απαιτεί η συμμετοχή στην ΟΝΕ, αλλά να μην αποχωρήσουμε από αυτήν. Το σύστημα κατανοεί την αντίφαση και έτσι κεντρικό του πολιτικό πρόγραμμα γίνεται ο φόβος της εξόδου. Το πολιτικό λοιπόν κλειδί ανοίγει ανάποδα. Πρέπει να σπάσει ο φόβος της «δραχμής».

Ουδείς μπορεί να προδιαγράψει, σε ποιά φάση, το ρεύμα αυτό θα πάρει καθαρά χαρακτηριστικά ρήξης με το ευρώ και την Ε.Ε., αν και φαίνεται να τα λαμβάνει ταχύτατα. Ούτε μπορούμε να πούμε μέχρι ποιο σημείο μπορεί να σπρώξει τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως καθήκον της αριστεράς, είναι από την μια να συμβάλλει στην οργάνωση του με όρους παλλαϊκού κινήματος και από την άλλη να αποδείξει σε αυτό το ρεύμα, ότι αν η ΕΔΑ είχε μια φορά δίκιο, λέγοντας ότι «η ΕΟΚ ήταν ο λάκκος των λεόντων», είναι δύο φορές σωστό, ότι η ΟΝΕ και το ευρώ είναι μια πισίνα από καρχαρίες που δεν μεταμορφώνεται με μαγικό τρόπο σε μια λίμνη από δελφίνια, και τέλος, ότι υπάρχει ρεαλιστικό, -αν και μέσα από δυσκολίες- και αύριο και όνειρο.

Από:http://tometopo.gr

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Αφιερωμένο σε όλους τους συντρόφους της σημερινής ΠΑΣΑ (που είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν καταπιεί την γλώσσα τους):

    Του Στέλιου Ελληνιάδη

    Από τη στήλη περίπτερο ιδεών της εφημερίδας ο δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 2/6/2012

    Η πρόσκληση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον γνωστό Βρετανό πακιστανικής καταγωγής δηµοσιογράφο, συγγραφέα και ακτιβιστή Ταρίκ Αλί να έρθει αυτήν την εποχή στην Ελλάδα και να µιλήσει σε πλατύ ακροατήριο, θα καταγραφεί στις πιο παράδοξες και αυτοανατρεπτικές δράσεις του αριστερού κινήµατος.

    Προσπαθώντας προεκλογικά να περάσει τις θέσεις της συµµαχίας που, μετά, από πολλές εξωτερικές πιέσεις και εσωτερικές αντιπαραθέσεις κατέληξαν στην αυτόνοµη κάθοδο στις εκλογές και στην ένταση της διαφοροποίησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρουσιάζει µε πανηγυρικό τρόπο, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, έναν διανοούµενο ακτιβιστή από την Ευρώπη ο οποίος είναι οµοϊδεάτης κατά δήλωσή τoυ, αλλά, αναπάντεχα, καλεί τους οικοδεσπότες του, δηµόσια, να ψηφίσουν όχι το σχήµα τους, αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ.

    Παρακoλoύθησα την οµιλία του στο πολυτεχνείο και µεταφέρω στο περίπτερο Ιδεών ένα πολύ µεγάλο µέρος της που περιλαµβάνει την ενδιαφέρουσα επιχειρηµατολογία του Ταρίκ Αλί. Η αµηχανία των µελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε καµία περίπτωση δεν εξωτερικεύτηκε αρνητικά. Αντιθέτως, το χειροκρότηµα στο τέλος ήταν ζεστό, δυνατό και παρατεταµένο απ’ όλους αδιακρίτως τους 600-και ακροατές που κατέκλυσαν ασφυκτικά το µεγάλο αµφιθέατρο ΜΑΧ, την Τρίτη 29 Μάη.

    Στέλιος Ελλnvιάδns

    Ακολουθεί, μέρος της ομιλίας του Ταρίκ Αλί.

