Posts Tagged ‘ΣΥΡΙΖΑ’

Εξι κλουβες των ΜΑΤ, τα οποία επιτέθηκαν και σε βουλευτές του ΚΚΕ και του Συριζα, φρουρουν τώρα το εργοστασιο. Συνελλήφθησαν οι πεντε απεργοι που περιφρουρουσαν το χώρο κι εχουν γινει εννεα προσαγωγες. Η αποφαση του δικαστηρίου που εκρινε παρανομη την απεργια αφορουσε το γεγονός ότι την πρώτη φορά η αποφαση για την κήρυξη της απεργίας δεν πάρθηκε νομότυπα, οπότε δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την παρουσία των ΜΑΤ εκεί, αφού εκτοτε οι αποφάσεις για τη συνέχιση της απεργίας πάρθηκαν νόμιμα. Ο Μάνεσης έχει ήδη πάρει άδεια για να φτιάξει ένα λιμάνι μπροστά από το εργοστάσιο, οπότε δεν παίζει και το χαρτί να κλείσει το εργοστάσιο.
Από το ρεπορταζ του Σπύρου Γεραρδη στο Κοκκινο

Τα ΜΑΤ μπήκαν στη Χαλυβουργία – Υπάρχει μία σύλληψη

Οποιος κατεβει χαλυβουργια να μην παει απο Ελευσινα,αλλα απο Ασπροπυργο….

Τα ΜΑΤ εχουν κλεισει τον δρομο και δεν θα καταφερει να φτασει ποτε….

Τα ΜΑΤ με τη βία άνοιξαν δρόμο να μπουν οι απεργοσπάστες και πεφτουν χημικα…

Αυτή είναι η είδηση που μόλις έφτασε στην alfavita.gr θα επανέλθουμε με νεότερα.

Ανακοίνωση, με αφορμή την επαναλειτουργία της Χαλυβουργίας, έπειτα από σχετική εντολή του Εισαγγελέα, εξέδωσε, πριν από λίγο το ΠΑΜΕ.

«Από νωρίς το πρωί δυνάμεις καταστολής με εντολή της τρικομματικής κυβέρνησης έπιασαν δουλειά στη χαλυβουργία προκειμένου να καταστείλουν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών, συλλαμβάνοντας την περιφρούρηση των απεργών.

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζομένους τα συνδικάτα να βρεθούν τώρα όλοι στην χαλυβουργία.»

Από:http://www.alfavita.gr

Advertisements

1.Η Ομολογία του Δ.Ν.Τ. για την Αποτυχία και ο Καταχρεωμένος  που πρέπει να Κηρύξει την Δικιά του  Σεισάχθεια

του Κώστα Παπουλή

Ένας μακροχρόνια άνεργος χρωστάει ένα δάνειο στην τράπεζα. Μέχρι σήμερα οι μοναδικοί του πόροι ήταν δάνεια από την ίδια τράπεζα, με τα οποία ξεχρέωνε τις δόσεις και τους τόκους. Η τράπεζα, όμως του έχει πει, ότι σε μερικούς μήνες θα πρέπει να βάζει και δικά του λεφτά για να ξεχρεώνει τουλάχιστον τους τόκους. Ο άνεργος, που δεν έχει από πουθενά έσοδα, σκέφτεται αν θα δηλώσει εκείνος την αδυναμία στην τράπεζα, ή  θα την αφήσει να τη διαπιστώσει μόνη της.

Συνέχεια εδώ

2.Καλούμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην κατέβη στις επόμενες εκλογές

Θα ήταν μια τίμια στάση και αξιοπρεπής, τόσο απέναντι στην «Aριστερά» που ανακάλυψε τώρα τελευταία πως υπάρχει, αλλά και προς τον ίδιο της τον εαυτό. Ας κρατήσει ως αφετηρία το ποσοστό που συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές και ας περιμένει μετά τις εκλογές να κάνει όση κριτική θέλει στις θέσεις και στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Συνέχεια    εδώ

3.Γιατί τόσο άγχος για το τι θα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές;

