Archive for the ‘Εξεγέρσεις αραβικού κόσμου’ Category

Η Συρία βρίσκεται πλέον σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου με χιλιάδες νεκρούς και αυξανόμενο αριθμό λιποτακτών να παίρνουν τα όπλα κατά των κυβερνητικών δυνάμεων, ανακοίνωσαν τα Ηνωμένα Έθνη. Το κεντρικό μέτωπο της συριακής αντιπολίτευσης συμφώνησε να συντονίσει τη δράση του με τους αποστάτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) κατόπιν συνάντησης στην Τουρκία. Την ίδια στιγμή, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν πρόσθετες κυρώσεις σε βάρος του καθεστώτος Άσαντ.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί στη Λιβύη. Στο τέλος, οι «δυνάμεις της ελευθερίας» που καβαλάνε στο σβέρκο του εξεγερμένου λαού, δηλαδή οι δυνάμεις που θα παραδώσουν τη χώρα στον ιμπεριαλισμό, πιθανόν χωρίς να ρίξει τουφεκιά, θα νικήσουν και στη Συρία. Θα νικήσουν έναν εθνικιστικό ημιδικτατορικό καθεστώς παλιά κοπής που μένει σαν φάντασμα ακόμη θυμίζοντας εποχές «ισορροπίας τρόμου» του ψυχρού πολέμου.

Το θέμα δεν είναι να κλάψεις για ένα αυταρχικό και ανελεύθερο καθεστώς της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης. Το θέμα είναι ότι άλλος ένας λαός, άλλη μια χώρα θα περάσει δια μέσου (περισσότερα…)

Advertisements

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ TOY HUNEIN NEMER, γ.γ. του Κ.Κ. ΣΥΡΙΑΣ

Η Iskra, δημοσιεύει, χωρίς να συμμερίζεται κατ’ ανάγκη όλα τα σημεία της, μια άλλη άποψη για τις εξελίξεις στη Συρία, αυτή του Γ.Γ. του Κ.Κ. Συρίας Hunein Nemer, η οποία βρίσκεται στον αντίποδα των αντιλήψεων που κυριαρχούν στη Δύση:

– Τι λέτε για την επίθεση εξωτερικών δυνάμεων εναντίον της Συρίας;

Hunein Nemer: Αυτή η επίθεση, που έχει διάφορες αποχρώσεις, πρόκειται για την χειρότερη των τελευταίων δύο αιώνων εναντίον της Συρίας. Οι αμερικανοί καθοδηγούν μια επίθεση εναντίον μας από τουλάχιστον 30 χώρες, μεταξύ των οποίων 22 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέλοντας να επιβάλουν μια Λιβυκή λύση. Μάλιστα πρόσθεσαν τις οικονομικές κυρώσεις και δημιούργησαν μια συμμαχία για να καταστρέψουν τη Συρία. Μέχρι σήμερα η επίθεσή τους μέσω των ΜΜΕ έχει κοστίσει 20 δισεκατομμύρια ευρώ. 40 και πλέον κανάλια που εκπέμπουν στην αραβική γλώσσα μεταδίδουν νυχθημερόν ειδήσεις εναντίον της Συρίας. (περισσότερα…)

( από την ΕΠΟΧΗ )

Ταρίκ Αλί και Ροσάνα Ροσάντα:Δύο διαφορετικές απόψεις για τη Λιβύη
Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Αυτά τα δύο κείμενα δημοσιεύτηκαν στο «Μανιφέστο» με διαφορά δύο ημερών: στις 8 Απριλίου του Τ. Αλί και στις 10 της Ρ. Ροσάντα.
Είναι χαρακτηριστικά της διχογνωμίας που προκάλεσε στην αριστερά η στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη. Αλλά και ενδεικτικά της διαφορετικής οπτικής που ενεργοποιεί αυτή τη διχογνωμία: από τη μια η αποκλειστικά αντιιμπεριαλιστικής έμπνευσης οπτική, που όμως δεν προσφέρει επαρκή απάντηση στο ερώτημα «πώς αποτρέπεται η κατάπνιξη μιας εξέγερσης μέσα στο αίμα;», και από την άλλη η οπτική που προτάσσει την υπεράσπιση και προστασία των εξεγερμένων, έστω κι αν αυτοί χρειαστεί να βρεθούν την επομένη αντιμέτωποι με τους «σωτήρες» τους.
Εκείνο που διακρίνεται, πάντως, μέσα από τις αντιπαρατιθέμενες επιχειρηματολογίες, είναι και η αντιφατική έκφραση ενός αισθήματος ενοχής της αριστεράς για τη σιωπή της –στην καλύτερη περίπτωση– απέναντι στα καθεστώτα που σήμερα προκαλούν τη λαϊκή οργή, εν ονόματι ενός μυωπικού και υπέρμετρα πραγματιστικού αντιιμπεριαλισμού. (περισσότερα…)