    Θηριώδηs εκστρατεία κατά του ΣΥΡIΖΑ

    Στην Ελλάδα, αυτό που σήµερα είναι διαφορετικό από άλλα µέρη της Ευρώπης, είναι ότι ενώ κι’αλλού ένα νέο.αριστερό κίνηµα κερδίζει έδαφος, στην Ελλάδα έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο.. Πώς αλλιώς να κατανοήσει την θηριώδη εκστρατεία εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ στο 99% του ελληνικού Τύπου και στο 99% των παγκόσµιων δικτύων ενηµέρωσης. Οι εχθροί της Αριστεράς, παγκοσμίως, βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως πελώρια απειλή. Και αυτό µου θυµίζει τις τεράστιες εκστρατείες που έγιναν εναντίον του Τσάβες, στη Βενεζουέλα από τα Βενεζουελάνικα ΜΜΕ, και από τα παγκόσµια ΜΜΕ. Είναι πολύ παρόµοια.
    Και στην περίπτωση του Τσάβες, του επιτέθηκαν σαν να είναι δικτάτορας, ενώ στην πραγµατικότητα, κέρδισε 3-4 εκλογές. Και ο Τσάβες δεν είχε καν προτείνει να καταργήσει το καπιταλιστικό σύστηµα, αλλά αξιοποιώντας τον πλούτο του Βενεζουελάνικσυ κράτους να δηµιουργήσει εναλλακτικές δοµές στην εκπαίδευση, την υγεία, τη γη , κ.λπ. Πράγµατα που θεωρήθηκαν ανεπίτρεπτα από τη συναίνεση της Ουάσινγκτον. ‘Εκανε πράγµατα που δεν επιτρέπονταν. Και το µόνο που έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ µέχρι τώρα που είναι σηµαντικό, είναι να πει «αρκετά, δεν είµαστε διατεθειμένοι να ψηφίσουµε υπέρ του µνηµονίου που επιβλήθηκε στη χώρα µας από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Και έγινε το δεύτερο κόµµα στην Ελλάδα σε µια νύχτα.

    Γιατί αυτή ήταν η κλίµακα της κοινωνικής κρίσης στη χώρα. Λοιπόν, σ’ αυτή την κρίσιµη κατάσταση, αυτό που θα συµβεί στις 17 Ιουνίου γίνεται απολύτως ζωτικής σηµασίας. Πρέπει να είµαι τίµιος µαζί σας. Εάν ήµουν Έλληνας πολίτης, στις 17 Ιουνίου, θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ. (Αµηχανία, επευφημίες, µπράβο!, δυνατό χειροκρότηµα) Θα το έκανα αυτό, θα σας πω γιατί. (Γίνεται πολύ σούσουρο στην αίθουσα. «Με ρωτούν αν αυτός είναι ο λόγος που σταµάτησα τη µετάφραση!» σχολιάζει χαμογελώντας ο παρακαθήμενος Πέτρος Παπακωνσταντίνσυ που έχει επιστρέψει το µικρόφωνο στον Άρη Χατζηστεφάνου … από παντού γέλια … )

    Το παράδειγμα της Αργεντινής

    Οι άνθρωποι στους οποίους αισθάνοµαι πιο κοντά, στην Ελλάδα, πολλοί πολλοί καλοί σύντροφοι, είστε εσείς, οι σύντροφοι της Νέας Αριστεράς, του ΝΑΡ. Στην ανάλυσή σας για την τρέχουσα κατάσταση και τι πρέπει να γίνει, συµφωνώ. (Αλλά) κατά τη γνώµη µου, είναι ουτοπικό να πιστεύετε ότι µπορείτε να κλωτσήσετε την Ευρωπαϊκή Ένωση στη µούρη και ταυτόχρονα να παραµείνετε στην ευρωζώνη. Είναι δύσκολο ζήτηµα. Γι’αυτό ένα 60 έως 70% του ελληνικού λαού δεν θέλει να βγείτε από την ευρωζώνη. Είναι τροµαγµένοι. Και καταλαβαίνω γιατί είναι τρομαγμένοι. Γιατί το βιοτικό τους επίπεδο θα πέσει. Καµία αµφιβολία γι’ αυτό. Αλλά, επιτρέψτε µου να σας πω, ότι υπάρχουν προηγούµενα για τροπές αυτού του είδους, όταν µία χώρα είναι κυριολεκτικά υποβαθµισµένη στη χρεοκοπία.

