κι αποχαιρέτα τον, τον ΣΥΡΙΖΑ που χάνεις

Posted: 06/07/2012 by ΠΔ in Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ, Uncategorized

του Πάνου Δαμέλου

Διαβάζω κείμενα και ανακοινώσεις οργανώσεων τις τελευταίες μέρες που παρουσιάζουν μια εικόνα ενθουσιασμού και ευφορίας για την επικείμενη μετατροπή του Σύριζα σε ενιαίο κόμμα. Επειδή είχα εμπλακεί για ένα διάστημα σε αυτή την υπόθεση (συμμετέχω στην ΠΑΣΑ –μια συλλογικότητα που το 2009/2010 είχε αγωνιστεί για την αμεσοδημοκρατική συγκρότηση του Σύριζα- και στα πλαίσια του καλέσματός της να «στήσουμε τον Σύριζα από τα κάτω» είχα γραφτεί μέλος του Σύριζα Κορινθίας και συμμετείχα στο πενταμελές συντονιστικό του σε επίπεδο Νομού για κάποιους μήνες) και δεν μπορώ να πω ότι μοιράζομαι τη φαινομενική αισιοδοξία άλλων για τις εξελίξεις, θα ήθελα να μοιραστώ μερικές σκέψεις.

Θα πει κανείς, ρε φίλε, αυτό περίπου δε θέλατε; Εντάξει, μιλούσατε για άμεση δημοκρατία, αλλά το να αρχίσει να λειτουργεί σαν ενιαίος φορέας είναι ένα βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Πράγματι, ισχύει. Όμως, επειδή σαν ΠΑΣΑ λέγαμε ότι «το οργανωτικό είναι και πολιτικό», αυτό δε σημαίνει ότι το οργανωτικό ξεπερνά ή και καθορίζει το πολιτικό! Και πολιτικά τα πράγματα στον Σύριζα του 2012 (συγκεκριμένα στον Σύριζα-ΕΚΜ) είναι αναμφίβολα πολύ διαφορετικά από αυτόν του 2009. Τότε είχαμε έναν Σύριζα που ήταν η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη που είχε σταθεί δίπλα στους εξεγερμένους του Δεκέμβρη, όπου το πάνω χέρι στο Συνασπισμό είχε το Αριστερό Ρεύμα, όπου οι ριζοσπαστικές συνιστώσες επηρέαζαν ουσιαστικά την πολιτική φυσιογνωμία του σχήματος. Ένα οργανωτικό άνοιγμα τότε θα επικύρωνε και θα προχωρούσε περαιτέρω τη ριζοσπαστικοποίηση του σχήματος βάζοντας στο παιχνίδι τον κόσμο στον οποίο είχε απήχηση τότε, τον κόσμο της «αντισυστημικής αριστεράς» που λέγαμε και τότε. Σήμερα αντίθετα έχουμε έναν Σύριζα που ελέγχεται από το πιο συντηρητικό κομμάτι της πιο συντηρητικής του συνιστώσας, θέλει να συνεργαστεί με την Τρόικα για να αντικαταστήσει τα μνημόνια με ένα «εθνικό σχέδιο ανόρθωσης», που διαθέτει βουλευτές που… ψηφίζουν τον Μεϊμαράκη για πρόεδρο της Βουλής, που βρίσκει προγραμματικές συγκλίσεις με τη Λούκα Κατσέλη και που προτείνει το Γεράσιμο Αρσένη για υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Δεν ξέρω πόσο αντισυστημικά σάς ακούγονται όλα αυτά – εμένα, όσο κι αν διανθιστούν με κορώνες περί «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», δε με πείθουν. Άλλωστε στην Ελλάδα ζούμε, το έχουμε ξαναδεί το έργο.

Η μετατροπή του σημερινού Σύριζα-ΕΚΜ σε ενιαίο κόμμα θα είναι απλώς η επικύρωση αυτού που βλέπουμε εδώ και καιρό όσοι παρακολουθούμε το χώρο: του παραγκωνισμού των ριζοσπαστικών φωνών σε εσωτερική αντιπολίτευση (ρόλο που το 2009 έπαιζε η Ανανεωτική Πτέρυγα του Κουβέλη), δηλαδή μιας μάζας χρήσιμης για την εκφορά πλουραλιστικού λόγου προς τα έξω και τη συνεπακόλουθη συγκομιδή ψήφων από όλο το ιδεολογικό φάσμα, αλλά ακίνδυνης για την κεντρική γραμμή του κόμματος. Αυτό που είδαμε προεκλογικά δηλαδή, πχ το να συμφωνούν οι συνιστώσες στο «καμία θυσία για το ευρώ» και μετά να βγαίνει ο Τσίπρας και να λέει στα ΜΜΕ ότι «θα κάνουμε τα πάντα για να μείνουμε στο ευρώ» και ότι «έξοδος από την ευρωζώνη θα είναι καταστροφή για τη χώρα», τώρα θα γίνεται και νομότυπα, καθώς αυτές οι απόψεις θα είναι οι πλειοψηφικές στο νέο κόμμα. Και πώς να μην είναι; Η γραμμή που έφερε το 27% είναι αυτή της «υπεύθυνης αριστεράς» που προεκλογικά συναντά τους εκπροσώπους του G20 για να τους καθησυχάσει ότι δεν απειλούνται από μια κυβέρνηση του Σύριζα. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτή τη γραμμή θα παρουσιάζεται ως επικίνδυνη να επιστρέψει το σχήμα στο 4,6%. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι, για τα μέλη που θα γραφτούν στο νέο Σύριζα, ο Τσίπρας θα είναι περίπου «ο ηγέτης που δημιούργησε το δημοκρατικό Σύριζα» – και μόνο ψυχολογικά, ο λόγος του θα έχει άλλη βαρύτητα στο νέο φορέα (και εδώ φαίνεται πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε κερδίσει, σαν ΠΑΣΑ, το στοίχημα της «συγκρότησης από τα κάτω»).

