Posts Tagged ‘κινητοποιήσεις’

Φωτογραφίες

Advertisement

`

Το γαλλικό κίνημα συνεχίζεται και εγκαινιάζει μια νέα ιστορική περίοδο!

του Γιώργου Μητραλιά

Παλιότερα θα λέγαμε ότι από τη στιγμή που ένα απεργιακό κύμα τερματίζεται χωρίς να υπάρχει η παραμικρή υποχώρηση από τη μεριά του ταξικού του αντιπάλου (κυβέρνηση, εργοδοσία), έχουμε προφανώς να κάνουμε με νίκη των μεν και ήττα των δε. Ωστόσο, σήμερα, στη Γαλλία η πραγματικότητα δεν δείχνει να υπακούει στον παραπάνω «κανόνα»: μπορεί οι απεργίες να σταμάτησαν σχεδόν παντού και να έγινε νόμος η αντιμεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού αλλά κανείς, και πριν απ’όλα οι απεργοί και η νεολαία, δεν διανοείται να κάνει λόγο όχι μόνο για επικράτηση του Σαρκοζί αλλά ούτε καν για το τέλος αυτής της ιστορικής κινητοποίησης!

Αν κρίνουμε λοιπόν από τα λεγόμενα των ίδιων των απεργών, που ψηφίζουν στις συνελεύσεις τους όχι το τέλος αλλά την…αναστολή των απεργιών τους, αλλά και από τις διαθέσεις της κοινωνίας, που συνεχίζει να υποστηρίζει τις απεργίες και διαδηλώσεις με πρωτοφανή ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 65%-71%, δεν έχουμε να κάνουμε παρά με το τέλος ενός πρώτου γύρου μιας αναμέτρησης που θα λήξει μόνο με την τελική πτώση του ενός από τους δυο πρωταγωνιστές της.  Πέρα όμως από την όποια κατάληξη αυτού του κινήματος που –το επαναλαμβάνουμε- συνεχίζεται, το βέβαιο είναι ότι εγκαινιάζει μια νέα ιστορική περίοδο με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

Κατ’αρχήν, έχουμε λοιπόν τη διάρκειά του που ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, καθώς άρχισε τον περασμένο Μάη, επέζησε των καλοκαιρινών διακοπών, διευρύνθηκε και ριζοσπαστικοποιήθηκε το φθινόπωρο και τίποτα δεν αποκλείει ότι δεν θα συνεχιστεί και μέσα σε αυτό το χειμώνα! Κατόπιν, έχουμε τις αναρίθμητες απεργίες του, πολλές από τις οποίες ανανεώθηκαν (reconductibles) και διήρκησαν ακόμα και πολλές βδομάδες, όπως στη Μασσαλία, με αποτέλεσμα να έχουμε κιόλας ρεκόρ «μη δεδουλευμένων ημερών», που παραπέμπει στη χρυσή εποχή των αρχών της δεκαετίας του 1970.

Μετά, υπάρχει η τεράστια συμμετοχή στις επαναλαμβανόμενες διαδηλώσεις σε εκατοντάδες γαλλικές πόλεις, μια συμμετοχή που κυμαίνεται σταθερά μεταξύ 2 και 3,5 εκατομμυρίων, σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ στη γαλλική ιστορία! Ωστόσο, εδώ διαπιστώνεται μια πρώτη «ιδιορρυθμία» αυτού του κινήματος: η έκταση του απεργιακού κινήματος δεν κατάφερε ποτέ να γίνει ανάλογη τόσο της λαϊκής υποστήριξης σε αυτό όσο και της συμμετοχής-ρεκόρ στις διαδηλώσεις. Συμπέρασμα: η εξεγερμένη κοινωνία διαδηλώνει ευκολότερα από ό,τι απεργεί…

Παρόλα αυτά, είναι ίσως στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σημερινών γαλλικών απεργιών που συναντάμε τους σημαντικότερους νεωτερισμούς αυτού του κινήματος. Νεωτερισμούς που πιθανότατα μας εισάγουν σε μια νέα εποχή εργατικών και κοινωνικών αγώνων.

Κατ’αρχήν, με δεδομένες τις πασιφανείς δυσκολίες επέκτασης των απεργιών, γινόμαστε μάρτυρες της «συμπλήρωσης» τους από ένα κύμα μπλόκων  αυτοκινητοδρόμων και λιμανιών, στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαϊκών προϊόντων και πυρηνικών σταθμών, κέντρων εφοδιασμού αλυσίδων σουπερ-μάρκετ και αεροδρομίων, σιδηροδρομικών σταθμών ή και δημόσιων υπηρεσιών.