    Η Αργεντινή δεν είναι µία χώρα τόσο µικρή όσο η Ελλάδα, αλλά µπορεί κανείς να πάρει µαθήµατα απ’ αυτήν. Επί δέκα χρόνια, η ελίτ της χώρας εξάρτησε το πέσο από το δολάριο. Για δέκα χρόνια έκαναν ότι τους υπέδειχναν το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο, η Παγκόσµια Τράπεζα και το αµερικανικό υπουργείο Οικονοµικών. Το σύστηµα έσκασε. Βρέθηκα στην Αργεντινή λίγα µετά. Κι έβλεπες παιδιά της µεσαίας τάξης, όχι της εργατικής τάξης, να έρχονται στους κάδους του ξενοδοχείου, µετά τα µεσάνυχτα, µε γάντια και να ψάχνουν για φαγητό στα σκουπίδια, παρ’όλ’ αυτά, οι πολιτικοί αρνούνταν να καταλάβουν τι συνέβαινε.

    Εν τέλει, µετά την πτώση τεσσάρων προέδρων σε έξι µήνες, και ένα πελώριο κίνηµα που αναπτύχθηκε, µε καταλήψεις εργοστασίων, που οι εργάτες ανέλαβαν την παραγωγή και αντάλλασσαν τα προϊόντα µε άλλα προϊόντα, σε µια τεράστια πόλη σαν το Μπουένος Άιρες. Σε κάθε περιοχή αυτής της πόλης, συνέρχονταν µαζικές συνελεύσεις µε χιλιάδες ανθρώπους που συζητούσαν για τα πώς θα ζήσουν την επόµενη βδοµάδα. Και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον και µάθαιναν ο ένας από τον άλλον.

    Και κατόπιν, εκλέγεται µια κυβέρνηση που έκανε δύο πράγµατα. Αποδέσμευσε τα πέσο από το. δολάριο, υποτίµησε τα πέσο, αντί για ένα πέσο προς ένα δολάριο, νοµίζω, έγινε 3,6 πέσο προς ένα δολάριο, και µ’ αυτό τον τρόπο. περικόψανε τα χρέος, δηλώνοντας ότι θα το αποπληρώνουν µε πέσο. Και είπαν ότι δεν πρόκειται να ξοφλήσουμε όλο το χρέος. Διέγραψαν ένα µεγάλο µέρος του χρέους. Και όλοι έλεγαν ότι η Αργεντινή έχει τελειώσει. Μετά από δύο χρόνια δύσκολης ζωής, η οικονοµία ανέκαµψε, ο πληθωρισµός έπεσε από το 30 στα 3%, και µία µερικώς ανεξάρτητη κυβέρνηση αµφισβήτησε την επικυριαρχία των ΗΠΑ.

    Πριν από λίγες βδοµάδες εθνικοποίησαν την πετρελαϊκή εταιρεία πού ανήκει στην Ισπανία. Και η ισπανική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση είπαν ότι αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Και η Κριστίνα Κίρχνερ απάντησε, γιατί;, αφού επρόκειτο να την πουλήσετε στους Κινέζους, σας δίνουµε ακριβώς το ίδιο ποσό που σας προσφέρουν οι Κινέζοι. Και µία βδοµάδα αργότερα, ο Έβο Μοράλες εθνικοποίησε µία άλλη ισπανική εταιρία που πήγαινε για πτώχευση.

    Να αμφισβητήσουμε τους Γερµανούς

    Έτσι, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται σοβαρά να αµφισβητήοει και να κατανικήσει τους µνηµονιακούς πολιτικούς για µεγάλο χρονικό διάστηµα, τους λέω µε ένα πολύ ανοιχτό και συντροφικό τρόπο, µην περιµένετε πάρα πολύ µέχρι η κρίση να βγει εκτός κάθε ελέγχου. Εάν νικήσετε, το πρώτο πράγµα που πρέπει να κάνετε είναι να εθνικοποιήσετε το τραπεζικό σύστηµα. (Δυνατό χειροκρότηµα) Ναι.