Επίσης, διαβάζοντας την τελευταία απόφαση του Σύριζα-ΕΚΜ για το ενιαίο κόμμα μαθαίνουμε ότι «το νέο πολιτικό υποκείμενο έχει ενιαίο πολιτικό σχέδιο», πράγμα πολύ ενδιαφέρον γιατί έτσι μαθαίνουμε ότι πλέον εξαλείφεται ο διαχωρισμός μεταξύ επαναστατικών και ρεφορμιστικών ομάδων που υπήρχε στον Σύριζα. Έτσι, αποχαιρετούμε τη ΔΕΑ πχ από την επαναστατική αριστερά στην οποία ως τώρα αυτοτοποθετούνταν, καθώς προσχωρεί επισήμως στο ρεφορμισμό. Δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω λίγο όταν σκέφτομαι τον παραλληλισμό Σύριζα και ΕΕ. Οι συνιστώσες μέχρι τώρα επέμεναν ότι, εκτός από τυπικά, ήταν και ουσιαστικά ισότιμα μέλη αυτής της συμμαχίας και ότι κατάφερναν να επηρεάσουν τις πολιτικές επιλογές. Τις ίδιες αυταπάτες θρέφει και η ηγεσία του Σύριζα για τη σχέση της χώρας μας με την ΕΕ. Όσο προχωράει όμως η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», τόσο βλέπουμε τη χώρα να γίνεται απλώς αναλώσιμο μέρος των σχεδίων των ισχυρών οικονομιών του κέντρου…

Δεν μπορούμε λοιπόν να μην αναρωτηθούμε το εξής: Όταν οι συνθήκες ήταν πολύ ευνοϊκότερες, γιατί όλες αυτές οι συνιστώσες δε συμφωνούσαν με την ενοποίηση του Σύριζα που προτείναμε σαν ΠΑΣΑ; Και γιατί τώρα εμφανίζονται από επιφυλακτικά θετικές έως και… ενθουσιώδεις; Η απάντηση είναι απλή. Ξέρουν ότι πλέον δεν είναι απαραίτητες. Όπως δήλωσε και ο Αλ. Μητρόπουλος, στέλεχος πρώτης γραμμής του νέου Σύριζα, στον απολογισμό για τις εκλογές, «δεν πείσαμε ότι είμαστε εμείς η φερέγγυα, προγραμματική, κυβερνητική λύση» και γι’αυτό «Πρέπει να διορθώσουμε τις προγραμματικές μας ελλείψεις. Να φτιάξουμε μια ενιαία πολιτική οργάνωση εξ υπαρχής, χωρίς βαρίδια«. Βοήθησαν λοιπόν στην εκτίναξη του Σύριζα-ΕΚΜ στο 27%. Τώρα, αν αποχωρήσουν, λίγοι από αυτό το 27% θα νοιαστούν – αντιθέτως, αρκετοί μάλλον θα ανακουφιστούν που φεύγουν τα «βαρίδια». Οπότε, προκειμένου να μην παραδεχτούν ότι κακώς ενίσχυσαν διαφορετικά πολιτικά σχέδια, προκειμένου να «μείνουν μέσα στα πράγματα», «ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία» και παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι αυτής της μετεξέλιξης. Στην ουσία όμως μιλάμε για ενσωμάτωσή τους σε έναν διευρυμένο Συνασπισμό, με πολιτική φυσιογνωμία όχι και τόσο διαφορετική από τις εποχές Κωνσταντόπουλου. Αλλά, ρε σύντροφοι, αν ήταν να καταλήξει εκεί η περιπέτεια του Σύριζα, δεν το κάνατε από την αρχή; Θα γλιτώναμε και κόπο, και χρόνο (ορισμένοι και τις ελπίδες μας πριν κάποια χρόνια για ένα μαζικό φορέα της αντισυστημικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς)…

Advertisements
Σχόλια
  1. με ολο το σεβασμο στους συντροφους ολων των συνιστωσων του ΣΥΡΙΖΑ γιατι πεισματικα εκλειναν τα αυτια τους στι σειρηνες της εξουσιας επι σειρα ετων και σημερα μπορουν να λενε οτι οι κοποι κιοι προσπαθειες αυτες ειχαν το εκλογικο αποτελεσμα του ιουνιου .
    τι ηταν αυτο που εφερε το αποτελεσμα ?
    οι 12 συνιστωσες ? σας διαβεβαιω οτι ελαχιστοι απο τους 1600000 ψηφοφορους γνωριζαν την υπαρξη τους .
    Απλα ειδαν στον ΣΥΡΙΖΑ την αλλη επιλογη στο σημερινο αδιεξοδο .
    αν κατηγορησουμε τον σημερινο ΣΥΡΙΖΑ για εκπτωσεις στις θεσεις και ηταν αυτοσκοπος το αποτελεσμα μια ματια προς τα αριστερα θα μας πεισει.
    τι εκανε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ ? και αναφερω αυτα τα δυο κομματα γιατι αυτα απευθυνονται σε ενα αλλο εκλογικο σωμα και οχι σε αυτο της κατσελη και του μητροπουλου .
    εν τελει μηπως αντι να γκρινιαζουμε να αφουγκρασθουμε τον κοσμο και ολοι μαζι [ οι 12 συνιστωσες και η 13η Συνιστωσα ο ΛΑΟΣ ] να αγωνισθουμε για κατι καλλιτερο?

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    καλή κι η επανάσταση Πάνο αλλά ο κόσμος εδώ και 40 χρόνια προτιμάει τελικά το μικρότερο κακό…προτιμάει δηλαδή σήμερα Τσίπρα και Μητρόπουλο παρά Σαμαρά και Στουρνάρα…Αν το δείς απο μια σκοπιά, ο κόσμος (μιλάμε τώρα όχι μόνο για τις συνιστώσες, ούτε μόνο για τους πασοκογεννείς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τη μισή εκλογική δύναμη του ΚΚΕ και τα 4/5 της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έτσι;) έχει δίκιο…το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας είναι βαθύτερο τελικά και από τον Σύριζα και από την Ανταρσύα…έχει να κάνει με το επαναστατικό υποκείμενο του 21ου αιώνα…όμως κανείς στην αριστερά δεν το έχει πιάσει αυτό…κι όταν λέω κανείς…εννοώ κανείς…ούτε ευρωπαϊστής ούτε αντι-ΕΕ….ούτε Τσίπρας, ούτε Αλαβάνος, ούτε Χάγιος, ούτε κανείς…οπότε άστοχη η κριτική (τουλάχιστον από την σκοπιά που το θέτεις)…

    • Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

      Γιάννη καλησπέρα! Η άμεση δημοκρατία συμφωνούμε πως είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει το επαναστατικό υποκείμενο του 21ου αιώνα για να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Εδώ όμως δε θίγω τόσο οργανωτικά ζητήματα (παρά την πολιτική χροιά τους) όσο καθαρά ζητήματα πολιτικής γραμμής. Ο σημερινός, και ακόμα περισσότερο ο αυριανός, ενιαίος σύριζα, ΑΚΟΜΑ κι αν ικανοποιούσε οργανωτικά αυτό το κριτήριο, θα ήταν σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση πολιτικά, και αυτό είναι εξίσου -αν όχι περισσότερο- σημαντικό (πχ πόσο θα μας αφορούσε μία αμεσοδημοκρατική δημάρ; Ένα αμεσοδημοκρατικό πασόκ;). Η λογική του «μικρότερου κακού» είναι αυτή που οδηγούσε εδώ και δεκαετίες κόσμο να ψηφίζει πασόκ «για να μη βγει η δεξιά». Αν όμως θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί ή και απλά άνθρωποι που αγωνίζονται για έναν άλλο κόσμο, για την ανατροπή του παλιού, δεν ξέρω γιατί μας αφορά κάτι τέτοιο…

