Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής: Το μετέωρο βήμα του αριστερού πελαργού

Posted: 05/04/2011 by ΔΟ in Αριστερά, ΜΕΤΩΠΟ

(απο Left G700 )


Είναι η δεύτερη φορά που διαλέγουμε για οπτικό θέμα μας έναν πελαργό να στέκεται στην αγαπημένη του στάση. Την πρώτη, ο λόγος ήταν για την τότε Ανανεωτική Πτέρυγα (νυν ΔΗΜ.ΑΡ.) του ΣΥΝ. Τώρα είναι για το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπης.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, πραγματοποίησε την 1η Πανελλαδική Συνάντησή του. Η προσέλευση κόσμου, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών της επιρροής του σχήματος μέσα στην Αριστερά αυτή την περίοδο, ήταν αρκετά καλή. Ικανοποιητικός ήταν επίσης και ο αριθμός των παρεμβάσεων, στις οποίες, συχνά, ακούστηκαν ενδιαφέρουσες σκέψεις. Δεν θα σταθούμε όμως, ούτε στο «κλίμα» της συνάντησης, ούτε στις παρεμβάσεις. Θα σταθούμε κριτικά σε ορισμένους πολιτικούς προσανατολισμούς του Μετώπου Α-Α, όπως τους εξέφρασε στις ομιλίες του ο αναμφισβήτητος ηγέτης του Αλέκος Αλαβάνος. Μάλιστα, θα μιμηθούμε και τη συνήθη δομή των λόγων του: θα αναφερθούμε κι εμείς σε σημεία, αριθμώντας τα.

Πρώτο σημείο: για το ευρώ (και, στο βάθος, την Ευρωπαϊκή Ένωση)

Το ζήτημα, βέβαια, άπτεται του μεγάλου προβλήματος το οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική Αριστερά και το οποίο είναι η κύρια γραμμή διαχωρισμού της την εποχή τής μετά Μνημόνιο (μ.Μ.) Ελλάδας: Με δεδομένο ότι είναι εναντίον των πολιτικών που εκπορεύονται από την υπαγωγή της χώρας στις επιταγές του Μνημονίου, πώς τοποθετείται στα διλήμματα που με τη σειρά τους εκπορεύονται από μια τέτοια αρνητική στάση;

Το Μέτωπο Α-Α, όπως φάνηκε και από τις «Εννιά Θέσεις» που δημοσιοποίησε πρόσφατα, απαντά στο ερώτημα, αποφεύγοντάς το. Δεν είναι το πρώτο αριστερό σχήμα που κάνει κάτι τέτοιο. Έχει προηγηθεί το ΚΚΕ. Μόνο που το Μέτωπο Α-Α το κάνει πιο έξυπνα και πιο λειτουργικά.

Ενώ το ΚΚΕ λέει «το ζήτημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, το ζήτημα είναι οι συσχετισμοί», επανερχόμενο έτσι στη σταθερή γραμμή των δεκαετιών που θυμόμαστε εμείς «ακολουθείστε τη μοναδική συνεπή αριστερή δύναμη, το Κόμμα», ο Αλαβάνος, οι σκέψεις του οποίου καθορίζουν εν πολλοίς την κατεύθυνση του Μετώπου, λέει: «Ας το αφήσουμε για αργότερα· προέχει η άθροιση δυνάμεων που αντιτίθενται στην παρούσα κατάσταση».

Τακτικισμός; Καθυστέρηση για να παγώσει το παιχνίδι και να ανακοπεί ο ρυθμός των αντιπάλων; Σωστή ανάγνωση των ορίων που —σήμερα— έχει η κοινωνία; Απορία ψάλτου βηξ; Τυχαία επιλογή; Κίνηση αναμονής, όπως θα έλεγαν οι φίλοι μας σκακιστές;

Πείτε ό,τι θέλετε και διαλέξτε ό,τι σας κάνει (ή σας «εξυπηρετεί»…). Εμάς μας φαίνεται η πιο σωστή κίνηση στη σημερινή συγκυρία και με βάση το δικό μας σκεπτικό που, στο συγκεκριμένο ζήτημα, συμπίπτοντας με το σκεπτικό του Μετώπου Α-Α είναι:

Προέχει η ανάγκη οικοδόμησης μιας ευρύτατης συμμαχίας που θα ανακόψει την επιταχυνόμενη εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας (ή του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού για τους «διεθνιστές», δεν θα τα χαλάσουμε στην ορολογία). Και ως γνωστόν —στους καλούς τουλάχιστον μαθητές του δημοτικού— οι συμμαχίες γίνονται ευρύτατες με τον ίδιο τρόπο που τα αερόστατα κερδίζουν ύψος αν το επιβάλλει μια έκτακτη κατάσταση: μειώνοντας το βάρος που τις καθηλώνει.