    Το δεύτερο είναι να κάνετε πολύ ξεκάθαρο ότι ένας διαφορετικός τρόπος λειτουργίας είναι αναγκαίος και να απευθυνθείτε στο λαό, στους Έλληνες πολίτες, να βοηθήσουν για να γίνει αυτή η αλλαγή εφικτή. Μην αποκρύψετε τίποτα απ’ αυτούς! Πέστε τους ότι θα είναι δύσκολα για δυο χρόνια. Περάστε ένα νόµο στη Βουλή για να µειωθούν όλες οι αµοιβές των βουλευτών στο ίδιο ποσοστό που μειώνονται οι αµοιβές των εργαζοµένων. Ταυτόχρονα, χωρίς καθυστέρηση, να γίνουν συζητήσεις “µέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, µε χώρες που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση και να βοηθήσετε για να έρθουν στην εξουσία (άλλοι) πολιτικοί, στην Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, και να τους εξηγήσουµε ότι εάν ενεργήσουµε συλλογικά µέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, µπορούµε να αμφισβητήσουμε τους Γερµανούς. Γιατί, εάν θέλουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση σοβαρά να κάνουν κάτι για να αποκαταστήσουν τις χώρες που είναι στην περιφέρεια της Ένωσης, αυτές οι χώρες δεν χρειάζονται δάνεια, για τα οποία οι άνθρωποι θα περάσουν όλη την υπόλοιπη ζωή τους, και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, προσπαθώντας να τα αποπληρώσουν:

    Εάν θέλετε, οι χώρες αυτές χρειάζονται ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ µε τεράστιες ποσότητες βοήθειας που χρειάζονται για να ξαναχτισθεί η βιοµηχανική υποδοµή αυτών των κρατών. Δεν πρόκειται να το κάνουν αυτό οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και γι’ αυτό αντιµετωπίζουν τη διάσπαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι µόνο η Ελλάδα, αλλά και πολλές πολλές άλλες χώρες θα εξωθηθούν στην ίδια κατάσταση. Αυτό είναι το µέγεθος του προβλήµατος. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει όλα αυτά τα ερωτήµατα στο προσκήνιο. Και είναι εξαιρετικά σηµαντικό να λέει κανείς εφεξής ότι αυτό είναι το µέγεθος των προβληµάτων που η χώρα θα αντιµετωπίσει.

    Βεβαίως, δεν µπορούµε να αποκλείσουµε το ενδεχόµενο να νικήσει η Δεξιά. Και η Νέα Δηµοκρατία να µοντάρει µία συµµαχία µε το ΠΑΣΟΚ ή µε τα υπολείµµατα του ΠΑΣΟΚ και άλλα µικρά κοµµατάκια στη Βουλή. Νοµίζω ότι εάν συµβεί αυτό µέσα στους επόµενους 6 έως 8 µήνες, θα έχετε µαζικές κοινωνικές εκρήξεις. Έτσι, όποιος και να κερδίσει θα υπάρχει µία κρίση. Αλλά είναι καλύτερα να κερδίσει η δική µας πλευρά ώστε να έχουµε µία κάποια επίδραση στο να διασφαλίσουµε ότι η κρίση θα κατανεµηθεί ισοβαρώς.

    Και λέω, δεν ξέρω αν υπάρχουν µέλη του ελληνικού Κοµµουνιστικού Κόµµατος εδώ … κανένας, λυπάµαι που το ακούω αυτό, γιατί θα έλεγα στους συντρόφους του ΚΚΕ, µε δεδοµένη την κατάσταση που υπάρχει σήµερα στην Ελλάδα, το να ξοδεύεις το 80% των επιθέσεών σου στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι εναντίον των ανθρώπων που προκάλεσαν την κρίση, είναι παρανοϊκό 80% των επιθέσεών τους είναι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και 10% εναντίον του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Και ελπίζω ότι θα πληρώσουν το κόστος γι’ αυτό µέσα στην οργάνωσή τους, και ότι λιγότεροι άνθρωποι θα ψηφίσουν γι’αυτούς απ’ότι πριν. Ελπίζω να συµβεί αυτό. (Χειροκροτήµατα) Γιατί αυτή είναι σεχταριστική πολιτική χειρίστης µορφής …