Από factorx στις 09/04/2011


Εσείς εισβάλλετε στο Μπαχρέιν, κι εμείς θα διώξουμε τον Καντάφι. Αυτή είναι εν ολίγοις η συμφωνία μεταξύ του Ομπάμα και της ηγεσίας της Σαουδικής Αραβίας.

Διπλωματικές πηγές στον ΟΗΕ, επιβεβαίωσαν πως η Ουάσιγκτον, μέσω της Hillary Clinton, έδωσε το πράσινο φως στους Σαουδάραβες να καταπνίξουν την δημοκρατική εξέγερση στο Μπαχρέιν, με αντάλλαγμα τη θετική ψήφο του Αραβικού Συνδέσμου στην επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη.

Η αποκάλυψη έγινε από δυο διαφορετικούς διπλωμάτες, ένας εκ των οποίων δήλωσε πως «Αυτός είναι και ο λόγος που δεν στηρίξαμε την απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Εμείς πιστεύουμε πως οι περιπτώσεις της Λιβύης, της Υεμένης, και του Μπαχρέιν είναι ολόιδιες…».

Η στήριξη του Αραβικού Συνδέσμου στην απόφαση του Σ.Α. είναι μύθος. Από τα 22 μέλη του, μόλις 11 ήταν παρόντα στη ψηφοφορία. Έξι   από αυτά είναι μέλη του Gulf Cooperation Council (GCC), που στηρίζεται από την Αμερική και στο οποίο η Σ. Αραβία έχει τον κυρίαρχο ρόλο.

Η Συρία και η Αλγερία ήταν αντίθετες, και έτσι οι Σαουδάραβες χρειάστηκε να πείσουν μόνο τρία άλλα μέλη του Συνδέσμου. Έτσι, ουσιαστικά, μόνο 9 από τα 22 μέλη (περισσότερα…)


Τελικά τι είναι αυτό που γίνεται στη Λιβύη; Μπορούμε να μιλάμε για μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως έγινε σε άλλες χώρες της περιοχής (Τυνησία, Αίγυπτος), έστω κι αν κι εκεί δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τα όρια της εκδίωξης των δικτατόρων που διοικούσαν για δεκαετίες και να θέσει το ζήτημα της εξουσίας στα χέρια των εξεγερμένων; Είναι δάκτυλος της… Αλ Κάιντα, όπως υποστηρίζει ο Καντάφι; Ή μήπως κάποια «συνωμοσία» για μια καθεστωτική αλλαγή; Οσο κι αν ακούγεται παράξενο, όλα τα παραπάνω εμπεριέχουν στοιχεία αλήθειας, χωρίς όμως καμία από τις παραπάνω ερμηνείες να μπορεί να την αποδώσει στο ακέραιο.