      • Η λογική του “μικρότερου κακού” είναι αυτή που οδηγούσε εδώ και δεκαετίες κόσμο να ψηφίζει πασόκ “για να μη βγει η δεξιά”
        δεν γνωριζω ΠΑΝΟ την ηλικια σου αλλα σίγουρα θα επρεπε να εχεις λαβει υπ οψη σου την εικονα της ελλαηνικης κοινωνιας τα προηγουμενα χρονια .
        μηπως γνωριζεις πως ηταν η πολιτικη οικονομικη κατασταση των ελληνων πριν το 81?
        μηπως γνωριζεις κατι για τον Ν 330 για το ΙΔΙΩΝΥΜΟ ?
        το μανα θα παω στα καραβια σου λεει κατι?
        το σπουδαστικο της ασφαλειας το εχεις ακουστα?
        και σε τοσα αλλα θα μπορουσα να αναφερθω αλλα για την οικονομια του χωρου δεν κανω
        και ερχεσαι σημερα να πεις σε ενα λαο που μολις πριν 7 χρονια ειχε βγει απο μια χουντα ,που μολις μερικα χρονια πριν ζουσε το παρακρατος της δεξιας ,που μολις μερικα χρονια ειχε επιστρέψει απο τα ξερονησια ,οτι κακως επελεξε το λιγοτερο κακο αλλα θα επρεπε να περιμενει να τον μυησετε στην αμεση δημοκρατια .
        να τον μυησουν στην αμεση δημοκρατια αυτοι που θα επρεπε να εκμεταλευθουν τις οποιες δυνατοτητεςτους προσφερε το λιγοτερο κακο και αναφερομαι στον συνδικαλισμο ,στον συναιτερισμο και στην τοπικη αυτοδιοικηση
        δεν την εκμεταλευθηκαν ομως και καταντησε ετσι οπως καταντησε σημερα .
        Και έρχεσαι παλι σημερα φιλτατε Πανο και κατηγορεις παλι το λαο που επελεξε το λιγοτερο κακο δηλ το ΣΥΡΙΖΑ .
        και κατηγορεις παραλληλα το ΣΥΡΙΖΑ οτι προσφερει το λιγοτερο καικο στο λαο.
        κατηγορεις ενα λαο που μαστιζεται απο ανεργια φτωχεια εξαθλιωση και του λες μην ψηφισεις το λιγοτερο κακο αλλα περιμενε να ωριμασουν οι συνθηκες να γινει αμεση δημοκρατια .
        κατηγορεις ενα κινημα που ΕΔΩΣΕ ΕΛΠΙΔΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΑΟ.
        συνεχισε ΦΙΛΤΑΤΕ Πανο εισαι σε καλο δρομο .

        • Ο/Η ab λέει:

          Πάγιο
          Όταν λες «..ενα λαο που μαστιζεται απο ανεργια φτωχεια εξαθλιωση», σημαίνει ότι γνωρίζεις και παραδέχεσαι που οδήγησε η «λογική του μικρότερου κακού» που τόσα χρόνια επέλεγε και ψήφιζε ο ελληνικός λαός
          Είναι απορίας άξιο λοιπόν να μέμφεσαι, κάποιον που αρνείται ευτυχώς να δεχτεί αυτή τη λογική. Και μάλλον νέος είναι για να τολμάει έγκαιρα να κάνει την κριτική που κάνει..
          Την λογική σου αυτή θα την ονόμαζα « λογική ΠασοκοΣυριζαίου» .

        • Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

          Είμαι 32 και ελπίζω όταν (και αν) φτάσω 60 οι συνομήλικοί μου να μην αυτοκτονούν κατά συρροή και να αναρωτιόμαστε «τι κάναμε λάθος».

  3. ΑΝΤΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ,ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟ ΟΑΚΑ ΣΤΟ ΣΕΦ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ ΟΠΩΣ ΚΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ 15 ΜΟΥ

  4. Ο/Η Στάθης Αλεξόπουλος λέει:

    Καλησπέρα,

    Νομίζω ότι αν υπήρχε έστω και μια πιθανότητα να λειτουργήσει το νέο σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ αμεσοδημοκρατικά, κανένας από τους φόβους του Πάνου δεν θα ήταν αξιοπρόσεκτος. Οσο μεγάλη και αν είναι η προσπάθεια χειραγώγησης των μαζών η δυνατότητα άμεσης προσφυγής σε αυτές αιφνιδιάζει ακόμα και τα πιο καλοσχεδιασμένα σενάρια.

    Σε αυτή τη περίπτωση πιστεύω ότι το όποιο πολιτικό ζήτημα είναι δευτερεύον, γιατί αυτό που συνηθίζω να αποκαλώ ως δημοκρατία «είναι η υποχρέωση να επιλέγουμε εκείνη τη «λάθος» επιλογή που έχουν κάνει οι πολλοί.». Με άλλα λόγια δεν πιστεύω ότι οι επιλογές των πεφωτισμένων αντιπροσώπων μπορούν να είναι σωστές και αυτόματα εμπίπτουμε όχι στο περισσότερο ή λιγότερο αλλά στο περισσότεροι ή λιγότεροι.

    Ελα όμως που ήδη διαφαίνεται ότι η εσωτερική δημοκρατία θα είναι μια δημοκρατία αντιπροσώπων και εγώ αρνούμαι να πιστέψω ότι αρκούν οι καλές προθέσεις;

    Υ.Γ. Μήπως μπορεί κάποιος να μου δώσει ένα link να διαβάσω για προτεινόμενα αμεσοδημοκρατικά σχήματα; Εχω αρχίσει να μπερδεύομαι γιατί πολλοί τα εξαγγέλονται. Μήπως κάτι χάνω;

    • Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

      Οι διατυπωμένες θέσεις των τότε συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και απλών μελών καταγράφτηκαν το 2009 εδώ, σε αυτό το μπλογκ και μπορείς να τις δεις στο https://dosepasa.wordpress.com/about/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%85%CF%80%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/
      Προφανώς πολλές από αυτές τις θέσεις κάποιες από τις συνιστώσες τις έχουν εν τω μεταξύ αναθεωρήσει, όπως διαφαίνεται από δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών τους. Ακόμα όμως δεν έχουν διατυπωθεί συγκροτημένες νέες προτάσεις τους.

