Archive for the ‘Αριστερά’ Category

18 Ιουλίου 2009 « Οι έντυπες παρεμβάσεις, πάσα στους συνέδρους της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ ».

Η ΠΑΣΑ δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2009 από συντρόφους μέλη του ΣΥΝ και ανέντακτους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ με άμεσο στόχο την προώθηση στην αριστερά μιας αμεσοδημοκρατικής κουλτούρας και δράσης τόσο στο επίπεδο της οργανωτικής της συγκρότησης όσο και στο επίπεδο της παραγωγής των πολιτικών της απόψεων και ιδεών. Επεδίωξε επίσης να αποτελέσει μια ομάδα που θα προσπαθούσε να φέρει σε όσμωση και σύνθεση, διάφορα ρεύματα και απόψεις στο χώρο της Αριστεράς, σε Αντισυστημική κατεύθυνση.
Είναι από τις ελάχιστες ομάδες στην αριστερά (πλην του ελευθεριακού και του οικολογικού χώρου) που διατύπωσε τα τελευταία χρόνια το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας, ως απαραίτητης προϋπόθεσης για τη λειτουργία της πολιτικής Αντισυστημικής αριστεράς και ως της μοναδικής σίγουρης απάντησης στην γάγγραινα των ιεραρχικών κομματικών μηχανισμών αλλά και των τάσεων εθελόδουλης υπαγωγής της βάσης σε αυτούς καθώς και σε λογικές ανάθεσης.
Η δραστηριότητά της ΠΑΣΑ το 2009 επικεντρώθηκε βασικά στο ΣΥΡΙΖΑ, και πολύ λιγότερο στον ΣΥΝ, γιατί αφενός ο ΣΥΡΙΖΑ αντικειμενικά αποτελούσε το προνομιακό πεδίο για να προωθηθεί η ενότητα της Αριστεράς και αφετέρου γιατί μεγάλη πλειοψηφία των ΠΑΣΑδόρων ανήκε στο ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, ένα σημαντικό μέρος των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ συνέπλεε με τις αναζητήσεις της ΠΑΣΑ στην προσπάθεια για μια νέα αριστερά, αμεσοδημοκρατική, ριζοσπαστική, πολύμορφη και αντισυστημική.
Στην 3η Πανελλαδική Συνέλευση η ΠΑΣΑ αποτέλεσε «βασικό παίκτη» στη διαμόρφωση κλίματος και προβληματισμού αναδεικνύοντας όσο ποτέ άλλοτε, τα ζητήματα της αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης της αριστεράς. Οι απόψεις της και οι δημόσιες και άλλες παρεμβάσεις της λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη απ’ όλες τις πλευρές, ενώ η πολιτική της εμβέλεια και αξιοπιστία διευρύνθηκε πάρα πολύ. Παρόλα αυτά δεν μπόρεσε να επιτύχει η συνδιάσκεψη να υιοθετήσει κάποια από τις αμεσοδημοκρατικές της προτάσεις παρόλο που το προσπάθησε με κάθε τρόπο.
Ως ΠΑΣΑ υποστηρίξαμε παντού την αρχή της Άμεσης Δημοκρατίας: δοκιμαστήκαμε στις διαδικασίες των ανοιχτών συνελεύσεων στην Αίθουσα Γκίνη του ΕΜΠ, επιχειρήσαμε τη συν-διαμόρφωση πολιτικών θέσεων μέσω του Wiki, φιλοξενήσαμε πλήθος άρθρων και σχολίων-συζητήσεων στο μπλογκ μας. Επίσης, παρόλο που αυτό που μας ένωσε είναι η άμεση δημοκρατία, συμβάλλαμε και στο διάλογο για ζητήματα πολιτικής γραμμής, και στο μπλογκ μας μπήκαν από πολύ νωρίς τα ζητήματα του ευρώ και της χρεοκοπίας της χώρας, και ήμασταν ανάμεσα στους πρώτους που συζητήσαμε αυτά που αποτελούν σήμερα το κέντρο της συζήτησης της αριστεράς.