Το ξέσπασμα της εξέγερσης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στα μέσα του περασμένου Φλεβάρη ήταν από τα κάτω, αποτελώντας συνέχεια του «αραβικού ντόμινο» που ξέσπασε μετά τις εξεγέρσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο. Διαδηλωτές επιτίθονταν σε αστυνομικά τμήματα, πυρπολούσαν κυβερνητικά κτίρια, όχι μόνο στη Βεγγάζη αλλά και σε μια σειρά πόλεις, όπως η Ζιντάν στα νοτιοδυτικά, η Ντάρνα στις βόρειες ακτές, η Μισουράτα επίσης στα δυτικά κ.ά. ενώ οι όποιες προσπάθειες για συγκρότηση διαδηλώσεων στην πρωτεύουσα Τρίπολη αντιμετωπίστηκαν με ιδιαίτερη βιαιότητα από το στρατό και την αστυνομία και κατατροπώθηκαν εν τη γενέσει τους. Η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθούσε απαθής την ανελέητη καταστολή των διαδηλωτών, περιμένοντας είτε την πτώση του Καντάφι και το πέρασμα της εξουσίας σε άλλα καθεστωτικά χέρια, όπως έγινε στην Τυνησία και την Αίγυπτο, είτε τη νίκη του.

Και στις δύο περιπτώσεις τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα δεν αναμενόταν να διαταραχθούν, αφού ο Καντάφι είχε γίνει δικός τους εδώ και χρόνια (από το 2003 είχαν αρθεί οι κυρώσεις από τον ΟΗΕ, αφού ο Καντάφι είχε αποκηρύξει την «τρομοκρατία»), ενώ το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια του στρατού, που ίσως ήταν και η πιο ρεαλιστική λύση, δεν υπήρχε περίπτωση να εγκυμονεί κινδύνους. Η εξέγερση όμως κλιμακώθηκε και η Βεγγάζη (η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας) έπεσε στα χέρια των εξεγερμένων, οι οποίοι φαίνονταν αντίθετοι σε μια ξένη επέμβαση. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς, από τις πρώτες κιόλας μέρες είχαν αναρτήσει ένα τεράστιο πανό σε κτίριο της Βεγγάζης με τα λόγια: «Οχι ξένη επέμβαση – Ο λιβυκός λαός μπορεί να τα καταφέρει μόνος του».

Οι αποστάτες του Καντάφι

Ταυτόχρονα, σαν έτοιμα από καιρό, μια σειρά στελέχη του καθεστώτος αποκήρυξαν τον Καντάφι, με πρώτους μια ντουζίνα διπλωμάτες στο εξωτερικό, καθώς και δύο κυβερνητικά στελέχη: τον πρώην υπουργό Εσωτερικών και επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων του Καντάφι, Αμπντέλ Φατάχ Γιουνές Αλ Αμπιντί και τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μουσταφά Αμπντούλ Τζαλίλ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή τέθηκε επικεφαλής του «Προσωρινού Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου». Πέρα όμως από αυτά τα δύο πρωτοκλασάτα στελέχη, μια σειρά άλλα ακολούθησαν πολύ σύντομα την ίδια πορεία. Οπως στο Τομπρούκ, όπου ο στρατιωτικός διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της περιοχής υποστράτηγος Σουλεϊμάν Μαχμούντ απεκάλεσε «τύραννο» τον Καντάφι, δηλώνοντας ότι περνάει πλέον με το μέρος των διαδηλωτών, λίγες μόλις μέρες μετά την έναρξη των διαδηλώσεων.

Η Λιβύη διχοτομείται και η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Μετά από αρκετές παλινωδίες, ένα μήνα μετά την έναρξη των διαδηλώσεων στη χώρα, ΗΠΑ και ΕΕ, με πρώτη και καλύτερη την Γαλλία (που ήταν η πρώτη που    πούλησε όπλα στον Καντάφι μετά την άρση του εμπάργκο από την ΕΕ), αποφασίζουν ν’ αναλάβουν δράση. Η Ρωσία, που απειλεί με βέτο, δεν πραγματοποιεί τις απειλές της και απέχει (μαζί με την Γερμανία) από την ψήφιση του γνωστού ψηφίσματος 1973 στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που άνοιξε το δρόμο για τις αεροπορικές επιθέσεις.
Και φτάνουμε στο σήμερα, που οι «εξεγερμένοι» φαίνονται ν’ απο-   κτούν εξουσία, στο πρόσωπο όμως κάποιων ανθρώπων που ουδεμία σχέση έχουν με τα λαϊκά στρώματα που διαδήλωναν στους δρόμους των λιβυκών πόλεων.