Και το πιο ενδιαφέρον είναι σίγουρα ότι σε αυτό το νέο φαινόμενο πρωταγωνιστούν ιπτάμενες και μη απεργιακές φρουρές η σύνθεση των οποίων αποτελεί τη πιο σημαντική κατάκτηση αυτού του κινήματος: σε αυτές συνυπάρχουν όχι μόνο συνδικαλιστές διαφορετικών–και παραδοσιακά αντιπάλων-συνδικάτων αλλά και μισθωτοί διαφορετικών τομέων και επαγγελμάτων μαζί με μαθητές, φοιτητές, νέους αγρότες και απλούς ανώνυμους πολίτες καθώς και με μέλη διαφόρων κομμάτων της αριστεράς, που άλλοτε δεν αντάλλασσαν ούτε καν καλημέρα!

Ένα παράδειγμα ανάμεσα σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλα (τα σχετικά εύγλωττα βίντεο είναι στη διάθεση του καθενός στο internet): περασμένη Κυριακή, έξω από τα σινεμά στο μετρό Σταλινγκράντ του Παρισιού, η ομάδα που μοιράζει προκηρύξεις και μαζεύει λεφτά για τους απεργούς αποτελείται από μέλη της CGT (συνδικάτο), του NPA, του Κόμματος της Αριστεράς και των Πρασίνων, της Attac (κίνημα), από σιδηροδρομικούς του συνδικάτου Sud rail του πλησιέστερου σιδηροδρομικού σταθμού, κ.α.

Δίδαγμα: η ενότητα μπορεί κάλλιστα να συνυπάρξει με τη ριζοσπαστικοποίηση. Και οι δυο μαζί αποτελούν το εφαλτήριο για την ανάπτυξη εκείνης της ταξικής συνείδησης αλλά και αυτοπεποίθησης χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να απλωθεί και να ριζώσει κανένα εργατικό και κοινωνικό κίνημα.

Σε αυτό το πολύ σύντομο σημείωμα περιοριστήκαμε απλώς να περιγράψουμε ορισμένα μόνο χαρακτηριστικά αυτού του πολλά υποσχόμενου ατυπικού και πρωτόγνωρου κινήματος.

Θα επανέλθουμε καθώς μάλιστα θα αρχίζει στην ίδια τη Γαλλία η βαθύτερη εκτίμηση και ανάλυσή του συνάμα με την εξαγωγή των πρώτων συμπερασμάτων σχετικά με τις αλλαγές που σημειώνονται στον κοινωνικό, συνδικαλιστικό και πολιτικό χάρτη της χώρας. Προς το παρόν πάντως, καλά θα κάνει ο Σαρκοζί και οι ευρωπαίοι σύμμαχοί του να μην θριαμβολογούν…

( από το alterthess )


Μέτα την επιτυχία και της συμερινής απεργίας στη Γαλλία, η τέταρτη μέσα στον τελευταίο μήνα, συνδικάτα και εργαζόμενοι εντείνουν την πάλη ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση. Στο Παρίσι, η μεγάλη πορεία συνεχίζεται ακόμα, με τη συμμετοχή πάνω από 330.000 διαδηλωτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πρώτα μπλόκα ξεκίνησαν στη 1 και τα τελευταία μετά τις 5.30.
Τεράστια σημασία για τις εξελίξεις έχει η συνεχής αύξηση του αριθμού των διαδηλωτών, η οποία καθορίζει και το κλίμα. Σήμερα, οι διαδηλωτές που είχαν κινητοποιηθεί στη Γαλλία έως το μεσημέρι ανέρχονται σε περίπου 500.000, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή αυτή ξεπερνά αυτή των προηγούμενων διαδηλώσεων. Το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών είχε ανακοινώσει ότι 380.000 διαδηλωτές μετείχαν σε 150 διαδηλώσεις το μεσημέρι της 2ας Οκτωβρίου, 410.000 σε 110 διαδηλώσεις στις 23 Σεπτεμβρίου και 456.000 σε 114 διαδηλώσεις στις 7 Σεπτεμβρίου. Σημαντική ήταν η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, ειδικά σήμερα, των νέων, ακόμα και των μαθητών.

πατήστε εδώ για συνέχεια