Λίγες λέξεις για τον Δεκέμβρη (από τον Κ. Παπουλή)

Posted: 06/12/2009 by Γιάννης Χ. in Κινήματα, Παρεμβάσεις
Ετικέτες:

ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

 O Δεκέμβρης είναι ένα γεγονός ευρωπαϊκής, αν όχι παγκόσμιας σημασίας. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η δικιά μας αριστερά, δεν συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση, ώστε  να την βοηθήσει να εξελιχτεί από Μπακουνική γιορτή, σε ένα βαθύ πολιτικό ρήγμα. Για να μην αδικούμε τελείως τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η μόνη κοινοβουλευτική αριστερά στην Ευρώπη, που μεταπολεμικά τουλάχιστον, δεν κατήγγειλε ανοικτά μια εξέγερση. Είχε βέβαια τους   διάφορους Χατζησωκράτηδες, που αγκαλιά με το ΚΚΕ επιτέθηκαν στην εξέγερση, αλλά το κύριο ήταν η δικιά μας αποχή, που έδωσε την πολιτική ηγεμονία στο πιο νετσαγιεφικό και  μηδενιστικό κομμάτι του αναρχικού χώρου. Το πολιτικό μας έλλειμμα να πλησιάσουμε την νεολαία, να της μεταγγίσουμε ζωντανές πολικές συμπεριφορές, φάνηκε και στην τελευταία πορεία του πολυτεχνείου, όπου η γενιά του Δεκέμβρη γέμισε ένα τεράστιο για τα δεδομένα του, αναρχικό μπλοκ.  

Ό Δεκέμβρης είναι φωτογραφία των αδιεξόδων της ελληνικής κοινωνίας. Σε μία τελευταία διεθνή  έρευνα, καταγράφηκε η ελληνική νεολαία, ως η πιο δυστυχισμένη σε όλη την Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο πως η νεολαία τα «έσπασε» εδώ και όχι στην Κοπεγχάγη. Η ΟΝΕ, η συνθήκη του Μάαστριχτ, οι ευρωπαϊκές πολιτικές, αποσταθεροποίησαν την ελληνική οικονομία και συνεπακόλουθα την ελληνική κοινωνία, που ήδη κατέγραφε υψηλούς δείκτες κοινωνικής δυστυχίας. Οι νέοι που μεγαλώνουν σε νοικοκυριά σε απελπισία, αλλά και οι υπόλοιποι που μεγαλώνουν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα -καθημερινό κάτεργο-το πιο αποτυχημένο και πιο επιλεκτικό σε όλη τν Ευρώπη, σιχτίρισαν. Τα διαφορετικά ποσοστά βίας  αλλού πέταγαν νεράντζια-Κηφισιά-αλλού πέτρες, και αλλού μολότοφ–Κορυδαλλός) είχαν σχέση με τους βαθμούς απελπισίας που βιώνουν.  Το έλλειμμα κοινωνικού κράτους στην εκπαίδευση και η απουσία ονείρου ζωής και προοπτικής αξιοπρεπούς εργασίας, συνετέλεσαν σημαντικά στο ξέσπασμα της εξέγερσης.

Η περιοχή των Εξαρχείων βρέθηκε στο επίκεντρο, αλλά ανακαλύφτηκε ότι σε πολλές γειτονιές και πόλεις της χώρας υπάρχουν τοπικά Εξάρχεια. Τέτοιου τύπου χωρικές ενότητες δεν υπάρχουν αλλού στην Ευρώπη και αποδεικνύουν τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό που αναπτύσσεται στην πατρίδα μας, που αδυνατούμε να  συμβάλουμε να  μεταφραστεί  σε πολιτικό ρεύμα.