      Συνεχίζει πάντως να είναι η πιο επεξεργασμένη θέση για το Καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ αυτή που διαμορφώθηκε ανοιχτά και συλλογικά από την ΠΑΣΑ και άλλους ανένταχτους και βρίσκεται αναρτημένη στο https://dosepasaorganotika.pbworks.com/w/page/18116817/FrontPage

      Αυτή η πρόταση δείχνει σήμερα να συγκεντρώνει με τις κεντρικές επιλογές της και τις περισσότερες πιθανότητες να είναι μια βάση συζήτησης (!), αφού τοποθετεί πολύ σωστά και ρεαλιστικά την έννοια του μέλους, τον μεταβατικό ρόλο των συνιστωσών και τον μη καθοδηγητικό ρόλο των μεσαίων οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, θέσεις που τείνουν να γίνουν κοινός τόπος στις δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών συνιστωσών. Το σοβαρότερο αγκάθι, από το οποίο νομίζω θα κριθούν πολλά, είναι ο τρόπος που θα μοιράζεται (ή θα επιστρέφεται πίσω στην κοινωνία) η κρατική επιχορήγηση.

  5. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Πάνο,
    είναι καλό ή κακό πράγμα να αποχαιρετίσεις τον ΣΥΡΙΖΑ που χάνεις?

    Προδιαγράφεις αυθαίρετα, σαν αποτέλεσμα της όποιας διαδικασίας μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε εννιαίο πολιτικό φορέα, την κυριαρχία του «ρεφορμισμού» πάνω στην «επαναστατικότητα», μιας και υπάρχει η πιθανότητα κάποια στιγμή, στο μέλλον, να απαιτείται (ή να μην χρειάζεται) η αυτόνομη λειτουργία κάποιων συνιστωσών, όπως της ΔΕΑ ή της ΚΟΕ.

    Ποιός θα το αποφασίεσει αυτό Πάνο?

    Προεξοφλείς από τώρα την επιβολή σαν κυρίαρχων πολιτικών ότι φοβάσαι ότι θα επιλέξουν συγκεκριμένες πολιτικές ηγεσίες ή παράγοντες, ότι δεν θα έχει καμία γνώμη η ισχύ το απλό μέλος στην διαμόρφωση αυτής της πολιτικής. Δηλαδή ότι δεν θα αλλάξει τίποτα σε σχέση με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών του.

    Ποιός θα το αποφασίσει αυτό Πάνο?

    Να μου επιτρέπεις να σου πω ότι είχε (και συνεχίζει να έχει) πολύ μεγάλη σημασία πχ για το ΚΚΕ το πως λειτουργεί (ή σε κρίσιμες στιγμές δεν λειτουργεί) η εσωκομματική δημοκρατία. Πχ σε ότι προηγήθηκε τις διασπάσεις του το 89. Δεν γνωρίζω ποιές θα ήταν οι εξελίξεις στην Ελλάδα αν στο ΚΚΕ είχαν κυριαρχίσει πολιτικές που τις είχαν επιβάλει από τα κάτω τα μέλη του και όχι από τα πάνω μια κάστα «επαναστατών» επαγγελματικών στελεχών που τον οδήγησαν στον σημερινό αυτιστικό του απομονωτισμό από την κοινωνία. Έχει πολύ μεγάλη σημασία αν η λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως το ΚΚΕ οι ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι συνιστώσες της. Και έχει σημασία αν το ΠΑΣΟΚ ακόμα ή και η ΔΗΜΑΡ καθόριζαν την πολιτική τους με κάποια στοιχεία εσωκοματικής δημοκρατίας πόσω μάλλον αμεσοδημοκρατίας.

    Γιατί τόσο λίγη, καθόλου μάλλον, εμπιστοσύνη Πάνο στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ? Γιατί αποφασίζεις έτσι αυθαίρετα αντι για όλους αυτούς από τώρα, ότι θα κυριαρχίσει ο ρεφορμισμός σαν πολιτική γραμμή του?

    Προσωπικά Πάνο θα χαρώ να χαιρετίσω τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ «που χάνω». Δεν είναι αυτός που, κατά την γνώμη μου, μπορεί να εκφράσει την Αριστερά που απαιτείται τον 21ο αιώνα. Το ίδιο ισχύει και για το ΚΚΕ και την Ανταρσυα και τα όλα τα άλλα σχήματα της αριστεράς. Τα μέλη τους ενδεχομένως να μπορέσουν να την εκφράσουν αυτή την ζητούμενη Αριστερά και να την επιβάλλουν.

  6. Ο/Η Στάθης Αλεξόπουλος λέει:

    Χίλια ευχαριστώ Γιάννη,

    Δεν το είχα υπόψη μου όπως και οι περισσότεροι νομίζω που γράφονται στον ΣΥΡΙΖΑ.

    Ξέρεις αν αυτή τη στιγμή έχει ορισθεί κάποια επιτροπή στον ΣΥΡΙΖΑ που ασχολείται με το θέμα του κανονισμού και πως μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τις εργασίες της;

    Δεν είναι δυνατόν αυτό το WIKI να αποτελέσει το σημερινό εργαλείο διαμόρφωσης;

    • Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

      @Στάθη
      Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με κάτι θετικό: την εγγραφή μελών στον ΣΥΡΙΖΑ και στην αυτοοργάνωσή του όπου αυτός δεν υπάρχει οργανωμένα. Υπήρχε σχετική απόφαση από το Φεβρουάριο του 10, αλλά τότε δεν στηρήχθηκε η απόφαση από κανένα εκτός από τους ανένταχτους.
      Στις σημερινές συνθήκες, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ θα συζητήσουν τα άρθρα που θα πρέπει να αποτελέσουν το Καταστατικό του ενιαίου φορέα, και που φαίνεται ότι ότι κυριαρχίσει στις γενικές τους συνελέυσεις θα γίνει απόφαση σε Κατατστατικό συνέδριο την άνοιξη του 13.

      Προφανώς η εμπειρία που καταχτήθηκε από την λειτουργία του συγκεκριμένου wiki, σε συνδυασμό με τις ανοιχτές συνελέυσεις στο Γκίνη το 2009, μαζί με τις ανάλογες εμπειρίες που κατακτήθηκαν στις πλατείες το 11 είναι μια θετική παρακαταθήκη για να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά. Τίποτα δεν είναι ακόμα κατακτημένο. Και δεν περισεύει κανένας

  7. Εγώ περιμένω επανενεργοποίηση της ΠΑΣΑ στην κατεύθυνση αυτή, γιατί -ας μη γελιώμαστε- αυτοί που σήμερα κάνουν σημαία τους τη δημοκρατική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι ίδιοι που πριν 2-3 χρόνια την αρνούνταν ή την υπονόμευαν.
    Ας είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τις προθέσεις τους και όσο χρειάζεται προσεκτικοί.

    • Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

      Συμφωνώ απόλυτα με την ανάγκη (πάλι) συγκροτημένης έκφρασης όσων προσπάθησε να «πει» και να «πράξει» η ΠΑΣΑ πριν 2,5 χρόνια, όπως και το πόσο προσεκτικοί και επιφυλακτικοί πρέπει να είμαστε σήμερα απάναντι στις πρόσφατες διατυπωμένες προθέσεις των ηγεσιών των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αντικειμενικές αλλαγές και μεταλλάξεις των απόψεων ορισμένων σε σχέση με το 09.

      Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος ότι υπάρχει διάθεση για επανενεργοποίηση της ΠΑΣΑ προς αυτή την κατεύθυνση, σύμφωνα με όλα αυτά τα αμήχανα που προβάλλονται σαν θέσεις των μελών της σημερινής συλλογικότητας (ή έστω από τις απόψεις τρίτων που κρίνεται ότι αξίζει να προβληθούν σε αυτό το blog, που ούτως ή άλλως έχει χάσει και την δυναμική του και το στίγμα που καθόριζε την συλλογικότητα το φθινόπωρο του 09).

      Σε κάθε περίπτωση ισχύει το ερώτημα που τέθηκε τον Μάρτιο σε αυτό το blog: «Πάμε γι’ αλλα?»

      • Ο/Η B.X. λέει:

        Γιάννη
        «Για άλλα» έχουν πάει εδώ και πολύ καιρό οι Πασαδόροι.
        Στο blog που «έχει χάσει την δυναμική του» συνεχίζουν ένα πολιτισμένο διάλογο-επαφή-κριτική, παρά τις διαφορετικές πλέον τοποθετήσεις τους.
        Ένα διάλογο που σίγουρα βοηθάει όλους μας και σημαντικό κοινό σημείο στις απόψεις που εκφράζονται είναι η αγωνία για το μέλλον της αριστεράς…

        • Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

          Βάσω,
          καλά κάνετε και κάνετε ότι κάνετε, πολιτισμένη επικοινωνία για να εκφραστεί η αγωνία για την αριστερά. Δεν σας κατηγορεί κανένας γι αυτό.
          Όμως πέραν της πολιτισμένης επικοινωνίας υπάρχει πάντα η ανάγκη της συλλογικής δράσης, όποια μορφή μπορεί να πάρει αυτή για να επιτευχθούν κάποιοι στόχοι. Και σε αυτό τον τομέα, δεν διαβλέπω τίποτα, αφού φαίνεται ότι έχει αλλάξει ο σκοπός σας (τουλάχιστον ως προς αυτόν που εκφράστηκε στην ιδρυτική πράξη της 2/7/2009 αυτής της συλλογικότητας και του μπλογκ που βρίσκεται αναρτημένη ακόμα στο https://dosepasa.wordpress.com/2009/07/02/709/
          Ως εκ τούτου, το ερώτημα μου παραμένει.

          • Ο/Η B.X. λέει:

            Ο στόχος, ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΑΝΤΙ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν έχει αλλάξει για τους περισσότερους και τον παλεύουμε ο καθένας μας μέσα από συλλογικότητες που πιστεύουμε ότι πιο σίγουρα θα μας οδηγήσουν σε αυτόν.
            Η ΠΑΣΑ προσέφερε αυτό που μπορούσε στις τότε συνθήκες.
            ΟΙ εξελίξεις των τελευταίων «μνημονιακών» χρόνων είναι τόσο καταιγιστικές που είναι ουτοπία να περιμένουμε από την ΠΑΣΑ που εδώ και καιρό έχει κλείσει τον κύκλο της – όπως έχουν παραδεχτεί αυτοί που την αποτελούσαν και που ο καθένας βρίσκεται σε άλλο μετερίζι- κάτι περισσότερο από έναν πολιτισμένο, ουσιαστικό διάλογο που σίγουρα δεν μειώνει αυτό που για πολλούς υπήρξε η ΠΑΣΑ.

            • Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

              Ω! συγνώμη (που σας χάλασα ενδεχομένως τον ήσυχο πολιτισμένο διάλογο).
              Όσο όμως αυτό το μπλογκ μένει ανοιχτό (μόνο για να θυμίζει κάποιον κύκλο που έκλεισε?), θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένο και έντιμο, αν σώνει και καλά πρέπει να αλλάζετε αψόψεις πολιτισμένα μέσω του μπλογκ μιας συλλογικότητας που έκανε κάτι, συμμετείχε σε μια ιστορία , αλλάξτε του το όνομα! Πέστε το Πολιτισμένη Αναζήτηση Συντροφικών Αναζητήσεων ή όπως αλλοιώς θέλετε. Όχι όμως ΠΑΣΑ, Πρωτοβουλία για την Αντισυστημική Αριστερά. Δεν σας ανήκει αυτός ο τίτλος, της Πρωτοβουλίας που έκανε ότι έκανε πάνω σε ένα συμφωνημένο κείμενο αρχών στις 2/7/09. Και τότε δημοσιεύτε όποιο κείμενο θέλετε, όπως το πιο πάνω του Πάνου, που προφανώς δεν έχει καμμία σχέση με τις αρχές και τους στόχους τις ΠΑΣΑ. Διαφορετικά δεν σας βλέπω να διαφέρετε και πολύ από την ηγεσία του Περισσού, που χρόνια τώρα ενδιαφέρεται να κρατήσει μόνο το όνομα και τα σύμβολα ενός σχήματος που δεν έχει καμία σχέση με την παράδοση και την ιστορία του ΚΚΕ.
              Ως εκ τούτου, και μέχρι να αλλάξετε το όνομα του μπλογκ, θα συνεχίζω να σας ενοχλώ και να διατυπώνω και μέσα από αυτό το μπλογκ το ίδιο ερώτημα σε όσους δεν «έκλεισαν κύκλους» και ακόμα σας επισκέπτονται με την ελπίδα να δουν κάτι, μια λάμψη στα μάτια από τα παλιά, μια ανοιχτή πάσα στην κοινωνία :
              Σύντροφοι,
              ΠΑΜΕ ΓΙ ΑΛΛΑ?

  8. Ο/Η ΔΟ λέει:

    @ Πάνο.

