Archive for the ‘Παρεμβάσεις’ Category

Άρης Χατζηστεφάνου

«Έπεσε» λοιπόν το λεγόμενο «site του ενός εκατομμυρίου ευρώ» από πολίτες που ζητούσαν απεγνωσμένα πληροφορίες για το πόθεν έσχες των πολιτικών. Άνοιξαν οι κρουνοί της λαϊκής οργής ή μήπως γινόμαστε θεατές μιας ακόμη καλοστημένης επιχείρησης προπαγάνδας;

Πριν δημιουργηθούν λανθασμένες εντυπώσεις μια διευκρίνιση: Όσοι πολιτικοί κριθούν ένοχοι για παράνομες οικονομικές συναλλαγές πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Ήδη οι πολίτες, τούς γνωρίζουν και έχουν εξασφαλίσει ότι δεν μπορούν να περπατήσουν ούτε δέκα μέτρα στο δρόμο. Αυτό το αίσθημα πρέπει να μετουσιωθεί σε καταδικαστικές αποφάσεις και σκληρή τιμωρία. (περισσότερα…)

1.      ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το κατά Κεφαλή Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ( ΑΕΠ ) είναι το ποσόν  που προκύπτει αν αθροίσεις όλα τα εισοδήματα που  υπάρχουν στη χώρα μας και το διαιρέσεις με όλο τον πληθυσμό (γέρους, νέους, μωρά, ανάπηρους κλπ.).Ε… λοιπόν, το κατά Κεφαλή Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ)  στη χώρα  μας είναι ( με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, παρ όλη την κρίση και την ύφεση ) πάνω από 30.000 δολάρια τον χρόνο. Από αυτό το ποσόν αν αφαιρέσουμε ένα 10% περίπου για αναπλήρωση των φθορών απομένουν περίπου 27.000 δολάρια τον χρόνο σε κάθε κάτοικο της Ελλάδας (μέσα και οι μετανάστες !!!) Αν αφαιρέσουμε από αυτά άλλα 3.000 δολάρια για Δημόσια Έργα, αποταμίευση και επενδύσεις, περισσεύουν 26.000 δολάρια σε καθέναν από εμάς( ενήλικες, γέρους, νέους, μωρά, ανάπηρους, κατάκοιτους ,άνεργους, μετανάστες κ.λ.π. ) για να καλύψει τις ανάγκες του.( Αυτό είναι το Καθαρό Διαθέσιμο για Κατανάλωση κατά Κεφαλή Εθνικό Προϊόν )  Μια μέση  τετραμελής  οικογένεια θα πρέπει να έχει λοιπόν  104.000 δολάρια εισόδημα τον χρόνο και, αν τα κάνουμε σε ευρώ, προκύπτουν περίπου 77.000 ευρώ. Δηλαδή 14 μισθοί επί 5.500 ευρώ το μήνα. Αυτά  μας αναλογούν σήμερα, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία. ΣΚΕΨΟΥ ΜΕ ΤΑ ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΥΦΑ.

2.      Ούτε τα στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων δεν τα παίρνουν αυτά. (περισσότερα…)

«Δεδομένου ότι η Γερμανία δεν διαπραγματεύεται καν την καταβολή των χρωστούμενων οφειλών στην Ελλάδα, καλούμε σε μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων αρχής γενομένης από τις 23 Δεκεμβρίου», δηλώνει στο tvxs.gr ο Μανώλης Γλέζος, με την ιδιότητά του ως επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Ο κ. Γλέζος τονίζει ότι το Συμβούλιο έχει διαμηνύσει την πρόθεση για μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα εδώ και περισσότερο από 2 μήνες, ωστόσο, η γερμανική πλευρά δεν έχει ανταποκριθεί σε σχέση με τις υποχρεώσεις της που αφορούν στην καταβολή των οφειλών στο ελληνικό Δημόσιο αλλά και στα θύματα του πολέμου. (περισσότερα…)

Το Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (σε αμφιθέατρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου) συνάντηση συλλογικοτήτων της Αττικής, μετά από σχετική πρόσκληση της «Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων». Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν επιτροπές αγώνα της Αττικής, κινήσεις πολιτών, περιφερειακά και δημοτικά αυτοδιοικητικά σχήματα, εκπρόσωποι δήμων, καθώς και εκπρόσωπος του περιφερειάρχη Αττικής. Η συνάντηση προκάλεσε το ενδιαφέρον πρωτοβουλιών και συλλογικοτήτων και εκτός Αττικής, ορισμένες από τις οποίες (από τη Θεσσαλονίκη, την Ήπειρο, την Άνδρο και τη Λακωνία) κατάφεραν, παρά τις δυσκολίες, να εκπροσωπηθούν και να πάρουν μέρος στις συζητήσεις, μεταφέροντας και τις δικές τους εμπειρίες.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συνάντησης υπήρξε η προσπάθεια, για πρώτη φορά ίσως με τόσο συγκεκριμένο τρόπο) να αναζητηθεί το κοινό πλαίσιο και τα μέσα για τη συγκρότηση ενός πλατιού παναττικού και πανελλαδικού μετώπου κοινωνικών δυνάμεων, που θα επιδιώξει να ανατρέψει τους εξελισσόμενους σχεδιασμούς στη διαχείριση των απορριμμάτων και να επιβάλλει τη λογική μιας εναλλακτικής διαχείρισης. (περισσότερα…)

Γραφει ο Γιάννης Νάκος

Ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική ιστορία μας, ο χειμώνας που έρχεται πλέον και ημερολογιακά δεν παρουσίαζε τόσες εφιαλτικά πολλές ομοιότητες με τον τρομερό χειμώνα του 1941-42.
Τηρουμένων των αναλογιών και των συνθηκών, ο ελληνικός λαός έχει από τότε να δει μεγάλα τμήματά του να βρίσκονται αντιμέτωπα με την εξαθλίωση, ακόμη και με την πείνα –και σαφώς η Αθήνα ούτε τότε είδε να έχει ένα πληθυσμό αστέγων που ξεπερνά τις 20.000 ψυχές.
Η πιο ξεκάθαρη ίσως ομοιότητα του τότε με το σήμερα είναι το έλλειμμα ηγεσίας που αντιμετωπίζει ο λαός μας.