Δεύτερο σημείο: για την κυβέρνηση

Για πολλοστή φορά εδώ και πάνω από ένα χρόνο, ο Αλαβάνος επανέλαβε το γνωστό σύνθημα: Να φύγει η κυβέρνηση. Είναι ένα σύνθημα κοινός τόπος, που εκφράζει την πλειοψηφία των αισθημάτων της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων με πρώτους και καλύτερους τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους (κι από κοντά, κι όλη την επιχειρηματικότητα της ανάγκης). Από αυτή την άποψη, λέει τα πάντα και τίποτε. Τουλάχιστον από τη στιγμή που ο Αλέκος Αλαβάνος και το Μέτωπο δεν κάνουν λίγο πιο συγκεκριμένα τα ένα, δυο, τρία καθήκοντα που θα πρέπει να εκπληρώσει μια άλλη κυβέρνηση. Γιατί, βεβαίως, «μια άλλη κυβέρνηση είναι εφικτή». Για να πραγματοποιηθεί όμως το εφικτό, απαιτείται κάτι περισσότερο, από το να διαβεβαιώνεις γι’ αυτό, σε μια αέναη κυκλική κίνηση που θυμίζει αυτή των σκύλων όταν θέλουν να πιάσουν την ουρά τους… Διότι, για να τα λέμε όλα, την ερώτηση «και ποια κυβέρνηση να έρθει;» δεν την κάνει μόνο η Αλέκα Παπαρήγα, όπως λέγαμε πριν λίγο καιρό στο σχετικό με το ΚΚΕ post. Είναι μια ερώτηση που προκύπτει αυτομάτως (όπως όταν λες «πάμε σινεμά;», σου απαντούν «όχι, να μην πάμε σινεμά» και τότε ξαναλές «ωραία· και πού να πάμε;»). Και μη μας θυμίσει κανείς το «Κάτω ο Τσάρος» των μπολσεβίκων. Αυτό, για να επαναληφθεί, απαιτεί ένα νεομπολσεβικισμό, όπως είπε κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Είναι δηλαδή ένα στοίχημα που πρέπει να μπει. Ας μπει πρώτα, ας κερδηθεί με το καλό ύστερα, κι εδώ είμαστε εμείς… Προς το παρόν όμως, σε συνθήκες εδραιωμένης κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας και αντίστοιχων αντιλήψεων της κοινωνίας, το να λες μόνο «να φύγει η κυβέρνηση» και πέραν τούτου ουδέν δεν νομίζουμε ότι συνιστά και λογικό πολιτικό σχέδιο που διευκολύνει τη δημιουργία του ευρύτατου μετώπου το οποίο, σωστά, επιδιώκεις.

Μήπως όμως αδικούμε τον Αλαβάνο και το Μέτωπο; Μήπως έχουν κάτι παραπάνω στο μυαλό τους, ακόμα κι αν δεν το λένε ευθέως; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα μάς φέρνει στο επόμενο σημείο.

Τρίτο σημείο: για τα κινήματα και τις μορφές πάλης

Το Μέτωπο Α-Α εντάσσεται στη λεγόμενη «κινηματική αριστερά». Βέβαια, δεν είναι η μόνη μερίδα της Αριστεράς που αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοια (κύριο συνώνυμο: ριζοσπαστική). Μιλάμε για μια ολόκληρη κατηγορία η οποία προκρίνει τις δυναμικές διαδηλώσεις και πορείες έναντι των απλών «παραστάσεων διαμαρτυρίας» ή τους δυναμικούς ακτιβισμούς που, καθώς βγαίνουν έξω από τα επιτρεπτά όρια του Νόμου και της Τάξης, υπερβαίνουν το διασκεδαστικό «happening». Κοντολογίς, μια αριστερά συγκρουσιακή που δεν φοβάται την ένταση και δεν θεωρεί την πειθαρχία αρετή. Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει σ’ αυτά;

Το πρόβλημα είναι ότι ο Αλέκος Αλαβάνος φαίνεται να επενδύει σημαντικά περισσότερες προσδοκίες στην κινηματική δράση από όσες της αναλογούν στην πραγματικότητα. Έτσι, έχει εγκαινιάσει μια τακτική αναβάθμισής της. Πρόσφατα, με αφορμή την απεργία της 23ης Φεβρουαρίου, προώθησε την ιδέα της μετατροπής της πλατείας Συντάγματος σε πλατεία Ταχρίρ. Το Σαββατοκύριακο θεωρητικοποίησε κάπως αυτή την αναβάθμιση κάνοντας λόγο για «νέες μορφές πάλης» αντίστοιχες με την αυξανόμενη αγανάκτηση του κόσμου και στις οποίες η Αριστερά «πρέπει να ανταποκριθεί».

