Posts Tagged ‘Πάσες στα σοβαρά’

Ω νεότητα
Πληρωμή του ήλιου
Αιμάτινη στιγμή
Που αχρηστεύει το θάνατο.

[Οδυσσέας Ελύτης]
————————————-
Λέω,σαν τούτη τη νέα γενιά
δεν θαθελα νάμαι
μονο την ικμάδα της
οχι την τύχη της νάχω
Διχως πυξίδα,μόλις και μετα βίας
ενα »ονειρο»,μια »δουλίτσα»
[απο δουλεία-δουλειά-»δουλίτσα»]
Λεω,δε ζηλευω το κορίτσι απέναντι
με τα δροσερά μάτια
στο βάθος τους κρύβουν
το φόβο,αν αύριο θαχει
τα προς το ζειν
Μάθανε την ανασφάλεια απο τα θρανία
για αυτο τα σπάνε
μάθανε την απόγνωση
με το εβγα στη ζωή
για αυτο τα απεγνωσμένα
πρόσωπα
Λέω,κοιτάζοντας τα μισοκοιμισμένα προσωπα
στο τρόλει
ξύπνησες χαράματα,γυρνάς σούρουπο
για ενα κομμάτι ψωμί
που στο αψε-σβήσε μπορει να στο στερήσουν
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγωδία
απο το να βλέπεις τα νιάτα και να μη λές
αυτοι θα ζήσουν καλύτερα απο μας
Κι αυτοι το ξέρουν
Και με το πρωτο σπίρτο αναβουν φωτιές
μεχρι τον ουρανό-πυρπολούν την ψυχή τους
Λέω,ειναι εγκλημα να σουχουν κόψει τα φτερά
πριν ακόμα δοκιμάσεις να πετάς
να σου τσακίζουν την ψυχή
πριν αρχίσει να ονειρεύεται
Απο παντού ερχεται και σε κατακλύζει
η απελπισία του ανεργου ,με το χαρτζιλίκι
του πατέρα
η θλίψη της πολυωρης σαχλαμάρας στην καφετέρια
να κοροιδέψεις το χρόνο
ας δουμε μεχρι αύριο
ας δουμε ξανα τις αγγελίες
ας παμε στο γνωστό πολιτευτάκια
ας τους στείλουμε ολους στο διάολο
Λέω,πρεπει να ειναι κανέις
ολιγοφρενής,εκ γενετής ηλιθιος
για να μην αφουγκράζεται
το ποδοβολητό
του ,οχι μακρινού,μελλοντος
το αγριο γιουρούσι
των »αόρατων»,των εγκλωβισμένων
των ανονείρωτων
των τρελών κοριτσιών και αγοριών
που φρουμάζουν στα παιδικά τους δωμάτια
στα 30,με τη θλίψη και την οργή
στα μάτια
Λέω,άκου,»οπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες»
για εναν ακήρυχτο πολεμο
[μακάρι να ειχε κηρυχθεί]
ισως οι παραβλεπες απώλειες να ηταν μικρότερες.

[εγραψε η pentanostimi  (http://pentanostimi.blogspot.com/),υπο την επήρεια του πνεύματος των Χριστουγέννων ,του 2009]

art-pandelis-pandelopoulos-01

"'Αγχος", 1981 , του Παντελή (Παντελόπουλου)

Άγχος…, πολύ άγχος και δεν με πιάνουν και τα αντικαταθλιπτικά τελευταία. Άγχος ξυπνάω το βράδυ, πετάγομαι από το κρεβάτι… Λίγο η κρίση, η οικονομική φυσικά, λίγο η νέα γρίπη, λίγο το χαμόγελο του Γιωργάκη σε όλα τα κανάλια που είναι σαν να μου λέει:  «Μη φοβάστε, εγώ είμαι εδώ. Ακόμα κι αν όλα πάνε κατά διαόλου, εγώ θα έχω γίνει πρωθυπουργός» . Ακούς πατέρα -στο δικό μου πατέρα το λέω- ο Γιωργάκης πρωθυπουργός και η κρίση εξαφανίστηκε. Σου λέω άψε-σβήσε. Και θα μας σβήσει ο Γιωργάκης, με το χαμόγελο και με το βαμβάκι, εδώ θα ‘σαι και θα δεις.

Διαβάζω στα γρήγορα τους τίτλους των ειδήσεων στο διαδίκτυο.

Κοιτάω ταυτόχρονα το ημερολόγιο, έχουν περάσει οι τριάντα, περίπου, πρώτες ημέρες διακυβέρνησης. Άλλες 70 μείνανε.

Άγχος… πολύ άγχος, θα προλάβει ο Γιωργάκης ή θα του κοπεί το χαμόγελο στις 100 παρά μία. Έχω και αυτόν τον Αλέξη, δεν λέω καλό παιδί αλλά τι εννοεί όταν λέει προγραμματική αντιπολίτευση; Δεν ξέρω… Με αγχώνει γιατί και αυτός όλο χαμογελάκια είναι. Κλικ εδώ (χωρίς άγχος) για την συνέχεια και τα σχόλιά σας

ΑΣΤΕΓΟΙ

Μας ενημέρωσαν μαθητές του 14ου και 33ου Λυκειών Κουκακίου, για τη βάρβαρη δολοφονία του Ηλία.
Ο Ηλίας συνήθιζε να κυκλοφορεί στο Κουκάκι, να τραγουδάει ρεμπέτικα και ενίοτε να λούζει με διάφορα  ευφάνταστα, όποιον το «στραβοκύτταγε»….

Κάθε μεσημέρι περίμενε τους μαθητές να σχολάσουν και τους τραγούδαγε  ή τους έπιανε τη κουβέντα, κανείς στη γειτονιά δεν φαινόταν να έχει πρόβλημα μαζί του. Ήταν άστεγος και πολύ συχνά έπαιζε και τραγουδαγε  στο πεζόδρομο του Κουκακίου. Κλικ εδώ για την συνέχεια της αναδημοσίευσης και τα σχόλιά σας