Posts Tagged ‘κίνημα’

Με το ξεκίνημα της χρονιάς ο Παραλληλογράφος εξασφάλισε και σας παρουσιάζει μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην σύντομη ιστορία του: την αποκλειστική συνέντευξη με τον διάσημο Γάλλο ψυχίατρο και ψυχαναλυτή δόκτωρα Jean-Marie Jam’enfou. Ο δρ. Ζαμ’ενφού, γνωστός τόσο για το κλινικό όσο και για το ακαδημαϊκό του έργο, είναι σήμερα ομότιμος καθηγητής ψυχαναλυτικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Παρί Κατόρζ (Paris XIV) και επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστημιακό ινστιτούτο του Τρολλεβόργου (Trolleborg) της Σουηδίας. Διατέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής της λακανικής Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου (École de la Cause Freudienne) και είναι γνωστός στο ευρύ κοινό από το πολύπλευρη συγγραφική του δραστηριότητα. Στην παρούσα συνέντευξη ο δρ. Ζαμ’ενφού καταθέτει τη δική του νηφάλια και πάντα επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη για τις διαμάχες που ταλανίζουν το κίνημά μας.

Π: Κύριε καθηγητά ξεκινώντας θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε πώς γίνεται να γνωρίζετε όλες αυτές τις λεπτομέρειες για το κίνημα στην Ελλάδα.

Ζ: Θα σας εξηγήσω. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου ενδιαφέροντος και μιας παγκόσμιας ανησυχίας, θα έλεγα, λόγω αυτής της οικονομικής κρίσης που κανείς δεν ξέρει ακόμα που θα οδηγήσει. Είναι και το γεγονός – και αυτό είναι κάτι που αποκαλύπτω για πρώτη φορά δημόσια (περισσότερα…)

Εδώ και λίγες μέρες, αρχής γενομένης από την 3η Σεπτεμβρίου, το κίνημα της πλατείας Συντάγματος προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε, κατά τα τέλη του περασμένου Ιουλίου, όταν και η μεγαλύτερη μάζα του κόσμου προτίμησε τα «μπάνια του λαού», αφήνοντας μόνο ορισμένους ηρωικούς πιστούς να συνεχίζουν τις συνελεύσεις.

Εν αναμονή των περαιτέρω εξελίξεων, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας σε ένα πρόβλημα που ταλάνισε αρκετά τη λειτουργία των συνελευσιακών διαδικασιών της πλατείας, όλον αυτό τον καιρό. Πρόκειται για ένα ζήτημα που απασχόλησε από την πρώτη κιόλας μέρα τη συνέλευση και τον κόσμο που συμμετείχε, το οποίο ωστόσο δεν αντιμετωπίστηκε με σωστό και αποτελεσματικό τρόπο. Δεδομένου ότι κι εμείς, σε ό,τι μας αφορά, στηρίζουμε το κίνημα και συμμετέχουμε στις διαδικασίες του, θέλουμε να καταθέσουμε ορισμένες σκέψεις σχετικά με το ζήτημα της παρέμβασης των αριστερών οργανώσεων, του ρόλου τους και των συνεπειών τους, όπως τις βιώσαμε και από πρώτο χέρι, μέσα στη συνέλευση και ορισμένες από τις Θεματικές Ομάδες της πλατείας. Το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι του αναρχικού ή ελευθεριακού, γενικότερα, χώρου σνομπάρει το κίνημα, έχει επιτρέψει στους αριστεριστές να ενεργούν ανενόχλητα, εφόσον δεν έχουν να αντιμετωπίσουν καμία οργανωμένη κριτική. Έτσι, πράγματα αυτονόητα, όπως η κριτική στις γραφειοκρατικές μεθόδους και τις ραδιουργίες των αριστεριστικών γκρουπούσκουλων, δεν έχουν ακόμα ειπωθεί πουθενά με τρόπο ανοιχτό και συνεκτικό, εφόσον περισσότερες ελευθεριακές κριτικές διαβάζουμε ενάντια στο κίνημα συνολικά παρά ενάντια στους γραφειοκράτες που προσπαθούν να το καπελώσουν[1].

Αντ.αρ.συ.α Εν.αντι.α στο Σύνταγμα (περισσότερα…)

Των Αφαλωνιάτη Θόδωρου  – Ψιμούλη Χρυσούλα  

1. Η κύρια έλλειψη της «σκέψης της Αριστεράς» είναι ότι διαχωρίζοντας τον κόσμο σε πνεύμα και ύλη οδηγείται στο να αντιλαμβάνεται την κοινωνία και το κίνημα είτε στατικά με τη μορφή του αντικειμένου είτε με τη μορφή της άποψης, της εκφώνησης λόγου(προφορικού-γραπτού).

Δεν αντιλαμβάνεται το κίνημα και την κοινωνία σα μια αντικειμενική ανθρώπινη δραστηριότητα, σαν πράξη.(σημείωση 1)

Γι’αυτό η «σκέψη της Αριστεράς» σαν «ουσία των πραγμάτων» προβάλλει τη θεωρητική στάση ενώ την πρακτική την προβάλλει με τη χυδαία μορφή του πρακτικισμού.

