Posts Tagged ‘Συντάγματος’

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

ΔΗΛΩΣΗ ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ

«Ο Πρόεδρος Παπούλιας να εφαρμόσει το άρθρο 42, παρ.1 του Συντάγματος. Και να μιλήσει πάλι στην καρδιά του λαού»

«Με τις σημερινές πανελλαδικές και παλλαϊκές εκδηλώσεις, με κεντρική τη συμμετοχή της νεολαίας, αναδείχθηκε η καθολική πια αντίθεση του ελληνικού λαού στην τρόικα και την κυβέρνηση και η κατεπείγουσα ανάγκη για μια μεγάλη στροφή.

Επίκεντρο των εκδηλώσεων υπήρξε η Θεσσαλονίκη, όπου προβλέπονταν η στρατιωτική παρέλαση με τη συμμετοχή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η λαϊκή παρέμβαση και η ματαίωση της παρέλασης σε μια ιστορική μέρα αλλά και σε μια εποχή που γράφεται η ιστορία αποτελεί ένα συμβολικό και σημαντικό πολιτικό γεγονός που δεν θα ξεχασθεί ποτέ. (περισσότερα…)

Εδώ και λίγες μέρες, αρχής γενομένης από την 3η Σεπτεμβρίου, το κίνημα της πλατείας Συντάγματος προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε, κατά τα τέλη του περασμένου Ιουλίου, όταν και η μεγαλύτερη μάζα του κόσμου προτίμησε τα «μπάνια του λαού», αφήνοντας μόνο ορισμένους ηρωικούς πιστούς να συνεχίζουν τις συνελεύσεις.

Εν αναμονή των περαιτέρω εξελίξεων, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας σε ένα πρόβλημα που ταλάνισε αρκετά τη λειτουργία των συνελευσιακών διαδικασιών της πλατείας, όλον αυτό τον καιρό. Πρόκειται για ένα ζήτημα που απασχόλησε από την πρώτη κιόλας μέρα τη συνέλευση και τον κόσμο που συμμετείχε, το οποίο ωστόσο δεν αντιμετωπίστηκε με σωστό και αποτελεσματικό τρόπο. Δεδομένου ότι κι εμείς, σε ό,τι μας αφορά, στηρίζουμε το κίνημα και συμμετέχουμε στις διαδικασίες του, θέλουμε να καταθέσουμε ορισμένες σκέψεις σχετικά με το ζήτημα της παρέμβασης των αριστερών οργανώσεων, του ρόλου τους και των συνεπειών τους, όπως τις βιώσαμε και από πρώτο χέρι, μέσα στη συνέλευση και ορισμένες από τις Θεματικές Ομάδες της πλατείας. Το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι του αναρχικού ή ελευθεριακού, γενικότερα, χώρου σνομπάρει το κίνημα, έχει επιτρέψει στους αριστεριστές να ενεργούν ανενόχλητα, εφόσον δεν έχουν να αντιμετωπίσουν καμία οργανωμένη κριτική. Έτσι, πράγματα αυτονόητα, όπως η κριτική στις γραφειοκρατικές μεθόδους και τις ραδιουργίες των αριστεριστικών γκρουπούσκουλων, δεν έχουν ακόμα ειπωθεί πουθενά με τρόπο ανοιχτό και συνεκτικό, εφόσον περισσότερες ελευθεριακές κριτικές διαβάζουμε ενάντια στο κίνημα συνολικά παρά ενάντια στους γραφειοκράτες που προσπαθούν να το καπελώσουν[1].

Αντ.αρ.συ.α Εν.αντι.α στο Σύνταγμα (περισσότερα…)

Της Μαρίας Πετρίτση

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου με ξαφνιάζουν κάθε μέρα και πιο πολύ. Όλο και πιο δυσάρεστα. Φτάσαμε στον Ιούλιο του 2011 και τίποτε στον ορίζοντα δεν μου φαίνεται φωτεινό –νιώθω σαν να οδεύουμε προς το τέλος του κόσμου. Το καλοκαίρι μου αγκομαχά. Η χώρα μου ψυχορραγεί, το μέλλον με βαραίνει σαν μαύρο σύννεφο ή σαν διπλός πέλεκυς που κρέμεται πάνω από το ζαλισμένο μου κεφάλι. Το αύριο μοιάζει με αγχόνη που περιμένει να μου στρίψει το λαιμό. Απελπισία.

Κάθε βράδυ, σχεδόν, εδώ και ενάμιση μήνα, περνάω τη ζωή μου ανάμεσα στις δύο πλατείες. Για την ακρίβεια, στην ίδια πλατεία περιφέρω την μελαγχολία μου, πότε στο πάνω μέρος και πότε στο κάτω της. Η πλατεία Συντάγματος, με τα δύο επίπεδά της, μου θυμίζει ζωντανό οργανισμό. Όχι μεταφορικά -κυριολεκτικά εννοώ. Το κεφάλι και τα πόδια. Η καρδιά και οι πνεύμονες. Οι λέξεις και οι σκέψεις δεμένες μεταξύ τους με την ίδια θαυμαστή κόλλα της ύπαρξης.

Με έρωτα για την ζωή, με πείσμα ενάντια στον θάνατο. Και αυτό μου φαίνεται σπουδαίο.

Με λένε Μυρτώ και ζω στην Αθήνα. Είμαι μόλις είκοσι ετών και αντί να κάνω σχέδια, προετοιμάζω ήδη την ανεργία μου, βλέπω τους στόχους και τις ευκαιρίες μου να τσαλακώνονται και πασχίζω με κάθε τρόπο, όπως και όλοι οι άτυχοι της γενιάς μου, να διακρίνω ένα ελάχιστο φως στην άκρη του τούνελ. Το οποίο, για την ώρα, απλώς δεν φαίνεται να υπάρχει, δυστυχώς.

Τα βράδια που κατεβαίνω στο Σύνταγμα κινούμαι αρχικά ανάμεσα στους αγανακτισμένους μπροστά στο κτίριο της Πάνω Βουλής φωνάζοντας συνθήματα και στέλνοντας μούντζες και κατάρες στους σφετεριστές του μέλλοντός μου και στα

τσιράκια τους. Εκτονώνομαι. Ξεσκάω. Κατόπιν κατεβαίνω χορτασμένη στο σιντριβάνι της άμεσης δημοκρατίας, περνάω από τις Ομάδες, χαιρετώ γνωστούς και φίλους, παρακολουθώ τις συνελεύσεις και τις ομιλίες και σηκώνω –ή δεν σηκώνω– το χέρι στα ψηφίσματα. Αν πέσει και κάνα δακρυγόνο, τρέχω να σωθώ και προσπαθώ να σώσω και τον διπλανό μου. Με το Μαλόξ στην τσάντα και τη χάρτινη μάσκα ανά χείρας, κάθε φορά.

Από μια άποψη βέβαια, και για να μην τα βλέπω όλα μαύρα, οφείλω να ομολογήσω πως αυτή τη στιγμή το καλύτερο σημείο της πρωτεύουσας είναι το Σύνταγμα. (περισσότερα…)