του Πάνου Δαμέλου 

Δεν πρόλαβε να αποφασίσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ την αυτόνομη κάθοδό της στις επόμενες εκλογές και ήδη έχουν αρχίσει τα αρνητικά σχόλια από  μερικούς φίλους και στελέχη του Σύριζα. Γιατί τόσο άγχος για το τι θα κάνει μια δύναμη που κατέγραψε 1,2% στις προηγούμενες εκλογές από την πλευρά ενός κόμματος εξουσίας πλέον, που κατέγραψε 17% στις 6/5, όπως όλα δείχνουν θα πάρει αρκετά πάνω από 20% στις 17/6 και μάλλον θα είναι και πρώτο κόμμα;

Συνέχεια   εδώ

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, στην κατεύθυνση της ενότητας της Αριστεράς, συνέντευξη του Ευτύχη Μπιτσάκη στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5».

Ο Ε. Μπιτσάκης, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στην προεκλογική τακτική ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σε βάρος των κομμάτων της Αριστεράς και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, στην επαίσχυντη δανειακή σύμβαση που ισοδυναμεί με το ξεπούλημα της χώρας και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, ασκεί κριτική στα τρεις βασικούς πολιτικούς φορείς της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και καταλήγει με την αναγκαιότητα της κοινής εκλογικής καθόδου των τριών αυτών κομμάτων, πάνω σε μια μίνιμουμ συμφωνια τριών σημείων: (περισσότερα…)

Παρακολουθούμε με θλίψη τον νέο γύρο τής διαμάχης μεταξύ του ΚΚΕ και της κυριότερης δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, τον Συνασπισμό. Αφορμή η απεργία —73 μέρες και σήμερα!— των ατσάλινων εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας». Υπόβαθρο η διαφορετική πολιτική τακτική των δυο κομμάτων στην παρούσα συγκυρία, προϊόν σε σημαντικό βαθμό τής διαφορετικής ταξικής αναφοράς τους. Και ρίζα η ακατάπαυστη και συχνά λυσσαλέα αντιπαλότητα για την ηγεμονία εντός τής Αριστεράς —μια μάχη που δεν μπορεί να κερδηθεί.
Το πράγμα είχε ξεκινήσει καλά. Γιατί, παρά το γεγονός ότι η απεργία καθοδηγείται εξ αρχής από το ΠΑΜΕ, οι εργάτες εισέπραξαν έμπρακτη αλληλεγγύη και πολιτική στήριξη από όλη την Αριστερά, τού Συνασπισμού συμπεριλαμβανομένου. Ήρκεσε η απόφαση της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΝ να τα μασήσει[1] για τη σημερινή πανεργατική απεργία συμπαράστασης στο Βόλο και ένα ατυχές άρθρο[2] στην τελευταία «Αυγή τής Κυριακής», για να ανοίξει πάλι η πόρτα τού φρενοκομείου. (περισσότερα…)

Τις τελευταίες ημέρες, πολλοί σύντροφοι κι εγώ μαζί αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει με το κίνημα. Οι αναλύσεις πολλές και οι απόψεις περισσότερες. Η 17η Νοεμβρίου πέρασε χωρίς την πολυπόθητη «κλιμάκωση» του αγώνα από μεριάς του λαϊκού κινήματος. Όλοι μας ελπίζαμε ενδόμυχα σ’ αυτήν την κλιμάκωση σαν την απάντηση του κινήματος στην «πραξικοπηματική» αναρρίχηση στην εξουσία της κυβέρνησης συνεργασίας ή όπως αυτοχαρακτηρίζεται, «εθνικής σωτηρίας».
Ακόμα και τοποθέτηση ακραίων φασιστικών υποκειμένων σε υπουργεία, γεγονός που από μόνο του σε άλλες εποχές θα είχε βγάλει στο δρόμο όλο τον κόσμο, πέρασε μόνο σαν μια κρυάδα στη ραχοκοκαλιά μας. Σε συνδυασμό δε με την ομολογία του δοτού πρωθυπουργού – τραπεζίτη πως έργο του είναι μόνο η απρόσκοπτη υπογραφή όλων των αντιλαϊκών μέτρων της νέας δανειακής σύμβασης, μέτρα που υπερβαίνουν σε βαρβαρότητα όλα όσα είδαμε έως τώρα, κανονικά θα έπρεπε να έχει «καεί το σύμπαν».
Τι συνέβη όμως και δεν κουνήθηκε φύλλο; Με ελάχιστες εξαιρέσεις, έως σήμερα κανείς δεν αντέδρασε δυναμικά. Φαίνεται σαν να έχουν μουδιάσει όλοι, να έχουν παραδοθεί. Γιατί; (περισσότερα…)