Φοβισμένος από την ανασφάλεια, απηυδισμένος από τις κωλοτούμπες των πολιτικών του, δίχως διακριτές πολιτικές προτάσεις εναλλακτικού δρόμου προς την ανοικοδόμηση, ο λαός μας βρίσκεται όπως και το χειμώνα του 1941-42 πολιτικά ακέφαλος (περισσότερα…)

Όταν, «ποτάμι φουσκωμένο, η οργή του λαού» κυλήσει πάνω από τα συντρίμμια του καπιταλισμού, θα σαρώσει, όχι μόνο τις κοινωνικοπολιτικές δομές του συστήματος, αλλά και όλες τις μικρές και μεγάλες γραφειοκρατίες, όλους τους φωνακλάδες και δημαγωγούς, όλους τους πατριδοκάπηλους και τους αυτόκλητους εθνοσωτήρες, και όλες τις αυτόκλητες κομματικές «πρωτοπορίες».

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΟΔΑΚΗ*

Καθώς η βαθύτερη μέχρι σήμερα κρίση και ύφεση του καπιταλισμού, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχει οδηγήσει σε μια ανείπωτη εξαθλίωση και έναν εκβαρβαρισμό της κοινωνίας σε διεθνές επίπεδο, και έχει φτάσει στα άκρα τις καταστροφικές επιπτώσεις του συστήματος πάνω στο οικοσύστημα, γίνεται πλέον σαφές ότι οι φορείς του κεφαλαίου και οι θιασώτες του καπιταλισμού βιάστηκαν να θριαμβολογήσουν για την πλανητική κυριαρχία του κεφαλαίου και το «τέλος της ιστορίας». (περισσότερα…)

Ο συναγωνιστής Δ. Καζάκης, το «μέτωπο του όχι» και η ανάγκη για ένα «νέο μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής»

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, μεταξύ αυτών και πολλοί από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, διαμορφώνουν ένα πλατύ και πολυσυλλεκτικό ακροατήριο για τις απόψεις, τις θέσεις και εντέλει την πολιτική κίνηση του Δημήτρη Καζάκη, όπως αυτή μορφοποιείται τόσο μέσα από το ΕΠΑΜ όσο και μέσα από τις πολιτικές του πρωτοβουλίες για το «μέτωπο του όχι».

Το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός καθιστά αναγκαία την πιο προσεκτική και αναλυτική προσέγγισή μας, από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής αριστεράς, στο «φαινόμενο» Καζάκη. (περισσότερα…)

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα(γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή(κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.
Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα. Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέ¬φυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, (περισσότερα…)

του Θάνου Ανδρίτσου

Το κείμενο αυτό είναι ο επίλογος σε μια πρόσφατη εργασία με τίτλο “το Πάρκο Ναυρίνου και η πλατεία Συντάγματος. Μια συζήτηση για τον κομμουνισμό”. Παραθέτουμε το κομμάτι αυτό γιατί τοποθετείται πάνω σε αρκερά επίκαιρα ερωτήματα που τροφοδοτούνται και από τις εξελίξεις με τη ΔΕΗ και την Χαλυβουργία. Ολόκληρο το κείμενο θα αναρτηθεί τις επόμενες μέρες. Στο θέμα θα επανέρθουμε το αμέσως επόμενο διάστημα με ειδικότερα κείμενα. 

.

Επανάκτηση της πόλης για αντικαπιταλιστική πάλη.

Φτάνοντας στο τέλος αυτού του κειμένου γνωρίζω ότι πολλά θέματα τέθηκαν χωρίς την απαραίτητη πληρότητα, ενώ περισσότερα ήταν τα ερωτήματα που δεν θα επιχειρήσω να απαντήσω (περισσότερα…)

Του Γιάννη Κ.

1. Ο Κοινωνικός Μετασχηματισμός

Απο την αρχή της δημιουργίας των αντισωμάτων και αυτού του blog, υποστηρίζουμε την θέση πως ο κοινωνικός μετασχηματισμός απο μια κοινωνία ανισότητας, αδικίας και βαρβαρότητας, σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και αρμονίας, δεν θα έλθει μέσα από μοντέλα νέας αντιπροσωπευτικής εξουσίας “υπέρ του λαού”, αλλά μέσα από την συγκρότηση νέων, αυτόνομων και ανταγωνιστικών στον καπιταλισμό κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών και σχέσεων, από τον ίδιο τον λαό, χωρίς μεσολαβήσεις και αντιπροσωπεύσεις. Δεν πιστεύουμε οτι για την συγκρότηση αυτών των δομών και σχέσεων είναι απαραίτητη η “κατάληψη της εξουσίας” απο μια κυβέρνηση που θα επιβάλει στο λαό αυτές τις δομές. Πιστεύουμε το αντίθετο. Πως η αδιάκοπη προσπάθεια και πάλη για την δημιουργία, εδραίωση και διάδοση αλληλέγγυων θεσμών, δομών και σχέσεων θα απορρυθμίσει και την “κυβέρνηση” και το κράτος των ιεραχημένων αντιπροσώπων, των εξουσιαστικών ρόλων, των αφεντικών και των υπαλλήλων τους. Πιστεύουμε δηλαδή στην “αλλαγή απο τα κάτω” κι όχι “απο τα πάνω”. (περισσότερα…)