Μετά την 3η Πανελλαδική Συνέλευση περάσαμε σε μια φάση όπου η ΠΑΣΑ έχασε σε αρκετό βαθμό τη στόχευσή της, τη φρεσκάδα της και την αυτονομία του αρχικού της πνεύματος.
Για την πορεία μας από τις αρχές του 2010 μέχρι σήμερα, υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις και ερμηνείες, οι οποίες δεν επέτρεψαν μια συνθετική, από κοινού θέση. Θα κατατεθούν στο διάλογο, που θέλουμε και ελπίζουμε ότι θα ακολουθήσει.

Η κοινή συνισταμένη μας, όμως είναι ότι:

Στην ΠΑΣΑ έχει ωριμάσει πλέον η γνώμη και η πεποίθηση ότι από καιρό πλέον έχει κλείσει ο κύκλος της ΠΑΣΑ ως συγκεκριμένης πολιτικής συλλογικότητας.

Και αυτό δηλώνουμε μ’αυτό το τελευταίο συλλογικό μας κείμενο.

Βέβαια τα θέματα της άμεσης δημοκρατίας, της πολιτικής αξιοπιστίας και της ανασυγκρότησης της αντισυστημικής αριστεράς παραμένουν πάντα ανοιχτά και επίκαιρα και είναι σίγουρο ότι πολλοί από εμάς θα πάρουν ενεργά μέρος σε όσες πρωτοβουλίες ληφθούν στο άμεσο ή προσεχές μέλλον προς αυτή την κατεύθυνση.
Στο τελευταίο συλλογικό μας κείμενο τελειώναμε με την φράση «Η ΠΑΣΑ συνεχίζει λοιπόν, όπως τότε, που παίρναμε το πλοίο και φεύγαμε διακοπές, χωρίς να ξέρουμε σε ποια νησιά θα τις περάσουμε…»
Αποδείχτηκε ότι στις πολιτικές προσπάθειες όπως της ΠΑΣΑ είναι καταστροφικό να «φεύγεις διακοπές χωρίς να ξέρεις σε ποια νησιά θέλεις να πας»…. Πρέπει και να ξέρεις που θέλεις να πας και αν έχεις πάρεις λάθος καράβι, να το δηλώνεις έγκαιρα. Γιατί αλλιώς είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε λάθος προορισμούς και λιμάνια….

4 Σεπτεμβρίου 2012

του Πάνου Δαμέλου

Διαβάζω κείμενα και ανακοινώσεις οργανώσεων τις τελευταίες μέρες που παρουσιάζουν μια εικόνα ενθουσιασμού και ευφορίας για την επικείμενη μετατροπή του Σύριζα σε ενιαίο κόμμα. Επειδή είχα εμπλακεί για ένα διάστημα σε αυτή την υπόθεση (συμμετέχω στην ΠΑΣΑ –μια συλλογικότητα που το 2009/2010 είχε αγωνιστεί για την αμεσοδημοκρατική συγκρότηση του Σύριζα- και στα πλαίσια του καλέσματός της να «στήσουμε τον Σύριζα από τα κάτω» είχα γραφτεί μέλος του Σύριζα Κορινθίας και συμμετείχα στο πενταμελές συντονιστικό του σε επίπεδο Νομού για κάποιους μήνες) και δεν μπορώ να πω ότι μοιράζομαι τη φαινομενική αισιοδοξία άλλων για τις εξελίξεις, θα ήθελα να μοιραστώ μερικές σκέψεις.

(περισσότερα…)

Και γραπτώς το συλλογικό κείμενο που διαβάστηκε : εδω

Tου Αρη Παρασκευόπουλου 

Κάποιες σκέψεις για την ριζοσπαστική ή αντισυστημική αριστερά με αφορμή το άρθρο του σ.Κώστα Παπουλή,«Εκλογές : μεγάλα βήματα προς τα πίσω».Γράφει ο σύντροφος στο σημείο 6 του άρθρου του.