    Το πιό εύκολο αλλά και το πιό κλασσικο ( για την «υπαρκτή» αριστερά ) είναι να κάτσουμε στη γωνία με το δάχτυλο τεντωμένο, περιμένοντας να αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ και να δικαιωθούμε…. Και να μην συνειδητοποιήσουμε ότι αν αποτύχει το κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ, τα ερείπια θα πλακώσουν όλη την αριστερά και το λαό, οπότε από το τεντωμένο δάχτυλο , το πολύ-πολύ να φαίνεται μια υπεροπτική ακρούλα θαμμένη κάτω απ΄οτο σωρό…. Είναι πολύ πιό επικοδομητικές κριτικές σαν του Π.Παπακωνσταντίνου http://www.thepressproject.gr/article/24507/Giati-xairetai-o-kosmos ή του ΣΠ.Κόγκα http://antapocrisis.gr/index.php/2012-04-24-19-38-44/item/334-sk.
    Νομίζεις πως όσοι συμμετέχουμε ή ξανασυμμετέχουμε στο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουμε γνώση και συνείδηση των δυσκολιών , του ρίσκου, των εμποδίων; Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε απο τη μία με ένα κοινωνικό και πολτικό ρεύμα που ξεπερνά τον ίδιο τον «παλαιό»ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη με την καταστροφή του λαού και της χώρας….Επόμενα, κατα τη γνώμη μου, και η κριτική, η μη-συμμετοχή στο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ασκείται με τους προ των 6ηΜάη και 17 Ιούνη, τρόπους …. Χρειάζεται …. ανανέωση :-))))))

    Το πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα αγώνα και αριστερής ανατροπής, που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια του λαϊκού αγώνα κατά των Μνημονίων και της κοινωνικής βαρβαρότητας, συνδέθηκε, επέλεξε ως πολιτική του έκφραση το ΣΥΡΙΖΑ. Η διεργασία αυτή που αποκρυσταλλώθηκε, αψηφώντας την ιδεολογική, πολιτική αλλά και φυσική ( Χρυσή Αυγή ) τρομοκρατία, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στις 6 Μάη όσο και στις 17 Ιούνη, είναι ένας σταθμός και μια στροφή για τα κινήματα και την αριστερά.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς, με πολλούς τρόπους και παρά τις κατά καιρούς παλινωδίες συστημικού χαρακτήρα και τις αναδιπλώσεις σε τρόπους παραδοσιακού τρόπου λειτουργίας της Αριστεράς, έχει ταράξει τα νερά της πολιτικής τα τελευταία χρόνια.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ τόλμησε, πέραν των άλλων, υπερβάσεις σε δύο πεδία, σε σχέση με δύο θεμελιώδεις «κατάρες», που κουβαλά η αριστερά της Ελλάδας ( τουλάχιστον από τη Βάρκιζα, αν θέλουμε να το ορίσουμε συμβολικά).

    1. Τόλμησε, να στηρίξει και να συμμετάσχει σε κινήματα που εμφανίστηκαν τα χρόνια μετά το 2000, τα οποία υπερέβαιναν την παραδοσιακή τελετουργία του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και της Αριστεράς, με μορφές άμεσης σύγκρουσης, πολιτικής ανυπακοής, αυτοοργάνωσης ( ΕΚΦ, άρθρο 16, Ελαιώνας-γήπεδο ΠΑΟ, κινήματα «δεν πληρώνω» :διόδια, εισιτήρια, χαράτσια ). Υπήρξε η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη της Αριστεράς, που μετά τον Εμφύλιο, τόλμησε να υποστηρίξει ανοιχτά μια βίαιη εξέγερση το Δεκέμβρη του 2008, αντιμετωπίζοντας τα μαζικά και συντεταγμένα πυρά όλου του συστήματος ( ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και ΜΜΕ ) που πλαισιώθηκαν από το ΚΚΕ και την τότε εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, τη σημερινή κυβερνητική ΔΗΜΑΡ. Στο περσινό κίνημα των πλατειών, παρά την αρχική αμηχανία και κράτημα αποστάσεων, και την ατολμία στις κρίσιμες φάσεις ( 15 και 28-29 Ιούνη 2011 ) το στήριξε ενώ τα μέλη του συμμετείχαν ενεργά στις διαδικασίες και τη 40ήμερη μάχη. Αυτό το στοιχείο εννοείται ότι υπάρχει και σε άλλους χώρους της Αριστεράς ( πρωτίστως στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ) αλλά και του αντι-εξουσιαστικού χώρου. Το υπογραμμίζω γιατί αφορά, πλέον, ένα μόνιμο συστατικό στοιχείο ενός κοινοβουλευτικού κόμματος της Αριστεράς.

    2. Η δεύτερη υπέρβαση ήταν το ότι διατύπωσε με πεποίθηση και ένταση τη θέληση για κυβέρνηση, σπάζοντας – εκ των πραγμάτων – τις μέχρι τώρα νοοτροπίες και πρακτικές βολέματος στη θέση της μόνιμης αντιπολίτευσης και της μιζέρης γκρίνιας ότι «μας πολεμάει το σύστημα».
    Με αυτές τις δύο σημαντικές κινήσεις έβαλε τον εαυτό του αλλά και όλη την Αριστερά και το κίνημα μπροστά στο καθήκον της θετικής, δημιουργικής πολιτικής κίνησης για τη σωτηρία του λαού και της χώρας με πρωτεργάτη τον ίδιο το λαό και του ανοίγματος της σοσιαλιστικής προοπτικής «σ’ αυτή τη ζωή».

    Απόμενα το 27% δεν είναι αποτέλεσμα επικοινωνιακών τρυκ, ούτε είναι κάτι που μπορεί, ακόμη και η πιο γραφειοκρατική και συστημική ηγεσία, να περάσει στο «ντούκου». Εϊναι ένα πεδίο διαπάλης.

    Νομίζω πως πρέπει να δούμε το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ σαν το ανάλογο των πλατειών του 2011 στο πολιτικό επίπεδο. Και αντί να τον κοιτάμε με φόβο, υπεροψία – όπως έκαναν τα περισσότερα κομμάτια της Αριστεράς πέρσυ με τις πλατείες ,μέχρι να αποφασίσουν να ανακατευτούν ( όπως και όσο άντεχαν και καταλάβαιναν ) με την «πλέμπα»της πάνω πλατείας, τον αδαή όχλο των ελληνικών σημαιών, τα κοριτσάκια του κομμωτηρίου και τα αγοράκια με τα χουλιγκάνικα συνθήματα, νομίζω πως χρειάζεται να δοθεί η μάχη – ακόμη και από αυτους που θα είναι απέξω – ώστε να μη χαθει αυτή η ευκαιρία.

