Posts Tagged ‘πανελλαδική-πανεργατική απεργία’

Αφαλωνιάτης Θόδωρος

Στην πρώτη φάση της αντίστασης ενάντια στο Μνημόνιο πριν την πλατεία Συντάγματος, όταν η διαχείριση ήταν στα χέρια των συνδικαλιστικών ηγεσιών  ΓΣΣΕ- ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ , στο γνωστό πλαίσιο κάθε μήνα μία πανελλαδική-πανεργατική απεργία, να περνάει το Μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί νόμοι και μετά πάλι τα ίδια για τους επόμενους νόμους, ήταν διάχυτο στους αγωνιζόμενους, και όχι μόνο, το γιατί απεργούν τα ΜΜΕ και ΜΜΕ.

   Γιατί να απεργούν κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν ήταν αναγκαία η μαζική κάθοδος των απεργών, των νεολαίων και των ανέργων στο κέντρο της Αθήνας. Επίσης, γιατί να απεργούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή έστω να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας, ώστε να ενημερωνόμαστε άμεσα για τις εξελίξεις αλλά και για την κατάσταση στο κέντρο;

   Βέβαια αυτό δεν απασχολούσε καθόλου τη συνδικαλιστική Αριστερά της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, καμία πίεση δεν ασκήθηκε προς τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που έχουν την πλειοψηφία.

   Το ΠΑΜΕ στο ίδιο μήκος κύματος αρκούνταν στον χωροταξικό του διαχωρισμό επιδεικνύοντας την αριθμητική του υπεροχή, αποφεύγοντας οποιαδήποτε συνάντηση στο Σύνταγμα και καταγγέλλοντας όλους τους άλλους που παίζουν το παιχνίδι του καπιταλισμού, αφού μιλάνε για Χρέος-Μνημόνιο και δεν αναφέρονται στην «ουσία» που είναι ο καπιταλισμός.

   Το σκηνικό εξελίσσονταν με τα κόμματα της Αριστεράς να «αποκαλύπτουν» το κακό Μνημόνιο και τον κακό καπιταλισμό στη Βουλή, στα έντυπα και στις συγκεντρώσεις, με έντονα προεκλογικά χαρακτηριστικά, και τους εργαζόμενους να τους διαχειρίζονται οι ηγεσίες των συνδικάτων(στελέχη των δύο κυβερνητικών κομμάτων) με τις εθιμοτυπικές πανελλαδικές απεργίες. Κι αν ξεσπούσαν κάποιες ηρωικές αντιδράσεις σε κάποιους κλάδους, τους υπονόμευαν και τους διέλυαν, π.χ. ΕΘΕΛ(η ΠΑΣΚΕ αντικατέστησε τον πρόεδρο που ήταν ανεκτικός στη μαχητικότητα των εργαζομένων).

   Ωστόσο, ήρθε η «πλατεία Συντάγματος» που έφερε τα πάνω κάτω. (περισσότερα…)