Γιάπηδες και τσιράκια

Παρά το γεγονός ότι όλοι οι αναλυτές και δημοσιογράφοι χαρακτηρίζουν τους εξεγερμένους σαν μια «άμορφη μάζα», χωρίς καμία ομοιομορφία, κανείς δεν αναρωτήθηκε πώς συγκροτήθηκε τόσο γρήγορα το «Προσωρινό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο» από 31 μέλη, διεκδικώντας την «ηγεσία» της εξέγερσης.

Το Συμβούλιο κάνει την πρώτη του συνεδρίαση στις 5 Μάρτη, περίπου δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα των διαδηλώσεων. Στην ιδρυτική του διακήρυξη (μπορεί κανείς να τη βρει εύκολα στο διαδίκτυο http://ntclibya.org/english/founding-statement-of-the-interim-transitional-national-council/) το Συμβούλιο ζητά επίσημα «διεθνή προστασία»:

«Επίσης, ζητούμε από τη διεθνή κοινότητα να εκπληρώσει την υποχρέωσή της να προστατεύσει το λιβυκό λαό από παραπέρα γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, χωρίς οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική ανάμιξη επί του λιβυκού εδάφους».

Το Συμβούλιο αναγνωρίζεται πέντε μέρες μετά από τη Γαλλία ως ο «μόνος νόμιμος εκπρόσωπος του λιβυκού λαού» και μετά από λίγο καιρό και από το Κατάρ (το οποίο αναλαμβάνει το ρόλο της «προώθησης» των πωλήσεων του λιβυκού πετρελαίου), ενώ τις τελευταίες μέρες το αναγνώρισε και η Ιταλία.

Οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές είναι επιφυλακτικοί απέναντί του, όμως στην διεθνή σύνοδο που έγινε στο Λονδίνο την προηγούμενη Τρίτη (29/3) αποφάσισαν όχι να το αναγνωρίσουν ως τον «μόνο νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού», όπως η Γαλλία, αλλά να το εντάξουν στην «πολιτική διαδικασία», όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί. Ετσι, στις δηλώσεις που έκανε ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ουίλιαμ Χαγκ αναφέρεται: «Οι συμμετέχοντες αναγνώρισαν την ανάγκη για όλους τους Λίβυους, συμπεριλαμβανομένου του Προσωρινού Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου, φυλετικών ηγετών και άλλων, να βρε-   θούν μαζί για να ξεκινήσει μια αποκλειστικά πολιτική διαδικασία, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μέσα από την οποία θα μπορέσουν να επιλέξουν το δικό τους μέλλον» (http://www.fco.gov.uk/en/news/latest-news/?view=News&id= 574646182).

Λίγες μέρες πριν (22/3), είχε συσταθεί και η πρώτη «κυβέρνηση» με «πρωθυπουργό» τον 59χρονο Μαχμούντ Τζιμπρίλ, πρώην καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, ο οποίος είχε διατελέσει επικεφαλής προγραμμάτων «διοίκησης και κυβερνητικής διαχείρισης» πολλών ηγετών αραβικών κρατών, όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, η Λιβύη, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ, η Ιορδανία, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και η Τυνησία, και μη αραβικών, όπως η Τουρκία και η Βρετανία (σύμφωνα με το σύντομο βιογραφικό του που φιγουράρει στην ιστοσελίδα του «Προσωρινού Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου», http://ntclibya.org/english/council-members/). Σύμφωνα με το περιοδικό Spiegel (σε εκτενές άρθρο με τίτλο «Χάος και αβεβαιότητα στην επαναστατική ηγεσία της Λιβύης», που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο, 30/3), οι περισσότεροι από τους λιποτάκτες του παλιού καθεστώτος, που πήγαν με την «επανάσταση», «ήταν υπουργοί, πρεσβευτές, στρατιωτικοί διοικητές ή επιχειρηματίες, πολλοί από τους οποίους είχαν δεσμούς με έναν από τους γιούς του Καντάφι, τον Σαΐφ Αλ Ισλάμ. Ολοι είχαν καλές ζωές κάτω από το καθεστώς Καντάφι και τώρα θέλουν να σώσουν ό,τι έχει απομείνει».