6) Η ριζοσπαστική αριστερά «χάθηκε» εντός του ΣΥΡΙΖΑ κατά τα φαινόμενα οριστικά, εκτός αν δεχτεί ισχυρή εξωτερική πολιτική πίεση.
Σε αυτό το σύντομο σημείωμα θα προσπαθήσω να ομαδοποιήσω τις τάσεις που εμφανίζονται σήμερα στο ρεύμα που ως πριν λίγο καιρό ονομάζαμε «ριζοσπαστική αριστερά».
Η αντισυστημική/ριζοσπαστική αριστερά με την μορφή και τις εκφράσεις που την ξέραμε εως και πριν μερικούς μήνες μας τελείωσε!
Το κομμάτι αυτό της αριστεράς μετά τις εκλογές βρίσκεται διαλυμένο σε 4 κομμάτια, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό την αδυναμία άρθρωσης αυτόνομου και συνολικού πολιτικού λόγου που θα συγκροτεί πολιτικό ρεύμα.
1ο κομμάτι, αυτό που πολύ νωρίς, πριν ακόμα καλά-καλά αρχίσει η προεκλογική περίοδος, πέρα απο την ένταξη του στο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε και τις βασικές πολιτικές εκφωνήσεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ. Οπως γράφει και ο σ.Παπουλής, αυτή τη στιγμή η ενσωμάτωση αυτού του κομματιού φαίνεται οριστική.

2ο κομμάτι, αυτό που περισσότερο ή λιγότερο ή και καθόλου κριτικά στράφηκε στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις 6 Μαη, και που αγνοώντας αντιφάσεις, ανακολουθίες, και αδιέξοδα της πολιτικής γραμμής που κυριάρχησε στο σχήμα, θεώρησε οτι η λύση ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η μετεκλογική πολιτική στάση αυτού του κομματιού ειναι ακόμα ζητούμενο, αν και ακούγονται δυνατές φωνές απο διάφορες πλευρές του, που με διαφορετικές αποχρώσεις μας λένε, πως η πολιτική δράση και η συγκρότηση της αριστεράς σήμερα περνάει μέσα απο τον ΣΥΡΙΖΑ.

3ο κομμάτι, αυτό που μετεκλογικά ταλαντεύεται γύρω απο την άποψη πως «το πολιτικό ρεύμα των ρήξεων» μπορεί να αποτελέσει την καινούργια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτή την άποψη φλερτάρουν και διάφοροι «παράγοντες» της «πρώην» αντισυστημικής αριστεράς. Το τελευταίο άρθρο του Π.Παπακωσταντίνου αποτελεί τροχιοδεικτική βολή σε αυτή την κατεύθυνση.

4ο κομμάτι, είναι οτι απομένει που ζαλισμένο και απο την εκλογική σφαλιαρα αλλά περισσότερο απο την αποδεδειγμένη πλέον αδυναμία άρθρωσης λόγου και πολιτικής πρότασης που θα αποκτούν κοινωνικά ακροατήρια, προσπαθεί να μην παρασυρθεί απο το ρεύμα ΣΥΡΙΖΑ, και να βρει αυτόνομο λόγο και βηματισμό.
Απο το, αν το 4ο κομμάτι καταφέρει να αποκτήσει αυτόνομο, και οχι ετεροκαθορισμένο απο την κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, λόγο, αν καταφέρει να συγκροτήσει πολιτική πρόταση που να απαντά στα λαϊκά προβλήματα με προοπτική ρήξεων και ανατροπών αλλά και πρόγραμμα επιβίωσης του λαού, αν καταφέρει να αποκτήσει σταθερό και αυτοδύναμο βηματισμό, απο το αν τελος θα καταφέρει να συνομιλήσει με τα λαϊκά στρώματα που βρήκαν έκφραση στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να τα μαλώνει με υψωμένο δάκτυλο, θα εξαρτηθεί η ανασύσταση της αντισυστημικής αριστεράς και θα επηρεαστεί η πορεία του 2ου και 3ου κομματιού.
Δύσκολοι καιροί, δύσκολα καθήκοντα σύντροφοι και μάλιστα χωρίς την πολυτέλεια της άνεσης χρόνου.