του Στέφανου Σταμέλου*

Πέρα από την ανάγκη σήμερα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος και την έξοδο από τη φαυλοκρατία του δικομματισμού, το ίδιο σημαντικό θεωρείται -και είναι- η παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, με στόχο την άμεση εξισορρόπηση του εμπορικού ισοζυγίου και την αυτάρκεια στα βασικά αγαθά με την κινητοποίηση και την ορθολογική αξιοποίηση των πόρων, κοινωνικών και φυσικών. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που ορθώνεται μπροστά μας ως «επείγον ζήτημα».Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν θα απαλλαγούμε εύκολα από τη «Λερναία Ύδρα» της πολύπλευρης κρίσης, της διεθνούς τοκογλυφίας και του δημόσιου χρέους, άρα και τη λεγόμενη ύφεση και την ανεργία, ανεξάρτητα αν θα πτωχεύσουμε ή δεν θα πτωχεύσουμε, ανεξάρτητα αν θα μείνουμε στο ευρώ ή θα πάμε στη δραχμή. Όμως, ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας είναι η παραγωγή και το ίδιο το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης. (περισσότερα…)

του Στέργιου Σκαπέρδα
Καθηγητή Οικονομικών
University of California, Irvine
Αρχική έκδοση στην Αγγλική, 28 Οκτωβρίου, 2011

Στις απόψεις που παρουσιάζονται στον ευρείας κυκλοφορίας ελληνικό Τύπο υπάρχει ένας
μεγάλος αριθμός λαθεμένων αντιλήψεων και μύθων σχετικά με τα αίτια και τις συνέπειες
της κρίσης, καθώς και με τις πολιτικές τις διαθέσιμες για την καταπολέμησή της. Μερικές
από τις αντιλήψεις αυτές αναπαράγονται συνειδητά από την κυβέρνηση και τον Τύπο παρ’
ότι ξέρουν πως δεν είναι σωστές. Ενώ κάποιες άλλες είναι κατά τα φαινόμενα απόψεις που
συμμερίζονται τόσο κυβερνητικοί αξιωματούχοι όσο και η πλειοψηφία του Τύπου.
Πολλοί Έλληνες που δεν είναι οικονομολόγοι ή ειδικοί καταλαβαίνουν, συνειδητά ή
ενστικτωδώς, ότι υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα με την κυρίαρχη άποψη, αλλά δεν
έχουν τις γνώσεις να επιχειρηματολογήσουν τεκμηριωμένα ενάντια σ’ αυτές τις αντιλήψεις.
Επιπλέον, πολλοί που έχουν τις γνώσεις και θα μπορούσαν να το κάνουν είτε
αυτολογοκρίνονται είτε δεν έχουν εύκολη πρόσβαση στον ευρείας κυκλοφορίας Τύπο.
Ένα μέρος αυτών των αντιλήψεων επικρατεί επίσης στον διεθνή Τύπο και αναπαράγεται
από Ευρωπαίους πολιτικούς, τραπεζίτες και δημοσιογράφους. Νομίζω πως, κατά περίεργο
τρόπο, υπάρχει λιγότερη συζήτηση και αμφισβήτηση αυτών των λαθεμένων αντιλήψεων
μέσα στις χώρες της Ευρωζώνης παρά έξω από αυτές. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί
που παρατηρούν τα πράγματα απ’ έξω διστάζουν λιγότερο να προβούν σε ανεξάρτητη
αξιολόγηση των προβλημάτων της Ευρωζώνης και της Ελλάδας.

Θα αναλύσω τους εξής επτά μύθους;

Μύθος 1ος: Στάση πληρωμών ή «χρεοκοπία» θα ήταν καταστροφικές για την Ελλάδα. (περισσότερα…)

“….όπως ισχυρίζονται όλοι οι δωσίλογοι της ιστορίας,

όλα αυτά τα κάνουν για «εθνικό» σκοπό.

Δηλαδή, για να μην χαθεί η 6η δόση και δεν έχουμε

να πληρώσουμε ως κράτος μισθούς και συντάξεις.[…]

(αλλά)… το ότι “η 6η δόση χρειάζεται για μισθούς και συντάξεις”,

δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό.

Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο

πρέπει να πληρωθούν 15,5 δις ευρώ

σε τοκοχρεωλύσια και έντοκα γραμμάτια

(3,3 δις ευρώ για τον Νοέμβριο και

12,2 δις ευρώ για τον Δεκέμβριο).

Γι’ αυτά νοιάζονται. (περισσότερα…)

15 Ιούνη, για όσους δεν θυμούνται, επάνω στα οδοφράγματα ήρθε η είδηση ότι η κυβέρνηση κλυδωνίζεται. Πέφτουν, εκλογές, συγκυβέρνηση! Πισωγύρισμα τελικά. Μια ψήφος εμπιστοσύνης μάζεψε τους πασοκτζήδες από τους δρόμους!

Σήμερα δεν θα γύριζαν ούτε οι πασοκτζήδες! Γιατί τι να γυρίσουν να κάνουν στην εφεδρεία;

Σήμερα όμως που είμαστε πιο κοντά στο πρώτο βήμα προς τη Νίκη από ποτέ αντί να είμαστε στους δρόμους, ρυθμιστές των καταστάσεων, περιμένουμε τις εξελίξεις από τηλεοράσεως και το ΚΚΕ να πάει στη Βουλή την Παρασκευή με ραντεβού σαν στον οδοντίατρο για να καρπωθεί μηνών αγώνες, χιλιάδες δακρυγόνα και τα σπασμένα μας κεφάλια.

Σήμερα έπρεπε να πλημμυρίζει το Σύνταγμα από κόσμο! Σήμερα! Χωρίς σημαίες! Με ένα μόνο πανό! Στα τσακίδια. Και πάμε για τους επόμενους. Εχει σημασία να φύγουν διωγμένοι! Έχει σημασία να φύγουν με τα γιούχα μας στ’ αυτιά τους. Και γι’αυτούς και για τους επόμενους που θα ρίξουμε. Γιατί έχουμε λίγη δουλίτσα ακόμη! (περισσότερα…)

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Το μνημονιακό μπλοκ δεν έχει καταφέρει να συγκροτηθεί πολιτικά και κυρίως δεν έχει επιτύχει να βρει μια πατέντα διακυβέρνησης ικανή να αναλάβει, έως τέλους, τις μεταλλαγές του πολιτικού συστήματος και τη μακρόπνοη επιχείρηση της «βαθιάς» νεοφιλελεύθερης αναμόρφωσης της χώρας, των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, του κράτους.

