Posts Tagged ‘Αγανακτισμένοι’

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

Για το φαινόμενο και το κίνημα των πλατειών γράφτηκαν πολλά και τις μέρες εκείνες και το αμέσως επόμενο διάστημα. Υπάρχει και μια σχετικά πλήρης συλλογή στον συλλογικό τόμο “Δημοκρατία Under Construction” από τις εκδόσεις Α/συνεχεια με μια σειρά κειμένων και αναλύσεων που διαπραγματεύονται το ίδιο το φαινόμενο και τις διεργασίες του. Κάποια σημεία αποτίμησης της χρονιάς που πέρασε, όσον αφορά το τι άφησαν οι πλατείες έχει όμως μια σημασία. Όχι για ανάλυση. Κυρίως για να θέσει κάποια προβλήματα μεθόδου γύρω από την έννοια και τη διαδικασία του παρατεταμένου πολιτικού αγώνα ενάντια στην τρόικα και το μνημονιακό καθεστώς και το προσωπικό τους. Ειδικά σήμερα που λόγω «επετείου» θα γραφτούν πολλά.

Το κίνημα των πλατειών έβαλε την σφραγίδα του στην χρονιά που πέρασε και θα συνεχίσει να το κάνει. Διαπέρασε και μετασχημάτισε:

Τα κοινωνικά κινήματα. Από τις λαϊκές συνελεύσεις και τη μάχη ενάντια στο χαράτσι, μέχρι τις συλλογικότητες αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης που ξεπήδησαν σαν τα μανιτάρια, αλλά ακόμα και στο κίνημα… των ταξιτζήδων που προσπάθησαν να μιμηθούν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες από τις πλατείες. (περισσότερα…)

Από:http://antisomata.wordpress.com

Του Μιχάλη Μπαρτσίδη  26/5/2011

Πήγα στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας σχετικά αργά, κατά τις 9 παρά είκοσι. Είχε πολύ κόσμο και απ’ ότι κατάλαβα κατά τις 8 περίπου είχε πάρα πολύ κόσμο, ήταν το πικ. Έχω ένα μέτρο να κρίνω συγκεντρώσεις  στον Λευκό Πύργο: πόσος κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει την Εθνικής Αμύνης που είναι ο δρόμος του σπιτιού μου. Είναι ο απόλυτος δρόμος που οδηγεί στην πλατεία του Λευκού Πύργου από τότε που σχεδιάστηκε ως Λεωφόρος Χαμιδιέ, μετά στα χρόνια του διχασμού και σε όλες τις μετέπειτα ιστορικές στιγμές. Άλλο Πλατεία Αριστοτέλους και άλλο Πλατεία Λευκού Πύργου. Η πρώτη είναι μια πανέμορφη πλατεία με άνοιγμα στη θάλασσα αλλά πλατεία σχεδόν περίκλειστη. Όταν ήρθε μια στενή μου φίλη το 80 στη Θεσσαλονίκη, γοητεύθηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της Αριστοτέλους που ρώτησε αν μπορούμε να πηγαίνουμε εκεί κάθε μέρα, δηλαδή αν επιτρέπεται η είσοδος. Κάτι σαν μουσείο. Αντιθέτως η Πλατεία Λευκού Πύργου είναι μια διαρκής ροή, «Η» βόλτα στην παραλία και στους παρακείμενους ανοιχτούς χώρους. Όταν γίνεται εκεί διαμαρτυρία ή συγκέντρωση δεν μπορεί παρά να συνδυάζεται κα με διασκέδαση, συνάντηση, σουλατσάρισμα κλπ. Μέχρι τώρα γινόντουσαν πανηγυρισμοί για την κατάκτηση αθλητικών τροπαίων καθόσον ο συμβολισμός ήταν προφανής, «μπροστά από τον Λευκό Πύργο». Τώρα έγινε για κοινωνικοπολιτικό ζήτημα και είχε μεγάλη ανταπόκριση και επιτυχία. (περισσότερα…)