Είναι βέβαια σίγουρο ότι ένας κοινωνικός κυκλώνας έρχεται. Κατά πόσο το έχει συνειδητοποιήσει η δικιά μας αριστερά, κατά πόσο θα επεξεργαστεί συγκεκριμένες θέσεις και πολιτική, για να μετατρέψει την κοινωνική δυστυχία σε ένα μεγάλο κίνημα που θα μετασχηματίσει την ελληνική κοινωνία, είναι το ζητούμενο.

 Κώστας Παπουλής ( πρόεδρος Δ.ΕΛΜΕ ΑΝ. ΑΤΤΙΚΗΣ ), σχόλιο για τον Δεκέμβρη που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα Αριστερά μαζί με άλλες τοποθετήσεις εκπαιδευτικών.                      

Σχόλια
  1. Ο/Η Αλέξανδρος λέει:

    σ. Κώστα θα σταθώ κριτικά μόνο στην πρώτη παράγραφο του κειμένου σου μια και με το υπόλοιπο, σε γενικές γραμμές, δεν διαφωνώ.

    Επικεντρώνεις την κριτική σου για τον Δεκέμβρη, όσο αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, στο γεγονός πως η αποχή του, η μη ενεργός του συμμετοχή του όπως λες, έδωσε την πολιτική ηγεμονία στο πιο μηδενιστικό κομμάτι του αναρχικού χώρου.

    Προσωπικά πιστεύω σ. Κώστα πως ο «επίσημος» ΣΥΡΙΖΑ ή έστω ένα κομμάτι του (θυμήσου δηλώσεις Αλαβάνου και άλλων, αφίσες συνιστωσών, συμμετοχές στην κεφαλή των πορειών, ημερολόγιο Αυγής κλπ.) επιχείρησε να «καπελώσει» πολιτικά την εξέγερση αλλά δεν μπόρεσε• τα ΜΜΕ μάλιστα, στην άγνοια τους για την πραγματική κοινωνία έξω από τα γυάλινα κτίρια τους, χτυπώντας τον ΣΥΡΙΖΑ, τον βοήθησαν στην προσπάθεια αυτή. Το ίδιο προσπάθησε (και δεν τα κατάφερε) κι ο αναρχικός κι ο αντιεξουσιαστικός χώρος.

    Η εξέγερση του Δεκέμβρη, ενώ ήταν βαθιά πολιτική, δεν είχε και δεν ζητούσε πολιτική (βλ. κομματική ή έστω και πολιτικού χώρου) ηγεμονία, ούτε καν πολιτική εκπροσώπηση.
    Η εξέγερση του Δεκέμβρη είχε πολιτική ταυτότητα έξω από τις παρωχημένες πολιτικο-ιδεολογικές περιχαρακώσεις. Αν το θέλεις ήταν αντι-συστημική με την πραγματική έννοια του όρου, ίσως και η πρώτη μαζική αντι-συστημική εκδήλωση στη χώρα μας.

    Ήταν μια αυθόρμητη από τα κάτω εξέγερση, χωρίς υποκινητές και αρχηγούς.
    Τα επεισόδια και οι βίαιες εκδηλώσεις, όσο και να μεγεθύνθηκαν από τα ΜΜΕ και τα κόμματα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας(;) μας, δεν μείωσαν στο ελάχιστο τα πολλαπλά πολιτικά μηνύματα του Δεκέμβρη.

    Τον περσινό Δεκέμβρη, πέραν όλων των υπολοίπων πήραμε όλοι (ή σχεδόν όλοι) ένα μάθημα:
    Οι λαοί δεν θέλουν καθοδήγηση, δεν θέλουν ιδεολογικά διευθυντήρια, δεν θέλουν διαφωτιστές, δεν θέλουν αρχηγούς να αποφασίζουν γι’ αυτούς χωρίς αυτούς.

    Αν κάποιος δεν πήρε αυτό το επιπλέον μάθημα, αυτός είναι σίγουρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό όμως είναι μια άλλη κουβέντα, σε μια άλλη ώρα, γιατί συζητώντας σήμερα για την οδυνηρή πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι σαν να μην πήραμε κι εμείς κανένα μάθημα.