Σημαντικές δυνάμεις αυτού του χώρου δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση μια εκλογική αναμέτρηση. Φοβούνται τον «απρόβλεπτο λαϊκισμό» του Σαμαρά, την ενδεχόμενη άνοδο των κομμάτων της Αριστεράς και την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Αυτές οι δυνάμεις διχάζονται όμως ως προς το δημοψήφισμα: ένα τμήμα τους συντάσσεται με το παπανδρεϊκό ρίσκο, ενώ ένα άλλο κομμάτι των ελίτ επιδιώκει τον ολοσχερή παραμερισμό του λαϊκού παράγοντα από τις εξελίξεις (περισσότερα…)

«Η Ευρώπη μας οδηγεί στο δρόμο της βίας» δήλωσε -μεταξύ άλλων- ο Μίκης Θεοδωράκης με τηλεφωνική του παρέμβαση στη πρωινή εκπομπή του ANT1. Ο κ. Θεοδωράκης, φανερά οργισμένος και προβληματισμένος για τις τελευταίες εξελίξεις στην Ε.Ε. σημείωσε παράλληλα πως «οι υπεύθυνοι της Κυβέρνησης συμπεριφέρονται σα μυρμήγκια απέναντι στους ξένους (ευρωπαίους ηγέτες) και με τόση αναλγησία στον ελληνικό λαό», τονίζοντας επίσης πως «η φωνή της υποταγής σημαίνει το τέλος ως έθνος και ως λαού».

Ακούστε ολόκληρη τη παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη:

Από:http://left-news.blogspot.com

Το γεγονός

Για πρώτη φορά, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια που παρακολουθούμε εμείς τα πράγματα από κοντά, το ΚΚΕ μέσω της συνδικαλιστικής του οργάνωσης, του ΠΑΜΕ, συγκρούεται σώμα με σώμα, απ’ ευθείας και μαζικά με τους μαχητικούς πυρήνες του ‘‘αντιεξουσιαστικού’’ χώρου, ενός χώρου που κατά την άποψή μας, όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν και όπως έχει καταδειχθεί με (επιεικώς) αποχρώσες φωτογραφικές ενδείξεις, θεωρούμε πλήρως διαβρωμένο από κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς.[1] (περισσότερα…)

(εικόνες από τη μεγαλειώδη διαδήλωση της 19ης Οκτώβρη στην Αθήνα)

Του Κριτόβουλου Μπαταξή

Στις 19 Οκτώβρη ένα ανυπολόγιστο και οργισμένο πλήθος κόσμου, πρωτοφανής αριθμός απεργών, καταληψιών και διαδηλωτών ήθελε επιτέλους να επιβάλει το δίκιο της πλειοψηφίας επάνω στην ισχύ 154 ψήφων προστατευμένων από ΜΑΤ.

Το κοινό αίσθημα, όπως φαινόταν από άπειρα συνθήματα, ανέκδοτα, καλαμπούρια και “ελικόπτερα” ήθελε “Να Πέσει η Κυβέρνηση”, ασχέτως αν αυτό δεν λεγόταν από κανένα επίσημο στόμα.

Η απεργία στην ουσία δεν ήταν κατά του πολυνομοσχεδίου μόνο αλλά ήταν άρρητα μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ απεργία με κεντρικό σύνθημα ΚΑΤΩ η κυβέρνηση.

Όλες ανεξαιρέτως οι ηγεσίες του κινήματος, συνδικαλιστές πρώην πασόκοι, κκε και αριστεριστές, αποδείχτηκαν για πολλοστή φορά κατώτερες των προσδοκιών του κόσμου που περίμενε αυτή τη φορά να γίνει “κάτι” διαφορετικό, όπως το περίμενε και στις 28 και 29 Ιούνη. Από την άλλη, οι μεμονωμένοι αντικοινωνικοί οπαδοί της ατομικής βίας, διατήρησαν γι’ άλλη μια φορά το μονοπώλιο της βίας κατά της εξουσίας.

Μα τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε;
“Μια νύχτα μαγική σαν τη Αργεντινή” όπως έλεγε ένα σύνθημα, προϋποθέτει υπέρβαση των ορίων της νομιμότητας (δεν είναι “νόμιμο” να πέφτει μια κυβέρνηση) και αληθινή ήττα των δυνάμεων καταστολής. Στην Αργεντινή, τα δίμετρα κάγκελα έπεσαν όλα, το πλήθος πέρασε τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα, νίκησε τους οπλισμένους με πυροβόλα όπλα φρουρούς του προεδρικού μεγάρου και το κατέλαβε.

Έτσι αναγκάστηκε ο πρόεδρος Ντε Λα Ρούα να φύγει με “ελικόπτερο” που είναι τόσο αγαπητό στους Έλληνες διαδηλωτές και το προβάλλουν στα πανό και τα συνθήματά τους.

Ωστόσο αυτό δεν έγινε με την καθοδήγηση κάποιου μηχανισμού αλλά με την αυθόρμητη αυτοοργάνωση. Το πλήθος αποφάσισε να “μείνει” στην πλατεία και να μπει μέσα στο προεδρικό μέγαρο. (περισσότερα…)

Βίντεο από την παρέμβαση 21/10/2011

Σε προγραμματισμένη εκδήλωση με προσκεκλημένους τον υφυπουργό Γιάννη Μανιάτη και τον περιφερειάρχη (ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ) Τατούλη (με θέμα τις συνέπειες από την ένταξή μας στην ΕΕ), παρενέβησαν σήμερα δεκάδες πολίτες από Άργος και Ναύπλιο.