Από:http://tometopo.gr

Δευτέρα 25/6 στην ΑΣΟΕΕ (αμφιθέατρο Αντωνιάδου) στις 7.3ο μμ.
Τη συζήτηση θα ανοίξουν με παρεμβάσεις τους οι Σωτήρης Μάρταλης, Κώστας Αθανασίου, Τάσος Κορωνάκης, Πάνος Κοσμάς, Γιώργος Σαπουνάς, Δημήτρης Στρατούλης, Θεανώ Φωτίου

Το ζήτημα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ «από τα κάτω», σε επίπεδο εργασιακών χώρων και γειτονιάς, αποτελεί επιτακτικό καθήκον. Το σύνθημα ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΝΤΟΥ, δεν είναι πια μόνο μια επιθυμία. Είναι μια ανάγκη που οι ελπίδες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων του μόχθου, μπορούν να μετατρέψουν σε εφικτή διαδικασία. Για την υλοποίηση της απαιτείται η συνειδητή και συστηματική προσπάθεια του κόσμου που το κατανοεί και το κάνει δική του υπόθεση. Η δικτύωση αυτού του κόσμου, αποτελεί εντέλει έναν αποφασιστικό παράγοντα για την πραγματοποίηση των στόχων της ανατροπής! Η εκδήλωση που οργανώνεται επιχειρεί να συμβάλει ουσιαστικά σ΄ αυτή την υπόθεση.

Μερικοί χρήσιμοι σύνδεσμοι από τη συζήτηση του 2009.

Πρόταση 4ης ΓΣ ΣΥΡΙΖΑίων στο Γκίνη: Σχέδιο απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ

Συλλογική προσπάθεια συν-διαμόρφωσης νέου ‘Κανονισμού Εσωτερικής Λειτουργίας‘ του ΣΥΡΙΖΑ για την Οργανωτική Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη ( 2009 )
Συγκριτικός πίνακας διατυπωμένων μέχρι 11/11/2009 θέσεων για την ΠΣ του Νοέμβρη

Σημαντικές αποφάσεις παρέμβασης από την 4η ανοιχτή συνέλευση ΣΥΡΙΖΑίων στο Γκίνη
Το κείμενο των 200 και οι θέσεις του Ξεκινήματος για την Πανελλαδική

Τα 2 κείμενα της γραμματείας για την Πανελλαδική

Προτάσεις Ενεργών Πολιτών και Μαρίας Φραγκιαδάκη για την Πανελλαδική Σύριζα


Η Πρόταση του ΔΙΚΚΗ για την Πανελλαδική Σύριζα

Πρόταση της ΚΕΔΑ για την οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ

Πρόταση της ΚΟΕ για την πολιτική και οργανωτική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση (ΣΥΝ): Θέσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ

Πρόταση Φλαμπουράρη για τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει Νοέμβρη

Τα καταστατικά των Bloco και Die Linke μεταφρασμένα στα ελληνικά

Το προσωρινό (2009 ) καταστατικό του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος ( Γαλλία )

του Λευτέρη Παπαθανάση 

Είναι σαφές ότι κανένα από τα σημεία που προεκλογικά έθεσα σαν παραμέτρους νίκης δεν μπορώ να πω ότι προωθήθηκε μέσα από τις εκλογές τις 17/6. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω πόσο στενοχωρημένος είμαι για το αποτέλεσμα. Περί στενοχώριας και η πρώτη μου παρατήρηση: Είναι περίεργο -και ενδεικτικό για τον τρόπο που γίνεται η όποια συζήτηση στην Αριστερά- να βλέπω ανθρώπους που λίγες μέρες πριν έσκιζαν δημόσια τα ρούχα τους ότι “Σαμαράς και Τσίπρας είναι όψεις του ίδιου νομίσματος”, να είναι σήμερα στενοχωρημένοι. Αυτό για μένα σημαίνει ότι κάποιοι νιώθουν πράγματα που, πιεσμένοι από μια ανόητη ανάγκη ομοφωνίας, δεν μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά. Το ίδιο με παραξενεύει η στάση των ανθρώπων που ψήφισαν το απέναντι μπλοκ. Δεν το χωράει ο νους μου ότι κάθονται σαν βρεγμένες γάτες παρά το γεγονός ότι “νίκησαν”. Δεν πανηγυρίζουν, δεν χαίρονται, μόνο κρύβονται από τα μάτια μας και την κουβέντα μας. Ένοχοι, και πολλοί από δαύτους ξέρουν ότι την έκαναν τη μαλακία, ξέρουν ότι λύγισαν κάτω από την τρομοκρατία της δημοκρατίας τους και ξέρουν ότι δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν χειρότερες υπηρεσίες στα παιδιά τους. Αυτή λοιπόν η “σιωπηρή πλειοψηφία” θα ήθελα μια έστω φορά να αναλάβει τις ευθύνες της. Θέλω να βγουν θαρρετά, με το ίδιο θάρρος που ο κόσμος μας της Αριστεράς υπερασπίζεται τις απόψεις και τη δράση του, και να υπερασπιστούν την επιλογή τους. Να μας εξηγήσουν και να αναλάβουν την ευθύνη για τη φτώχεια, την ανεργία, το τσάκισμα των δικαιωμάτων, τους ναζί. Στο λέω σοβαρά ότι αν μετά απ’όλα αυτά, ξαναρχίσουν οι ίδιοι άνθρωποι να κατηγορούν το “δημόσιο”, τους συνδικαλιστές, την Αριστερά κλπ, θα πέσει πολύ βρισίδι! (περισσότερα…)