    Ενώ δεν υπάρχει αναλογία στην ιστορία, αφήστε µε να σας υπενθυμίσω ότι σε µια πολύ κρίσιµη στιγµή στη Γερµανία, στη δεκαετία του’ 30, όταν µία ενότητα του Σοσιαλδηµοκρατικού Κόµµατος και του Κοµµουνιστικού Κόµµατος θα έδινε µια µεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, και τα δύο κόµµατα φέρθηκαν σεχταριστικά. Κι εκείνη δεν ήταν Σοσιαλδηµοκρατία σαν τη σηµερινή. Ήταν Σοσιαλδηµοκρατία που είχε ακόµα σηµείο αναφοράς, τον µαρξισµό. Και το γερµανικό ΚΚ είπε όχι-όχι!, δεν είναι ο Χίτλερ το πρόβληµα. Το κύριο πρόβληµα είναι οι σοσιαλδηµοκράτες. Και στην πραγµατικότητα, ο ηγέτης του γερµανικού ΚΚ, ο Ερνστ Τέλµαν, είναι γνωστό ότι είπε «πρώτα ο Χίτλερ και µετά θα έρθει η σειρά µας». Ποτέ δεν γίνεται έτσι. Και τελικά, ο τόπος που οι σοσιαλδημοκράτες, οι κοµµουνιστές και άλλοι Αριστεροί µπόρεσαν να συµπτύξουν µια ενότητα ήταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης!

    Προφανώς, δεν είναι ίδια η κατάσταση σήµερα. Δεν θα ισχυριστώ ότι υπάρχει µεγάλος κίνδυνος για µεγάλα φασιστικά εγκλήµατα. Αλλά πάντοτε, σε περιόδους κοινωνικής και οικονοµικής κρίσης έχουµε την άνοδο φασιστικών οµάδων. Και αυτή η νέα τάξη που δηµιουργήθηκε µετά την πτώση του κοµµουνισµού είναι άκρως επιεικής στην εξτρεµιστική Δεξιά …

    Ο καπιταλισμός είναι δικτατορία

    Το 1921, ο Λένιν περιέγραψε τις καπιταλιστικές αστικές πολιτικές … Στην ουσία του ο καπιταλισµός είναι ένα δικτατορικό σύστηµα. Και το βλέπουµε αυτό, σήµερα. Όπου εκδηλώνεται η δηµοκρατία δέχεται επίθεση από τους ιδεολογικούς τροµοκράτες των ελίτ. Η δηµοκρατία είναι επιτρεπτή µόνο εάν δεν αμφισβητεί τίποτα. Τη στιγµή που εγείρονται αμφισβητήσεις; είναι χωρίς αµφιβολία αντιδηµοκρατικές. Αυτός είναι ο λόγος για τις επιθέσεις στον Τσίπρα και τον ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλο τον ευρωπαϊκό Τύπο.

    Κάθε νοτιοαµερικάνος ηγέτης που κέρδισε τις εκλογές στα πρόσφατα χρόνια, ο Τσάβες, ο Έβο Μοράλες, ο Ραφαέλ Κορέα, ακόµα κι ο Λούλα, είπα ακόµα κι ο Δούλα, δέχτηκαν την επίθεση του κατεστηµένου Τύπου, χωρίς σταµατηµό. Αυτοί νίκησαν παρά το γεγονός ότι το 99% των ιδιωτικών ΜΜΕ ήταν εναντίον τους. Αυτό δείχνει ότι όταν στις µάζες προσφερθεί κάτι εναλλακτικό, µπορούν να αγνοήσουν ό,τι τους λένε τα Μέσα, κάθε µέρα. Μην το ξεχνάτε αυτό. (Χειροκρότηµα).

    Τελειώνω µε µία τελευταία λέξη για την κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτό που θα συµβεί στις 17 Ιούνη, είτε κερδίσει η Δεξιά είτε ο ΣΥΡΙΖΑ … και φυσικα θέλω να νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, και θέλω να πιστεύω ότι και οι άνθρωποι που στέκονται πολύ κριτικά απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ θέλουνε να νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν θέλουν να νικήσει η Δεξιά. Έχω δίκιο; (Ναι … , χειροκροτήµατα). Θα σας ξαναρωτήσω. Είναι σωστό αυτό που λέω; (Πιο έντονα ναι … ). Εντάξει, εντάξει. (Ακούγεται σούσουρο, µε γελάκια και σχόλια) Ανεξάρτητα από το ποιος θα νικήσει, έχουµε µια πελώρια πάλη στα χέρια µας και αυτή η µάχη πρέπει να διεξαχθεί µε την αλληλεγγύη και την υποστήριξη των Ευρωπαίων και άλλων …. Έχετε µεγάλη υποστήριξη. Μην νοµίζετε ότι οι άνθρωποι επαναλαµβάνουν αυτά τα σκουπίδια που λέει η γυναίκα που είναι επικεφαλής του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου, η Λαγκάρντ. Επιτίθεται στους Έλληνες επειδή δεν πληρώνουν φόρους, πράγµα αληθές για τις πλούσιες τάξεις, αλλά η Λαγκάρντ δεν πληρώνει κανένα φόρο, έχει ένα µισθό απηλλαγµένο από φόρους. Λοιπόν, αγνοήστε τα όλα αυτά …