Ενας απ’ αυτούς είναι ο 44χρονος πρώην υπουργός Οικονομικών και μετέπειτα πρεσβευτής της Λιβύης στην Ινδία, ο Αλί Αλ Εσαουΐ, που διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στη νέα «επαναστατική κυβέρνηση», ίσως λόγω των πολύ καλών επαφών του με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (όπως επισημαίνει το Spiegel). Ο Εσαουΐ είναι ένας από τους τρεις «ηγέτες» του μεταβατικού Συμβουλίου, το βιογραφικό των οποίων παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του. Από εκεί μαθαίνουμε ότι, εκτός από τις κυβερνητικές θέσεις που κατείχε, ήταν και Γενικός Διευ-θυντής του «προγράμματος επέκτασης ιδιοκτησίας» (ιδιωτικοποιήσεων δηλαδή) από το 2005. Ο δε «υπουργός» Οικονομικών της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, Αλί Ταρκουνί, με ντοκτορά στα Οικονομικά από το πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν και παντρεμένος με μία δικηγόρο από το γραφείο του αμερικάνου υπουργού Δικαιοσύνης, ήταν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, γι’ αυτό και «καταλαβαίνει τη δυτική νοοτροπία», όπως επεσήμανε ο εκπρόσωπος των αντικαθεστωτικών στο Ρόιτερς.

Μεταξύ αυτών που μυρίστηκαν «ψητό» και επέστρεψαν στη Λιβύη ήταν και ο Χαλίφα Χίφτερ, ο πάλαι ποτέ ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των δυνάμεων του Καντάφι, όταν πολεμούσε στο Τσαντ στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Ο Χίφτερ ήρθε σε σύγκρουση με τον Καντάφι και την κοπάνησε από τη Λιβύη στις αρχές της δεκαετίας του ’90, για τις ΗΠΑ, όπου έκτοτε ζούσε στα προάστια της Ουάσινγκτον. Ο Χίφτερ διορίστηκε στην ηγεσία του στρατού των «επαναστατών», υπό τις διαταγές όμως του Γιουνές (εδώ φαίνεται να υπήρξε και μια κόντρα μεταξύ τους, ως προς το ποιος θα έχει την εξουσία, όμως αυτό είναι το λιγότερο που πρέπει να μας απασχολήσει).

Αυτό που είναι σημαντικό και φαίνεται ξεκάθαρα από τα παραπάνω, είναι ότι το «Προσωρινό Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο» και όλοι αυτοί που φέρονται σαν «ηγέτες των ανταρτών» δεν είναι παρά πουλημένα τομάρια που το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι να γλύψουν το κοκαλάκι της εξουσίας υπό τη σκέπη κάποιων ισχυρών προστατών. Γι’ αυτό και δίνουν γην και ύδωρ στους σταυροφόρους της «αντιτρομοκρατίας», πράγμα που φαίνεται ανάγλυφα από τη δήλωση που εξέδωσαν την προηγούμενη βδομάδα (30/3) στη Βεγγάζη.

Στο επόμενο: Δήλωση υποταγής στους υπερπόντιους προστάτες. Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών (CIA κ.ά.) και ο φόβος της Αλ Κάιντα.

Πηγή: Εφημερίδα «Κόντρα»

Η Επανάσταση στη Λιβύη, ο Καντάφι, η Δύση και η αυτιστική ελληνική αριστερά (των Γιάννη Κ. και Δήμητρας Φ.) ( απο τα Αντισώματα )

Η Επανάσταση στη Λιβύη, ο Καντάφι, η Δύση και η αυτιστική ελληνική αριστερά (των Γιάννη Κ. και Δήμητρας Φ.)

1. Ο Τσάβες, η Παπαρήγα κι ο Φωτόπουλος απολιθώματα του σταλινισμού και του διεθνούς κουτο-πονηρισμού! (του Γιάννη Κ.)