  9. Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

    @Γιάννη: Δεν «προεξοφλώ» τίποτα, μια εκτίμηση κάνω πάνω σε συγκεκριμένα δεδομένα. Όπως πολλοί πχ στις αρχές του ’10 λέγαμε ότι ο Κουβέλης φεύγει για να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι και ένα μήνα πριν υπήρχαν καλοπροαίρετοι άνθρωποι μέσα στη ΔΗΜΑΡ που έλεγαν ότι δε θα συναινέσουν σε μνημονιακές πολιτικές. Με την ίδια λογική ίσως θα έπρεπε να μπούμε και στη ΔΗΜΑΡ και να μην προεξοφλούμε τίποτα – δεν ταυτίζω τον σύριζα με τη δημαρ, τη λογική πίσω από το επιχείρημα αμφισβητώ.
    @ΔΟ: Είναι προς το συμφέρον της αριστεράς και του κινήματος (ακόμα και του ίδιου του σύριζα) να μην υπάρχει τίποτα στα αριστερά του σύριζα; Και συγκεκριμένα αυτού του σύριζα; Το να προσπαθείς για μία μαζική, πραγματικά αντισυστημική και ανατρεπτική αριστερά σημαίνει ότι «κάθεσαι στη γωνία κουνώντας το δάχτυλο, περιμένοντας να αποτύχει ο σύριζα»; Η ολοκληρωτική λογική που λέει ότι η αριστερά στην ελλάδα σήμερα είναι ο σύριζα και ή είσαι μαζί της ή δεν κάνει τίποτα είναι καταστροφική και είναι αυτή ακριβώς που ταυτίζει την αποτυχία του σύριζα με αποτυχία της αριστεράς συνολικά. Ε, εγώ δε θα συμβάλω στο να γίνει η διαφαινόμενη αποτυχία του Μητρόπουλου και του Παπαδημούλη «αποτυχία της αριστεράς». Οι όλο και πιο συντηρητικές μετατοπίσεις του σύριζα κατά τη διάρκεια της 2ης προεκλογικής περιόδου (χτες ο τσίπρας άρχισε να… ξαναζητάει μορατόριουμ, που προεκλογικά το παρουσίαζε μόνο ως απειλή ΑΝ αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις, ενώ πιο παλιά το ζητούσε πάλι ανεξαρτήτως διαπραγμάτευσης) είναι ενδεικτικές της μελλοντικής του πορείας. Ο νέος σύριζα θα πλαισιωθεί κατά κύριο λόγο από αυτούς τους οποίους έλκει ο σημερινός, συστημικός του λόγος (με ολίγη από λαϊκιστική αγριάδα, βλ. «θα σκίσω το μνημόνιο»). Όσοι βλέπουμε λίγο παραπέρα οφείλουμε να εργαστούμε για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς.

    • Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

      ΥΓ: Όσο για τον παραλληλισμό του σημερινού σύριζα με τις πλατείες του 2011, δε νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι ατυχέστερος. Ο σημερινός σύριζα έχει αρκετά συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα (ναι, έχει, είναι το στίγμα της ηγετικής του ομάδας), δεν ξεκινάει από το μηδέν, και η μαζική εγγραφή μελών αυτή τη στιγμή θα σταθεροποιήσει αυτό το στίγμα. Οι επιθυμίες του καθενός είναι σεβαστές, αλλά δε νομίζω ότι μπορούν να επιβληθούν στην πραγματικότητα και κόντρα στη λογική…

  10. Ο/Η Vagelio λέει:

    Το εαν χάθηκε οριστικά ή όχι το στοίχημα του αμεσοδημοκρατικού ΣΥΡΙΖΑ των μελών είναι θέμα υποκειμενικής ανάλυσης, εκτίμησης και διάθεσης του καθένα να εμπλακεί. Και οι δύο οπτικές είναι απολύτως σεβαστές. Όσοι έχουν ελπίδες και αντοχές καλά θα κάνουν να δοκιμάσουν και να ξαναδοκιμάσουν.

    Όμως υπάρχει και το θέμα του πολιτικού πλαισίου μέσα στο οποίο οριοθετείται η συγκρότηση του νέου ενιαίου πολιτικού φορέα :
    Απ΄όσο έχω υπόψη μου στις προσκλήσεις εγγραφών που εστάλησαν σε μέλη, ψηφοφόρους και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται το κάλεσμα του προέδρου προς όλους όσους :

    » …οραματίζονται μια Ελλάδα εκτός μνημονίων, ισότιμο μέλος της ΟΝΕ και της ΕΕ ….»

    Κατά συνέπεια όσοι -ες επιθυμούν την έξοδο από την ΕΕ, ή μόνον απο την ΟΝΕ, ή ταλαντεύονται για το πως επιθυμούν να είναι η σχέση Ελλάδας – ΕΕ, δεν έχουν θέση στο νέο φορέα !!

    Αυτή η τόσο απόλυτη οριοθέτηση του νέου κόμματος από τον πρόεδρό του αφήνει απ’ έξω όχι μόνον όλους τους προερχόμενους από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και το ΚΚΕ ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμα και μέλη και ανώτατα στελέχη του ΣΥΝ !! Είναι επίσης πολύ διαφορετική από την τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές της 6ης Μαίου «καμιά θυσία για το ευρώ» που θα μπορούσε ν’ αποτελέσει κοινό τόπο για άπασες τις αριστερές δυνάμεις.

    ΥΓ : Συμφωνώ με την πρόταση του Γιάννη Χ. : Η εγκατάλειψη του τίτλου «Πρωτοβουλία για την Αντισυστημική Αριστερά» θα ήταν μια πράξη αφενός ειλικρίνειας, αφετέρου σεβασμού προς τους/τις σ. που ξεκίνησαν και βάφτισαν έτσι την πρωτοβουλία. Θα μπορούσε π.χ. να μετονομαστεί σε «Πρωτοβουλία Ανταλλαγής Συντροφικών Απόψεων»

  11. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Βαγγελιώ,
    εκτός από το θέμα μέσα ή έξω από το Ευρώ η την ΕΕ, μπορούμε αν θέλουμε να οριοθετήσουμε ή καλλίτερα να συνεχίσουμε να οριοθετούμε και άλλα κλασικά διλήμματα της Αριστεράς, διαφορετικές «αφηγήσεις» για το πως θα περάσουμε σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Μέχρι τώρα, μάθαμε να μιλάμε αναίμακτα μεσα σε αυτές τις εκατοντάδες διαφορετικές προσεγγίσεις, και ο ΣΥΡΙΖΑ αναμφίβολα έπαιξε ένα καθοριστικό ρόλο στο να ξεφύγουμε από τις, όχι και πάντα αναίμακτες, ιδεολογικές εκκαθαρίσεις εντός της Αριστεράς προς όφελος κάποιων κυρίαρχων ομάδων της, από την δεκαετία του 30 μέχρι και πρόσφατα.

    Βεβαίως και τίθεται και θα τίθεται πάντα το ποιά θα είναι η οργάνωση της ταξικής πάλης πάνω σε κάποιο πολιτικό πρόγραμμα. Για το τελευταίο όμως πάντα θα βασανίζει το ίδιο ερώτημα, που ουσιατικά και θεωρητικά το έθεσε πρώτος ο Καστοριάδης (νομίζω):
    Ποιός και μέσα από ποιές διαδικασίες καθορίζει το πολιτικό πρόγραμμα προς τον σοσιαλισμό?
    Ισχυρίζομαι ότι όσο και να προσπαθήσουμε για κάποια διαφορετική απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, δεν θα ανακαλύψουμε κάποια ριζικά διαφορετική ιδέα από την απάντηση-σκιαγράφηση της Αριστεράς του μέλλοντός μας, όπως την προσδιόρισε ο εκδότης του Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Με όσο το δυνατό περισσότερο αμεσοδημοκρατική οργάνωση της Αριστεράς, που ο στόχος της θα είναι η αυτοδιάλυσή της μέσα σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία του σοσιαλιστικού μέλλοντος που η ίδια η κοινωνία θα αποφασίσει πως θα είναι δομημένη και πως θα παράγει, χωρίς επαγγελματικές πρωτοπορίες που σαν νέο ιερατείο θα λειτουργεί «καθοδηγητικά» αυτοαναπαραγοντας τις αδυναμίες του και την γραφειοκρατία των δειλών που πάντα θα το γλύφουν.