    Σύντροφοι, δεν έχουµε χρόνο. Σας εύχοµαι την καλύτερη τύχη για τις 17 Ιούνη και για µετά.
    Καθολική αλληλεγγύη! (Δυνατό και πολύ παρατεταµένο χειροκρότηµα).

    (μετάφραση για το περίπτερο ιδεών : Στέλιος Ελληνιάδης)

  2. Ο/Η Δήμητρα Φωτίδου λέει:

    Γιάννη,
    δεν έχουμε καταπιεί την γλώσσα μας αλλά οι σύντροφοι και συντρόφισσες της ΠΑΣΑ έχουν διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις για την πολιτική κατάσταση.Συμφωνώ με όλα τα τελευταία σχόλια που έχεις κάνει και με τον Στέλιο και υποστηρίζω το ΣΥΡΙΖΑ με όλες μου τις δυνάμεις. Θεωρώ πως αυτό δεν είναι απλώς εκλογές. Ειναι μάχη και πόλεμος ταξικός. Ομως άλλοι σύντροφοι/φισσες της ΠΑΣΑ έχουν διαφορετική εκτίμηση.Αλλοι είναι με την Ανταρσυα ,άλλοι θεωρούν πως το μέτωπο οφείλει να συγκροτηθεί με αιχμή την έξοδο από την ΕΕ κλπ. Αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα στην αριστερά.Νομίζω πως δεν μπορούμε να εκβιάσουμε μιά συμφωνία στο παρόν.Μπορούμε μόνο να εκφράσουμε τις απόψεις μας και να δουλέψουμε για αυτό που «πιστεύουμε» μέσα στα κινήματα και μέσα στον κόσμο.
    Χαίρομαι που σε ξαναδιαβάζω στο μπλόγκ.

  3. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Δήμητρα,
    σέβομαι τις διαφορετικές απόψεις όπως και το δικαίωμα όλων να τις εκφράζουν δημόσια. Όμως φοβάμαι ότι αυτό δεν φτάνει.

    Από την στιγμή που η ΠΑΣΑ ξέφυγε από ένα, τον σημαντικότερο κατά την γνώμη μου, στόχο της, την αμeσοδημοκρατική αυτοοργάνωση πρώτα της Αριστεράς και μετά της Κοινωνίας σαν όρο για την ενότητα της Αριστεράς, μοιραία μπαίνει ξανά, θα επανέρχεται το ίδιο ερώτημα :

    Πάνω σε ποιά βάση συζήτησης και μέσα από ποιές διαδικασίες μπορεί να συντεθεί μια άποψη, για να γίνει στόχος-πράξη-κατάκτηση?

    Αντί λοιπόν να αναλώνεται και προβάλει αυτή η συλλογικότητα θεωρητικές ασκήσεις περι της δραχμής ή της στρατηγικής για την ΕΕ, θα συνεχίζει να εμφανίζει χωρίς επιτυχία αυτό που δεν πρέπει να είναι: Ένα ακόμα μόρφωμα συλλογικότητας που ενδιαφέρεται για να προβληθούν άτομα/μέλη της σε «δημόσιες θέσεις».

    Ελπίζω εκτός από το blogging να ξαναβρεθούμε στους πραγματικούς αγώνες, εκεί που πάντα δένεται το ατσάλι. Με ανοιχτές πάσες και χωρίς την αμήχανη εσωστρέφεια που είναι προφανής από την θεματολογία αυτού του blog.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s