    Αλέξανδρος Τσατσαρούνος

  2. Ο/Η Geros λέει:

    Θέλω να πώ απλά οτι οι διάφορες ομάδες πχ που συμμετείχαν στο Μάη του 68 χρωμάτισαν με τον τρόπο τους την εξέγερση και προσπάθησαν να βάλουν την δημιουργική τους πινελιά. Το μαύρο και κόκκινο του Κον Μπετίτ, η κύρια η μικρή ομάδα των καταστασιακών του Ντεμπορ έχουν κατάφερει ακόμη και σήμερα να αναλογιζόμαστε το Παρίσσι εκείνης της εποχής και να διαβάζουμε στην εξέγερση τα συνθηματά τους. Χωρίς να αδικούμε άλλες μικρές ομάδες της άκρας αριστεράς που επαιξαν ουσιαστικό ρόλο, όλοι αυτοί συμμετείχαν ως πολιτικές ομάδες και ως άτομα στις καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια και έδωσαν κάποιον τόνο απο το ονειρό τους. Εμείς εδώ απείχαμε απο τέτοιες διαδικασίες και στην πραγματικότητα ο μόνος θετικός ρόλος μας ήταν αυτός που ουσιαστικά μας κατηγόρησαν, ότι λειτουργήσαμε ως ασπίδα στις διαδηλώσεις. Κατά την αποψή μου, που δεν εχει και ιδιαίτερη σημασία γιατί δεν έκανα τίποτα διαφορετικό απο αυτά που «κατηγορώ» τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ, η εξέγερση επρεπε να προσπαθήσουμε να στραφεί σε δύο κατευθύνσεις: πρώτα το δημιουργικό κομμάτι που πολύ αναιμικά εμφανίστηκε σε μια δύο καταλήψεις δημαρχείων και ίσως και στην ΓΣΕΕ, Δεύτερα και κύρια στο πολιτικό βάθαιμα και σε συγκεκριμένα πολιτικά βήματα και αιτήματα μια που οι εξεγέρσεις κάποια στιγμή τελειώνουν.

  3. Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

    ακόμη και δυο τρία πολιτικά αιτήματα αιχμής ίσως να αρκούσαν Κώστα…ας πούμε να αφοπλιστεί η αστυνομία, να καταργηθούν τα ΜΑΤ…δεν μπορεί να μην έχει κερδηθεί απολύτως τίποτα απο το κίνημα, κι αυτό το κίνημα να θεωρείται παραδειγματικό ή επιτυχές…όταν ένα χρόνο μετά την δολοφονία, ομάδες καμικάζι μπάτσων δέλτα γάμα φι χι ψι κι ωμέγα, ορμούν αφιονισμένοι στο πλήθος με τις μηχανές τους!!!!, και οι αναρχικοί που πέρυσι έσπαγαν τράπεζες φέτος σπάνε το πανεπιστήμιο…δεν έχει γίνει κανένα απολύτως βήμα ούτε προς μικρές κατακτήσεις, ούτε προς την πολιτικοποίηση…και βέβαια θεωρώ απολύτως άστοχες τις ανακοινώσεις που καταδικάζουν τους «δήθεν αντι-εξουσιαστές» όταν οι «δήθεν αριστεροί» δεν κατάφεραν να επιβάλουν ΟΥΤΕ 1 (=ΕΝΑ) μέτρο εκδημοκρατισμού της αστυνομίας και περιορισμού της καταστολής! και μάλιστα σε μια «δήθεν προοδευτική» κυβέρνηση! Κίνημα που δεν έχει κατακτήσεις και νίκες…θα στρέφεται όλο και πιο πολύ στην απελπισία και στη βία.

    (Άμα αθροίσουμε όλα τα «δήθεν» θα καταλάβουμε καλύτερα και τον Δεκέμβρη, και ίσως και κάθε Δεκέμβρη…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s