    Προσωπικά συνεχίζω να θεωρώ ότι είναι πρόκληση αυτών των καιρών ο καθορισμός των οργανωτικών χαρακτηριστικών του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Το πως και τι θα αποφασίσουν όλοι αυτοί που θα εμπλακούν στο εγχείρημα για το ευρώ ή την ΕΕ ή για τον τρόπο που θα οργανωθεί η σοσιαλιστική οικονομία αργότερα, είναι ένα δικό τους θέμα, ζήτημα μελλοντικών αναζητήσεων, συνθέσεων και δημοψηφισμάτων που θα καθορίσουν την όποια διαμόρφωση στο πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Μέσα σε αυτή την προοπτική, το τι λέει ο Τσίπρας, ο Λαφαζάνης, η Παπαρήγα ή ο Αλαβάνος τώρα, προσωπικά πιστεύω ότι δεν έχει απολύτως καμία καθοριστική σημασία για το ζητούμενο πολιτικό πρόγραμμα-αφήγηση.

    Βεβαίως θα συμφωνήσουμε ότι η συμμετοχή ή όχι του καθένα που αυτοπροσδιορίζεται ως Αριστερός σε αυτή την πορεία είναι θέμα προσωπικής διάθεσης (με την έννοια της διαθεσιμότητας ή καλλίτερα με την έννοια της απουσίας άλλων-μη κατονομαζόμενων δεσμέυσεων/επιδιώξεων). Εγώ απλώς θα υπενθυμίσω ότι στην σύνθεση, αν και όταν διαμορφωθούν οι όροι αυτή να είναι εφικτή, δεν περισσεύει κανένας και πάντα θα λείπουν τα μυαλά και οι απόψεις όλων όσων μένουν εκτός, πόσο μάλλον επειδή απλώς «δεν έχουν την διάθεση» (με την έννοια του συναισθήματος).

    Χάρηκα που ξανααλλάξαμε δυο κουβέντες πάλι, έστω και με αυτό τον τρόπο.

  12. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Απαντάω εδώ στην αρχική απάντηση του Δαμέλου στο πρώτο μου σχόλιο, που αφορά όμως και σε όλα τα άλλα σχόλια:

    Μα είναι ακριβώς αυτός ο αιωνόβιος διαχωρισμός «πολιτικής γραμμής» και «οργανωτικού» που θέλαμε να ανατρέψουμε αρχικά όταν φτιάξαμε την ΠΑΣΑ 3 χρόνια πρίν…Λέγαμε τότε (και κάποιοι το λέμε ακόμα) πως δεν υπάρχει σωστή γραμμή (κανείς, καμμιά φωτισμένη πρωτοπορία, δεν ξέρει το σωστό), υπάρχουν μόνο «σωστές», δηλαδή ανταποκρινόμενες στο όραμα ενός άλλου κόσμου, διαδικασίες κοινωνίας και πολιτικής (και οικονομίας φυσικά). Η άμεση δημοκρατία δεν είναι απλά το «οργανωτικό» είναι το μέσο για το αύριο, αλλά ταυτόχρονα είναι και στρατηγικός στόχος, δηλαδή το αύριο στο παρόν. Δεν είναι μόνο μια οργανωτική δομή για ένα κόμμα..αλλά για ολόκληρη την κοινωνία που θέλουμε…
    δυστυχώς η Πασα (και μέσω της γοητείας του ηγέτη Αλαβάνου) έπεσε στην παγίδα της σωστής γραμμής…Η Ανταρσύα (στην οποία ανήκεις) και προφανώς και ο Σύριζα δεν βγήκαν ποτέ από την παγίδα αυτή..Η παγίδα ήταν και είναι συστατικό στοιχείο της πολιτικής τους ύπαρξης….οπότε επιμένω, άστοχη η κριτική…
    τώρα το αν ο σημερινός συριζα μπορεί να εντάξει στην «οργανωτική του ανασυγκρότηση» την άμεση δημοκρατία, δεν ξέρω, αλλά δεν το νομίζω…
    εκείνο που ίσως θα χρειαζόταν θα ήταν μια πρωτοβουλία για μια αντι-εξουσιαστική, αντι-γραφειοκρατική αριστερά…(Π.ΑΝΤ.Α) …κι όχι μια ακόμη «σωστή γραμμή»…

    ΥΓ: με την έννοια που το θέτω: (στρατηγικός στόχος για όλη την κοινωνία, και ταυτόχρονα ηθικό-πρακτικό-πολιτικό παράδειγμα για το σήμερα), όχι, λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει αμεσοδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, ή αμεσοδημοκρατική ΔΗΜΑΡ…αντίθετα μπορεί να υπάρξει και δεξιά πολιτική και καπιταλισμός, εκτός ΟΝΕ και εκτός ΕΕ…..

  13. Ο/Η ΠΔ λέει:

    Η συνδιάσκεψη του σύριζα επιβεβαίωσε αυτό που πολλοί λέγαμε: ο σύριζα μετατρέπεται τάχιστα σε άλλο ένα συστημικό κόμμα της «υπεύθυνης αριστεράς». Η αριστερή τάση εντός του, αυτή που επιμένει για διαγραφή του χρέους και συμπαράταξη της αριστεράς σε ριζοσπαστικό πλαίσιο, συγκέντρωσε ένα 25%. Για τους φίλους και συντρόφους που έβλεπαν ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου της βάσης του σύριζα, πώς καταγράφηκε αυτό στη συνδιάσκεψη; Είναι ξεκάθαρος νικητής η συντηρητική προεδρική τάση που θέλει κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» (και προφανώς ταξικής συνεργασίας) ακόμα και με τον Καμμένο. Τι δουλειά έχουν κομμάτια της κομμουνιστικής και επαναστατικής αριστεράς να κάνουν τον κομπάρσο, να δίνουν εχέγγυα αριστεροσύνης σε ένα τέτοιο μόρφωμα και να βάζουν πλάτες για να ξαναγίνει υπουργός η Μαριλίζα; Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί… Ψωμί-παιδεία-ελευθερία, ήρθε η ώρα να κάνουμε… (δικό σας)

  14. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Τι σύριζα, τι ανταρσύα, παντού μηχανισμοί με κεντρικές επιτροπές μαϊντανούς, η ίδια ιστορία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s