Ο υφυπουργός καθώς και ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου, για ευνόητους… λόγους, απέφυγαν τελικά να παρευρεθούν. Καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι η παρουσία τους σε δημόσιες εκδηλώσεις αποτελεί πλέον κόκκινο πανί για το κίνημα της λαϊκής αντίστασης ενάντια στους εντολοδόχους της Τρόικας, του ΔΝΤ και της ΕΕ. (περισσότερα…)

(με αφορμή τα γεγονότα της 20ής Οκτωβρίου 2011)

του KΩΣTA  ΛEΓAKH

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Όταν είδα το ΚΚΕ να καταλαμβάνει αξημέρωτα την πλατεία Συντάγματος, αμέσως ο νους μου πήγε στο κακό. Ήξερα ότι τούτο το κόμμα-ανώνυμη εταιρεία –που δεν νοιάζεται για το δυνάμωμα του κινήματος, αλλά για το δικό του δυνάμωμα– δεν θα άφηνε κανέναν να του πάρει το «πρώτο τραπέζι πίστα».

Έτσι, έστησε (για πολλοστή φορά) μια τέλεια οργανωμένη παράσταση (κυριολεκτικά, με όρους θεάματος) που, ως συνήθως, θα ήταν πολιτικά ακίνδυνη και θα είχε διπλό όφελος: πρώτον, θα προστάτευε το αστικό κοινοβούλιο από ενδεχόμενη συγκρουσιακή διάθεση του κόσμου και, δεύτερον, θα παρείχε στο κόμμα τα τηλεοπτικά πρωτεία, κρατώντας για τον εαυτό του και μόνο τα εύσημα της «πρωτοπορίας», τσιμπώντας ίσως μερικές ψήφους από το φιλοθέαμον κοινό.

Το στήσιμο του ΚΚΕ στην πλατεσυία ήταν εμφανές τι σκοπό είχε. Να μην επιτρέψει σε κανέναν να πλησιάσει στο κοινοβούλιο. (περισσότερα…)

του Κώστα Δημητριάδη

Έχουμε μπροστά μας μια πρωτόγνωρη κατάσταση με ραγδαίες μεταβολές,  με ρυθμούς που δυσκολευόμαστε να αφομοιώσουμε.  Έχουμε να λύσουμε ένα κουβάρι από προβλήματα,  πολύπλοκα, αλληλοτροφοδοτούμενα,  ικανά  να παραλύσουν τη δράση μας,, αρκετά για να «χάσουμε το μυαλό μας».

Ας κάνουμε μια προσπάθεια  να  βάλουμε μια τάξη στη σκέψη μας.

Α. Ένα πρώτο επίπεδο, το κοινωνικό:

Ας βάλουμε το ερώτημα:  ποιος είναι ο κύριος πονοκέφαλος της Ελληνικής κοινωνίας σήμερα;  Η απάντηση  είναι οδυνηρά απλή και συγκεκριμένη.  Η  επιβίωση.  Αυτό ισχύει σήμερα.  Δεν ίσχυε πριν ένα χρόνο ή πριν 6 μήνες, ή ακόμα και τον Μάιο  όταν άρχισε το κίνημα των πλατειών. Αυτό θα καταλάβει (εκτός γεωπολιτικών κυρίως απροόπτων) το κέντρο της σκηνής  για μια μεγάλη περίοδο.

Ποιά απάντηση επικρατεί στην πολιτική Αριστερά σε σχέση με αυτό το ερώτημα;  Μια ατέρμονη  συζήτηση  για το πολιτικό πλαίσιο,  με σχολαστικές αναφορές σε διάφορα επίπεδα  άσχετα μεταξύ τους.  Παρεμβάλλοντας  με μη λειτουργικό τρόπο μια πολιτική ανάλυση που πλατιά λαϊκά στρώματα την έχουν άλλωστε ήδη σε μεγάλο βαθμό ξεπεράσει (αυτά που λέμε ακόμα και για την ΕΕ όλο και περισσότεροι τα θεωρούν προφανή και σου λένε – «παρακάτω έχεις να πείς τίποτα;»). Ποιά απάντηση δεν δίνουμε;  Πώς θα οργανώσουμε πρακτικά την επιβίωσή μας.  Πώς δεν θα κοπεί το ρεύμα σε κανένα σπίτι;  Πώς ο  άνεργος θα σταθεί στα πόδια του;  Τι τρώνε σήμερα (περισσότερα…)

του ΜΠΑΜΠΗ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 

                Μετά από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην απεργιακή κινητοποίηση της 5ης  Οχτωβρίου, αλλά συνολικά στο νέο δόγμα των δυνάμεων καταστολής και του νέου τους επιχειρησιακού σχεδιασμού, είναι πλέον σαφές ότι η ύπαρξη και μόνο των πλατειών δεν είναι ευχάριστη αντιπολίτευση για το σύστημα και τις δομές του, ακόμα και στις μη παραγωγικές, πολιτικά, περιόδους τους.

                Είναι εμφανές ακόμα και στους πιο δύσπιστους ότι αυτό που αντιπροσωπεύουν οι πλατείες, δεν είναι μόνο η εκ των πραγμάτων ανατρεπτική λογική τους, αλλά η ανησυχία για το πέρασμα στην επόμενη φάση του αγώνα που είναι η λαϊκή αυτό-οργάνωση.  Είναι ο φόβος που προκαλεί η ανάληψη της ευθύνης επιβίωσης και ελέγχου από την ίδια την κοινωνία.  Είναι η αμηχανία που προκαλεί η ομοσπονδοποίηση των πλατειών που σιγά σιγά αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. (περισσότερα…)

08/10/2011.

Η εισήγηση του Γιάννη Μπίλλα στην Κεντρική Συζήτηση, Αφιέρωμα: «Τοπικοποίηση και Αποανάπτυξη» στη  2η Πανθεσσαλική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας στο Βόλο 6 – 9 Οκτωβρίου 2011.