Το ΚΚΕ καλεί σε συγκέντρωση ενάντια στη ΝΑΤΟΪΚΗ επέμβαση στην Λιβύη, μπράβο! Όμως δεν κάλεσε σε συγκέντρωση όταν οι μισθοφόροι του Καντάφι γάζωναν με πυρά πυροβολικού διαδηλώσεις για ψωμί, ελευθερία και λαϊκή οικονομία που υποτίθεται οτι θέλει και διεκδικεί και το ΚΚΕ για την δική μας χώρα! Γιατί; Αλήθεια γιατί; Γιατί οι εξεγερμένοι στη Λιβύη δεν άξιζαν την αλληλεγγύη μας; Ο Τσάβες τάχτηκε υπέρ του Καντάφι και κατά των ιμπεριαλιστών. Γιατί όμως ο Τσάβες δεν υποστήριξε τις λαϊκές δυνάμεις των εξεγερμένων που εφάρμοσαν για ένα μήνα στην περιοχή μέσα και γύρω απο την Βεγγάζη, την άμεση αυτοδιοίκηση, που ο Τσάβες υποτίθεται οτι στοχεύει να εγκαθιδρύσει στην Βενεζουέλα στο μέλλον; Που ήταν όλοι αυτοί που κόπτονται τώρα για την Δυτική επέμβαση όταν ο Καντάφι καθάριζε τους εξεγερμένους με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας; Έχει η ζωή που αφαιρείται απο έναν αντι-ιμπεριαλιστή μικρότερη αξία απο αυτήν που αφαιρείται απο έναν ιμπεριαλιστή; Ιδού η απορία! Ο Φωτόπουλος της περιεκτικής δημοκρατίας έγραψε άρθρο-καρμπόν της προπαγάνδας Καντάφι (http://sarantakos.wordpress.com/2011/03/19/libya/) όπου μας πληροφορεί οτι στη Λιβύη τα πράγματα είναι διαφορετικά απο Αίγυπτο και Τυνησία. Ναι βέβαια είναι διαφορετικά. Είναι καλύτερα! Απο εξεγερσιακή άποψη τα πράγματα είναι καλύτερα στην Λιβύη!

( για να διαβάσετε τη συνέχεια )

Αλλαξε η φύση του πολέμου στη Λιβύη

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

21/3/2011

Ξέσπασε λοιπόν από το απόγευμα του Σαββάτου η αναμενόμενη επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης με στόχο τη βίαιη ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι και στη συνέχεια τη λεηλασία του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της χώρας αυτής από τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους.
(περισσότερα…)

Η βιασύνη για επέμβαση στη Λιβύη από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών είναι γιατί φοβούνται την επανάσταση όχι γιατί θέλουν να τη σώσουν

του John Rees

Μετάφραση: Θάνος Ανδρίτσος

Aναδημοσίευση από: Η Λέσχη: φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

Του Γιάννη Καλαϊτζή από την «Ελευθεροτυπία»

Οι επαναστάτες, πράγματι, έχουν αντεπιτεθεί αποτελεσματικά τις τελευταίες δύο μέρες. Τα γεγονότα έχουν αποκρυφτεί από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης που αντανακλούν τη γραμμή της κυβέρνησης ότι ο Καντάφι είναι στα πρόθυρα να συνθλίψει τη Βεγγάζη. Έχουν αναφερθεί σε αυτό για δύο διαδοχικές νύχτες ακόμη δεν έχει συμβεί.

Στην πραγματικότητα, οι επαναστάτες έχουν δημιουργήσει μια αεροπορία που δεν είχαν πριν από τρεις ημέρες. Πιλότοι έχουν αποστατήσει. Έχουν καταρρίψει τρία ή τέσσερα τζετ του Καντάφι. Έχουν καταλάβει τανκ και τους έχουν παραδοθεί εκατοντάδες στρατεύματα του Καντάφι. Η 48ωρη προθεσμία του Σαΐφ Καντάφι έληξε, και η Βεγγάζη, η Ajdabia και Misrata ήταν όλες στα χέρια του λαού της Λιβύης. Σημερινά δημοσιεύματα λένε ότι δεν υπάρχουν στρατεύματα του Καντάφι σε απόσταση 50 μιλίων δυτικά της Βεγγάζης. (περισσότερα…)