Toυ Θ. ΚΑΡΤΕΡΟΥ

Τελικά ο λαός τα πάντα εν σοφία εποίησε –σ’ αυτή την εκλογική μάχη τουλάχιστον.

Πρώτον πρόβαλε ένα veto τόσο ισχυρό στις πολιτικές των μνημονίων, ώστε κανείς πλέον να μην είναι σε θέση να το αγνοήσει. Κι όποιος το αγνοήσει, δεν θα μπορεί απλούστατα ούτε να κυβερνήσει, ούτε να υπάρξει ως αξιόλογη πολιτική δύναμη.

Δεύτερον έδωσε στο ΣΥΡΙΖΑ τόση δύναμη, ώστε να είναι το δόρυ και η ασπίδα του στη μάχη εναντίον της πολιτικής που θέλει να τον μετατρέψει σε φτηνό υποζύγιο, στερημένο από δικαιώματα, και πειθήνιο στις υπαγορεύσεις των αγορών, των δανειστών και των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Τρίτον αποδοκίμασε με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό τις αριστερές εκείνες δυνάμεις, το ΚΚΕ πρωτίστως, που αρνούνται την ανάγκη της ενότητας και επιμένουν σε ένα καταστροφικό ενδοαριστερό εμφύλιο.,

Διαβάζοντας όμως το αποτέλεσμα, θα πρέπει κανείς να απαντήσει: Γιατί οι πολίτες δεν έδωσαν την εντολή και τη δυνατότητα στο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει;

Γιατί ένα μέρος τους λύγισε στην πίεση από παντού και στην εκστρατεία του τρόμου, είναι μια λογική εξήγηση. Η οποία μοιάζει όμως λίγο με την εξήγηση της ηγεσίας του ΚΚΕ για την ήττα του –φταίει η πίεση που ασκήθηκε στο λαό.

Είναι αλήθεια βέβαια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε μια τεράστια, πρωτοφανή ακόμα και για τα δεδομένα της Ευρώπης και όχι μόνο της Ελλάδας, πίεση.

Η οποία δεν μπορεί να μην είχε επίδραση στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Μπορεί όμως, συνυπολογίζοντας τις ενδείξεις του πιεσόμετρου, να σκεφτεί κανείς ότι ο λαός έδωσε στο ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφο του ένα σαφές μήνυμα και μια σαφή εντολή: Προετοιμάσου! Σε θέλω, βλέπω σε σένα μια ελπίδα, μια απελευθερωτική δυνατότητα, αλλά ακόμα δεν σε εμπιστεύομαι. Σου έδωσα τη δύναμη από ένα μικρό κόμμα του 4%-5% να γίνεις αξιωματική αντιπολίτευση. Απόδειξέ μου ότι αξίζει αυτή την εμπιστοσύνη μου και μπορείς να κυβερνήσεις.

Αυτή θα μπορούσε να είναι μια θετική ανάγνωση του νικηφόρου αποτελέσματος. Και χρήσιμη από κάθε άποψη, τουλάχιστον πιο χρήσιμη από θριαμβολογίες και αναλύσεις περί νίκης σκιάς. Η ψήφος του λαού ως απαίτηση από το ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως μεγάλο κόμμα εξουσίας, αποφασισμένο και ικανό να αλλάξει τα πάντα, σημαίνει τα πάντα. Και θέτει τους πάντες μπροστά σε πρωτόγνωρες ευθύνες…

*Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ, Δευτέρα 18 Ιουνίου