Κυρίαρχη ιδεολογία στον κόσμο μας σήμερα είναι ο οικονομισμός. Η κρίση που βιώνουμε είναι απόρροια της επικράτησης της «θρησκείας» της διαρκούς μεγέθυνσης της παραγωγής και της κατανάλωσης. Η οικονομία από μέσον κατέστη μοναδικός σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης. Κοινότητες και κοινωνίες που ζούσαν διεκπεραιώνοντας παραγωγικά και διοικητικά τη ζωή των κατοίκων τους, σαρώθηκαν με την επικράτηση της καινούργιας «θρησκείας». Η ιδεολογία της διαρκούς ανάπτυξης αποτελεί κεντρική φαντασιακή σύλληψη των ανθρώπων του «αναπτυγμένου» κόσμου που οδηγεί στην εξαφάνιση εναλλακτικών αξιακών μοντέλων οργάνωσης της κοινωνίας. Η επικράτηση της λατρείας του οικονομισμού (εργασία, παραγωγή, κατανάλωση) προηγείται σαν τους ιεραπόστολους και προετοιμάζει το έδαφος για την επέκταση του κεφαλαίου σε όλο τον πλανήτη. (περισσότερα…)

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Αν δεν έχω χάσει κάποιο σοβαρό επεισόδιο – και επειδή ακούω ότι όλοι ψάχνουν ξανά να βρουν τον ακριβή αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, την ηλικία τους και λοιπά στοιχεία – πέρσι έγινε κάποια (πολυδιαφημισμένη) απογραφή τους και τα αποτελέσματά της ανακοινώθηκαν, εν χορδαίς και οργάνοις σε κοινή συνέντευξη Παπακωνσταντίνου – Ραγκούση, οι οποίοι μάλιστα μας απείλησαν με «Καλλικράτη στο Κράτος».

Αυτά τα ηρωικά στις 30 Ιουλίου του 2010(!), όταν οι δύο πρώην υπουργοί (ως προς τα υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών, διότι κατά τα λοιπά δεν ζούμε χωρίς αυτούς), μας ενημέρωσαν πως σύμφωνα με τα στοιχεία που η Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων είχε συλλέξει μέχρι τις 11.35 π.μ. της Πέμπτης, 29 Ιουλίου, (παρακαλώ, θέλω να προσέξετε την ακρίβεια, επιπέδου… NASA), είχαν απογραφεί 768.009 δημόσιοι υπάλληλοι και από αυτούς οι 625.738 ήσαν οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι στον στενό δημόσιο τομέα, στα ΝΠΔΔ και στους ΟΤΑ.

Μας είχαν επίσης ενημερώσει (τον Ιούλιο του 2010, για να μην ξεχνιόμαστε), ότι θα ακολουθούσε και η δεύτερη φάση απογραφής εντός του έτους (επαναλαμβάνω, του 2010), οπότε θα απογράφονταν οι υπάλληλοι των (χαϊδεμένων και ζημιογόνων) ΔΕΚΟ, των ΝΠΙΔ και των δημοτικών επιχειρήσεων. Οπότε, ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων θα ξεπερνούσε το 1 εκ.

Αν δεν έχω χάσει κάποιο επεισόδιο, αποτελέσματα τέτοιας απογραφής δεν έχουμε λάβει. (περισσότερα…)

Η έλλειψη πολιτικής φαντασίας είναι άλλο ένα δείγμα της χρεοκοπίας των πολιτικών μηχανισμών της Αριστεράς. Σήμερα κάποιοι απ’ αυτούς προσπαθούν να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση προβάλλοντας το όραμα ενός “νέου” ΕΑΜ. Όμως, τίποτα το καινούργιο δεν έχουν να επιδείξουν με αυτό το πολιτικό τους σχέδιο. Αναπαράγουν πιστά μια άλλη ανάλογη προσπάθεια που είχε γίνει τον καιρό της χούντας της 21ης Απριλίου. Στην πραγματικότητα αυτό που αντιγράφουν δεν είναι το ΕΑΜ αλλά τον Λ. Κύρκο! Ο Κύρκος με την περίφημη ΕΑΔΕ (Εθνική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα) ένα νέο ΕΑΜ ονειρευόταν και αυτός, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το ονειρεύονται σήμερα και οι νέοι ζηλωτές του: Μια διευρυμένη πολιτική συμμαχία και με αστικές πολιτικές δυνάμεις, η οποία, τότε θα ανέτρεπε την χούντα του Παπαδόπουλου και των Αμερικανών, σήμερα την χούντα του ΔΝΤ, της ΕΕ και των Γερμανών… (περισσότερα…)

“Καλά πληροφορημένες πηγές ανέφεραν την Παρασκευή από την Πολωνία ότι σε γενικές γραμμές οι εταίροι κατέστησαν σαφές στον κ Ε. Βενιζέλο ότι αυτό που αναμένουν πλέον από την Ελλάδα δεν είναι η υιοθέτηση των «ορθών αποφάσεων», αλλά η έμπρακτη απόδειξη ότι υφίσταται στη χώρα διοίκηση ικανή να τις εφαρμόσει, παράγοντας μετρήσιμα αποτελέσματα.”

(Από το ΒΗΜΑ – 17/09/2011) 

Αν προσπαθήσουμε να διαβάζουμε πίσω από αυτές τις δημοσιογραφικές εκφράσεις, εκείνο που προκαλεί φόβο και ανησυχία στα επιτελεία της Ε.Ε. που συναντήθηκαν στο Βρότσλαβ της Πολωνίας στην άτυπη συνεδρίαση του EUROGROUP- ECOFIN, είναι η κατάσταση στην οποία  βρίσκεται ο κρατικός μηχανισμός της χώρας μας. Απ’ ότι φαίνεται  δεν έχουν πρόβλημα ούτε με τον χαρακτήρα των αποφάσεων της κυβέρνησης, ούτε δείχνουν να φοβούνται ότι οι λαϊκές αντιστάσεις είναι ικανές να ανατρέψουν το plan A και το εναλλακτικό plan B. (περισσότερα…)