Του Δημήτρη Οικονομίδη*

« είναι τρομακτικό το πόσο δεν συζητάμε τα «παλιά», το πόσο δεν αναλύουμε την εμπειρία, δεν αναστοχαζόμαστε. Είναι τρομακτικό και το πόσο η αριστερά είναι σε διαδικασίες fast food, fast track, like/unlike, φυγής προς τα εμπρός και αποφυγής της σκέψης».

Το κείμενο του Νίκου Ηλιόπουλου μου ήρθε ενώ διάβαζα την «Ουγγρική Επανάσταση 1956. Δημιουργική πηγή της σύγχρονης ιστορίας » του Κορνήλιου Καστοριάδη (εκδ. Ύψιλον ) ! Κάποιες φορές η ζωή παίζει διασκεδαστικά παιχνίδια, δημιουργώντας συμπτώσεις που τσιγκλάνε τις υπερ-ορθολογικές, και δη παλαιοαριστερές, βεβαιότητές μας όπως πχ το ότι έχουμε τη δυνατότητα αλλά και το «καθήκον» και, φυσικά, την «αποκλειστικότητα ως πρωτοπορία», να προβλέπουμε, να ελέγχουμε και, «φυσικά», να καθοδηγούμε τα πάντα… Όταν μάλιστα έχει προηγηθεί το Σύνταγμα, τα παιχνίδια της ζωής, όχι απλώς είναι διασκεδαστικά, αλλά μας βγάζουν τη γλώσσα φόρα παρτίδα…
Αναρωτιέται ο Κ.Καστοριάδης, στα 1976, γιατί η ουγγρική επανάσταση αποσιωπάται , τόσο ως απλή αναφορά όσο , κυρίως, στην ουσία της, από την πλειοψηφία των «επαναστατών» και των «αριστερών διανοητών» (σελ.17 ). Έχοντας απαντήσει ήδη : «Και δεν ειναι υπερβολή να πούμε πως αυτή η σιωπή είναι ένα από τα σημάδια της κυριαρχίας των αντιδραστικών ιδεών στο σύγχρονο κόσμο … ( Σήμερα, οι κυρίως αντιδραστικές ιδέες είναι φυσικά οι ιδέες της γραφειοκρατίας – και όχι του Ronald Reagan. Άλλωστε, χωρίς πολλήν αμφιβολία, ο Reagan και ο Μπρέζνιεφ θα βρίσκονταν σύμφωνοι όσον αφορά την Ουγγαρία )» (σελ. 15 ).
Η σιωπή αφορά τον πυρήνα αυτής της σύγχρονης επανάστασης. Διότι ήρθε, και αυτή, να θέσει υπό αίρεση την πλειοψηφία των «αριστερών»μοντέλων. Γιατί ήταν μη –ενσωματώσιμη, τόσο από το δυτικό όσο και από το ανατολικό αυταρχικό και εκμεταλλευτικό σύστημα και τις άρχουσες πολιτικές τάξεις τους. (περισσότερα…)

Δημήτρης Ζαγορίτης*

4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ συνήλθε σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται από την δραματική ένταση της κρίσης που βιώνει η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη σχεδόν η ευρωζώνη. Κρίση που τείνει να πάρει ευρύτερες ακόμη διαστάσεις με την εμπλοκή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, αλλά και των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα, οι δύο βασικότεροι θεσμοί της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, η Ενιαία Εσωτερική Αγορά και η Ευρωζώνη, αντιμετωπίζουν σοβαρή κρίση, γεγονός που υποχρεώνει, αλλά δίνει και τη δυνατότητα στις δυνάμεις της Αριστεράς, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, να παρέμβουν ακόμα πιο αποφασιστικά με δράση και αγώνες (περισσότερα…)