Γι’αυτό η «σκέψη της Αριστεράς» δεν καταλαβαίνει τη σημασία της «ριζοσπαστικής» κριτικής πρακτικής δράσης.

Εκδηλώσεις της παραπάνω συμπεριφοράς:

Η «σκέψη της Αριστεράς», όταν λέει κίνημα αντιλαμβάνεται: πάνω πλατεία-κάτω πλατεία, Ομόνοια, Πεδίον του Άρεως, Μουσείο, δηλαδή χωροταξική κατανομή, πανό, προκήρυξη, κλπ. Έτσι οι εθιμοτυπικές τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις είναι η πεμπτουσία του κινήματος που καταδεικνύει την ιδιαίτερη «επαναστατικότητα» του καθενός. Το να βάλω ένα ενυπόγραφο πανό του κόμματος μου στο Σύνταγμα είναι η πεμπτουσία της πολιτικής παρέμβασης. Το να μοιράσω προκήρυξη με την υπογραφή μου είναι η πεμπτουσία της πολιτικής παρέμβασης.

Η «σκέψη της Αριστεράς», όταν αναφέρεται στο κίνημα, λέει: εμείς έχουμε προτάσεις και σου παρουσιάζει τις χαρταπιάγκες με τις λέξεις «εργατική τάξη», «σοσιαλισμός», «καπιταλισμός», αναμειγνύοντας, πολλές φορές, τις θέσεις του αστισμού(ρεαλιστικά) με γενικές περιγραφές για όλες τις συνθήκες ή για φανταστικές καταστάσεις.

Γράφει προκηρύξεις για ένα θέμα και απαιτεί να γραφτούν τα πάντα, βέβαια χωρίς να λείπουν οι κατάλληλες λέξεις.

Ασκεί απορριπτική κριτική σε όλους, όχι στη βάση αυτού που κάνουν, αλλά στη βάση του τι ψηφίζει ή του τι έκανε σε μια άλλη κατάσταση ή αν είναι δικός μας, κλπ.

Έτσι στο Σύνταγμα δεν κατέβαιναν τον πρώτο καιρό αρκετοί αριστεροί(η πρώτη περίπτωση), γιατί είναι λαπτάκηδες κάτω και έχουν ελληνικές σημαίες πάνω. (περισσότερα…)

Ο Περικλής Κοροβέσης μιλά για το κίνημα της άμεσης Δημοκρατίας, στην στην δημοσιογράφο και Σύμβουλο Ανθρωπίνων Σχέσεων, Κρυσταλία Πατούλη.

Τι έχετε να πείτε για το νέο κίνημα της πλατείας Συντάγματος και τις λαϊκές συνελεύσεις;

Όλα αυτά που λέγονται στο Σύνταγμα – όχι ως λόγος της μαζικής συνέλευσης αλλά ως ιδέες- κάποιοι από εμάς τα λέμε εδώ και 40 χρόνια, επομένως ως νέες ιδέες δεν μας λένε τίποτα. Αυτό που ανακουφίζει τη ψυχή μας είναι ότι τώρα τα λένε… άλλοι! Τα λένε άλλοι εκτός από εμάς! Και επιπλέον αυτό είναι ένα μαζικό κίνημα.

Απ’ ότι έχω κουβεντιάσει με παλιούς φίλους και συντρόφους, έχουμε καταλήξει ότι καλό είναι σε αυτή την περίπτωση η δικιά μας προσφορά να είναι η σιωπή! Δεν έχουμε να πούμε εμείς τίποτα καινούργιο! Ας ακούσουμε λοιπόν, τι νέο θα φέρουν…
Επομένως: Πρωτοβουλία δεν παίρνουμε, μανιφέστα δεν κάνουμε, συμβουλές δεν δίνουμε, και οποιαδήποτε προσφορά, όπως π.χ (περισσότερα…)

`

`

Για τη μορφή και τη στρατηγική της παρούσας κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης 

ΕΠΟΧΗ 5/9/10    Του Στάθη Κουβελάκη 
`
«Οποιος διαλέγει την άρνηση και τον πεσιμισμό βγαίνει κερδισμένος στις προβλέψεις και χαμένος στη ζωή του» Στρατής Τσίρκας[1] 
`
Ο απολογισμός της πρώτης φάσης την κινητοποιήσεων εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και του Μνημονίου είναι το αντικείμενο μιας συζήτησης που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό της Αριστεράς από την αρχή του καλοκαιριού. Σχηματοποιώντας τα επιχειρήματα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο θέσεις: σύμφωνα με την πρώτη, οι κινητοποιήσεις μπορεί να μην κατάφεραν να ανέτρεψουν τα μέτρα, σηματοδοτούν όμως την επανεμφάνιση στο προσκήνιο του λαϊκού παράγοντα και την ευρύτατη απόρριψη των κυβερνητικών επιλογών από την κοινωνική πλειοψηφία. Η επιτυχία της κυβέρνησης είναι στην ουσία πύρρειος νίκη, και η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική αν οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος είχαν δείξει μια πιο μαχητική στάση.

Πατήστε εδώ για συνέχεια