 Σοφία Λαμπίκη

Εκπαιδευτικός Μέσης Εκπαίδευσης

Ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, είπε ότι «το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων, που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με την βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν».(από τον Τύπο)  Είμαι μία εκ των διαρκώς καθυβριζόμενων Δημοσίων Υπαλλήλων. Υπηρετώ την Εκπαίδευση 12 χρόνια. Έχω αξιολογηθεί πολλάκις από τους μαθητές μου, τους συναδέλφους, τους προϊσταμένους μου, τις τοπικές κοινωνίες, όπου δούλεψα, ως τουλάχιστον επαρκής. Δεν είναι δική μου ευθύνη που το Κράτος είναι ανίκανο, ως αμιγώς κομματικός μηχανισμός που είναι, να θέσει αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης και μάλιστα αδικούμαι απ΄ αυτήν τη πρακτική. Έζησα και δούλεψα 4 χρόνια στα Ψαρά που ο υπουργός αγνοεί κατά που πέφτουν.  Έχω δουλέψει πριν το Δημόσιο 16 χρόνια στον Ιδιωτικό τομέα όπου και σε όλες τις εργασίες που έκανα αξιολογήθηκα θετικά. Πληρώνω κανονικά τους φόρους μου 30 χρόνια, δεν χρηματοδοτήθηκα ως ΜΚΟ, δεν έλαβα κρατική επιδότηση κανενός τύπου όταν έρρεε το χρήμα, δεν πήρα δωράκι από υποβρύχιο ούτε αντάλλαξα λίμνη με τη Μονή Βατοπεδίου. Έχω εργαστεί σε ΟΛΕΣ τις δουλειές από που πέρασα ,εκτός ωραρίου και πέραν αμοιβής, όταν υπήρξε ανάγκη (στο Δημόσιο δεν είχα ούτε καν την ηθική επιβράβευση). Δεν έχω κάνει στη θητεία μου στο Δημόσιο ούτε μία ώρα αμειβόμενου ιδιαίτερου μαθήματος σε μαθητή. Μού έχουν γίνει τους τελευταίους 20 μήνες, 5 περικοπές οριζόντιου τύπου στις αμοιβές μου που ως εκπαιδευτικού είναι οι χαμηλότερες στο Δημόσιο και αυτή τη στιγμή είναι χαμηλότερες του αντίστοιχου συναδέλφου σε ιδιωτικό σχολείο. Λοιδορούμαι συστηματικά από ανθρώπους που δεν έχουν πληρώσει ποτέ φόρο, ζουν πάμπλουτα και λένε ότι «δεν γουστάρουν να με πληρώνουν πια». Ο μόνιμος χαρακτηρισμός που μου αποδίδεται είναι «κοπρίτης«. (περισσότερα…)

«Με τις πορδές δεν βάφονται τ’ αυγά»

Σκαρίμπας

Ο κ. Νικόλαος Αρβανιτίδης, δρ. οικονομικός γεωλόγος του ΙΓΜΕ, έχει αναφέρει σε άρθρα του ότι η μεταλλευτική αξία των βεβαιωμένων αποθεμάτων νικελίου, ψευδαργύρου, μολύβδου, χαλκού, χρυσού και αργύρου στη Μακεδονία και τη Θράκη, με βάση τις τρέχουσες τιμές των μετάλλων, ανέρχεται περίπου σε 20 δισ. ευρώ. Το θέμα του ορυκτού πλούτου δεν μπορούμε να το προσεγγίσουμε μόνο στις ποσοτικές διαστάσεις του, με το να εκτιμήσουμε δηλαδή αν και πόσος υπάρχει. Το ερώτημα είναι τι σημαίνει αυτός ο πλούτος για τη χώρα μας, πόσος και με ποια κριτήρια και προϋποθέσεις μπορεί να αξιοποιηθεί…

Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Σε πρόσφατο (12.6) άρθρο του με τίτλο: “Πατριωτισμός δεν είναι μόνο να θέλεις…», ο φίλος δημοσιογράφος της «Αυγής» Δημήτρης Χρήστου (Δ.Χ.) άνοιξε το θέμα του μοντέλου ανάπτυξης, που, αν και πρωτεύον, τόσο από τον πολιτικό μας φορέα (ΣΥΝ), όσο και την «Αυγή» έχει υποτιμηθεί παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

Όσοι ασχολούμαστε με την οικονομική πολιτική και ασκούμε αυστηρή κριτική για το μοντέλο ανάπτυξης που έχουν διαμορφώσει οι κυβερνήσεις μας, ώς σήμερα, εισπράττουμε μονίμως και όχι άδικα το ερώτημα: Καλά, και εσείς τι προτείνετε;

Πρέπει να παραδεχτούμε αυτοκριτικά ότι έχει βάση η κριτική, γιατί και στο πρόγραμμά μας το θέμα του μοντέλου ανάπτυξης είναι αδύνατο. Με την πρώτη ευκαιρία προτίθεμαι ναα παρέμβω, εμπλουτίζοντας, πιστεύω, τους προβληματισμούς του Δ.Χ., όμως στο σημείωμα αυτό θα αναφερθώ στο θέμα του ορυκτού πλούτου και στο πόσο μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της χώρας. Γύρω από τον ορυκτό πλούτο, που δεν μπορεί να αγνοηθεί στη συζήτηση για την ανάπτυξη της χώρας, διεξάγεται πλούσια συζήτηση και είναι σημαντικό να υπάρχει αντικειμενική γνώση γι’ αυτόν.

Σε αρκετά μέσα ενημέρωσης δίνεται η εικόνα ότι διαθέτουμε τεράστιο πλούτο, τόσο σε πετρέλαια όσο και σε άλλα ορυκτά.

Είναι όμως ορθή αυτή η εντύπωση; (περισσότερα…)

Το κείμενο αποτελεί προιόν επεξεργασίας απο ομάδα πολιτών που συνεργάστηκε μέσω διαδικτύου αλλά και στο Σύνταγμα.

Οπως αναφέρεται στην εισαγωγή [ ΕΔΩ ]

‘ ‘Το κείμενο συντάχτηκε λαμβάνοντας υπόψη όχι τόσο το αμεσοδημοκρατικό κίνημα, αλλά όλους τους έλληνες. Πιστεύουμε πως το 80% των ελλήνων θα συμφωνούσαν σε αυτά τα αιτήματα.

Πολύ καιρός έχει περάσει από τότε που οι Ισπανοί indignados ανήρτησαν τα δικά τους αιτήματα. Εμείς δεν είχαμε μέχρι τώρα κάτι αντίστοιχο να παρουσιάσουμε. Είναι λοιπόν μια αρχή.»

1. ΜΝΗΜΟΝΙΟ & ΧΡΕΟΣ

Δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου για το χρέος. Μη αναγνώριση του απεχθούς, επαχθούς, παράνομου και καταχρηστικού μέρους του.
Διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων, αποζημιώσεων θυμάτων και επιστροφή κατοχικού δανείου από την Γερμανία. Αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων των δικαστηρίων που έχουν δικαιώσει την Ελλάδα.
Έξοδος της Τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ) από την Ελλάδα. Κατάργηση μνημονίου, δανειακής σύμβασης, μεσοπρόθεσμου και των αντιστοίχων εφαρμοστικών νόμων τους.
Δεν πωλείται ή παραχωρείται προς εκμετάλλευση η δημόσια περιουσία είτε έναντι χρέους είτε έναντι μελλοντικών διαπραγματεύσεων για περαιτέρω δανεισμό.

2. ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ – ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ
Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών
Κατάργηση βουλευτικής ασυλίας
Σχηματισμός επιτροπών διερεύνησης όλων των συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ δημοσίου και τρίτων από την μεταπολίτευση και μετά.

3. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Δίκαιη κλιμακωτή φορολόγηση όλων των πολιτών βάσει εισοδήματος. Άυξηση του αφορολόγητου εισοδήματος σε επίπεδα αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Πλήρης κατάργηση έμμεσων φόρων (πχ, ΦΠΑ) σε είδη πρώτης ανάγκης και σημαντική μείωση των υπολοίπων συντελεστών με εξαίρεση αυτών των ειδών πολυτελείας.
Έλεγχος περουσιακών στοιχείων όλων των υψηλών εισοδημάτων (αλλά και πολιτικών, δημοσιογράφων, κάθε δημοσίου προσώπου με θέση ευθύνης) με πραγματικό «πόθεν έσχες» και ιδιαίτερη βαρύτητα στο «έσχες».
Υποχρεωτική δημοσιοποίηση μετοχολογίου off-shore εταιρειών. Φορολογική εξομοίωσή τους με το φορολογικό καθεστώς των υπολοίπων.
Έλεγχος καταθέσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό, δήμευσή τους σε περίπτωση παράνομης απόκτησης.
Μειώσεις των βουλευτικών αμοιβών σε ένα λογικό επίπεδο. Μικρό, σταθερό επίδομα για υποχρεωτική συμμετοχή σε επιτροπές. (περισσότερα…)

Του Δημήτρη Οικονομίδη*

« είναι τρομακτικό το πόσο δεν συζητάμε τα «παλιά», το πόσο δεν αναλύουμε την εμπειρία, δεν αναστοχαζόμαστε. Είναι τρομακτικό και το πόσο η αριστερά είναι σε διαδικασίες fast food, fast track, like/unlike, φυγής προς τα εμπρός και αποφυγής της σκέψης».

Το κείμενο του Νίκου Ηλιόπουλου μου ήρθε ενώ διάβαζα την «Ουγγρική Επανάσταση 1956. Δημιουργική πηγή της σύγχρονης ιστορίας » του Κορνήλιου Καστοριάδη (εκδ. Ύψιλον ) ! Κάποιες φορές η ζωή παίζει διασκεδαστικά παιχνίδια, δημιουργώντας συμπτώσεις που τσιγκλάνε τις υπερ-ορθολογικές, και δη παλαιοαριστερές, βεβαιότητές μας όπως πχ το ότι έχουμε τη δυνατότητα αλλά και το «καθήκον» και, φυσικά, την «αποκλειστικότητα ως πρωτοπορία», να προβλέπουμε, να ελέγχουμε και, «φυσικά», να καθοδηγούμε τα πάντα… Όταν μάλιστα έχει προηγηθεί το Σύνταγμα, τα παιχνίδια της ζωής, όχι απλώς είναι διασκεδαστικά, αλλά μας βγάζουν τη γλώσσα φόρα παρτίδα…
Αναρωτιέται ο Κ.Καστοριάδης, στα 1976, γιατί η ουγγρική επανάσταση αποσιωπάται , τόσο ως απλή αναφορά όσο , κυρίως, στην ουσία της, από την πλειοψηφία των «επαναστατών» και των «αριστερών διανοητών» (σελ.17 ). Έχοντας απαντήσει ήδη : «Και δεν ειναι υπερβολή να πούμε πως αυτή η σιωπή είναι ένα από τα σημάδια της κυριαρχίας των αντιδραστικών ιδεών στο σύγχρονο κόσμο … ( Σήμερα, οι κυρίως αντιδραστικές ιδέες είναι φυσικά οι ιδέες της γραφειοκρατίας – και όχι του Ronald Reagan. Άλλωστε, χωρίς πολλήν αμφιβολία, ο Reagan και ο Μπρέζνιεφ θα βρίσκονταν σύμφωνοι όσον αφορά την Ουγγαρία )» (σελ. 15 ).
Η σιωπή αφορά τον πυρήνα αυτής της σύγχρονης επανάστασης. Διότι ήρθε, και αυτή, να θέσει υπό αίρεση την πλειοψηφία των «αριστερών»μοντέλων. Γιατί ήταν μη –ενσωματώσιμη, τόσο από το δυτικό όσο και από το ανατολικό αυταρχικό και εκμεταλλευτικό σύστημα και τις άρχουσες πολιτικές τάξεις τους. (περισσότερα…)