Τι ελπίζει να προκύψει από αυτές τις «νέες μορφές πάλης»; Το αναπάντεχο και απρόβλεπτο συμβάν που θα αλλάξει ριζικά το σκηνικό προς όφελός μας; Έτσι φαίνεται από τις συχνές του αναφορές στον Δεκέμβρη του 2008, ή στον Τυνήσιο μανάβη που αυτοπυρπολήθηκε, πυροδοτώντας ταυτόχρονα και το φιτίλι που οδήγησε στις αραβικές εξεγέρσεις. Είναι μια πιο ενεργητική εκδοχή αυτού που έχει περιγράψει ο Ζίζεκ: «να περιμένεις να συμβεί η έκρηξη κάποιας ‘θεϊκής βίας’ —η χαϊντεγκεριανή εκδοχή του ‘μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει’». Ή να προσπαθείς να εκμαιεύσεις από την Ιστορία το Συμβάν του Μπαντιού. Κάτι, που μας φέρνει στο νου μια παραλλαγμένη εκδοχή των «Μοιραίων» του Βάρναλη:

Γενναίοι, μοιραίοι κι ανήμποροι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!…

Η εικόνα από το ornithologiki.gr (η μπογιά και το πινέλο δικά μας)

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλοι του Δώσε πάσα,

    Ευχαριστούμε πολύ για την τιμητική αναδημοσίευση.

    Τα λέμε

  2. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Το βασικό πρόβλημα με το κείμενο κριτικής του “Left G700” δεν βρίσκεται σε αυτά που γράφει, αλλά σε αυτά που υπονοεί ως “αυτονόητα” και προσδιορίζουν τις ιδεολογικές και θεωρητικές συντεταγμένες εντός των οποίων κινείται.

    Αυτά τα πλαίσια διαμορφώνουν ένα αυτοαναφορικό σύστημα πολιτικής σκέψης, το οποίο με εργαλείο την “λογική” προσπαθεί να απαντήσει σε ερωτήματα που θέτει εντός αυτού του συστήματος. Όμως η απάντηση βρίσκεται εκτός, στα πεδία της ταξικής πάλης.

    Αναφέρω τρεις εκφράσεις που εκφράζουν αυτή την απαξίωση προς το πραγματικό υποκείμενο της πολιτικής παραγωγής, το οποίο είναι η συλλογική εμπειρία του μαζικού αγώνα:

    – Ενώ το ΚΚΕ λέει «το ζήτημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, το ζήτημα είναι οι συσχετισμοί»,

    – Το πρόβλημα είναι ότι ο Αλέκος Αλαβάνος φαίνεται να επενδύει σημαντικά περισσότερες προσδοκίες στην κινηματική δράση από όσες της αναλογούν στην πραγματικότητα.

    – Είναι μια πιο ενεργητική εκδοχή αυτού που έχει περιγράψει ο Ζίζεκ: «να περιμένεις να συμβεί η έκρηξη κάποιας ‘θεϊκής βίας’ —η χαϊντεγκεριανή εκδοχή του ‘μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει’». Ή να προσπαθείς να εκμαιεύσεις από την Ιστορία το Συμβάν του Μπαντιού.

    Τα πολιτικά κείμενα του Μετώπου ΑΑ, του ΝΑΡ αλλά και των άλλων πολιτικών σχηματισμών της αριστεράς είναι απαξιωμένα ως “οδηγοί για δράση”, όχι μόνον από τα κοινωνικά υποκείμενα στα οποία υποτίθεται ότι απευθύνονται, αλλά ακόμα και για τα ίδια τους τα μέλη. Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε, πριν ομφαλοσκοπήσουμε στο περιεχόμενό τους.

    Μια αναλυτική τοποθέτηση προσέγγιση των αυτών των κρίσιμων ζητημάτων σχετικά με την παραγωγή της πολιτικής και τα υποκείμενα αυτής της διαδικασίας εδώ:
    Στρατηγοί ιδού ο στρατός σας!

  3. Ο/Η Καλά τώρα! λέει:

    Το κείμενο θα έπρεπε να είχε ως τίτλο: «Το αυγούλιασμα του αριστερού πελαργού». Γιατί ο τρόπος σκέψης και τα επιχειρήματα του συγγραφέα προσομοιάζουν με το αυγούλισμα ενός αρσενικού πτηνού, αφού όπως βάζει τα ερωτήματα είναι εκ των προτέρων δεδομένες και οι απαντήσεις….

    Υ.Γ. Το «αυγούλιασμα» είναι παραδοσιακός τρόπος ελέγχου της κότας αν έχει αυγό.

  4. ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΑΒΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ;

    Σήμερα, εκείνο που επείγει δεν είναι η άμεση επίλυση των πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών των διαφόρων τμημάτων του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου, ούτε η άμεση πολιτική-ιδεολογική προγραμματική ενότητα της Αριστεράς. Στις σημερινές συνθήκες, οι πρωτοβουλίες για διάλογο πάνω στα γενικά ζητούμενα και τα δια ταύτα του κινήματος αναδεικνύουν, μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στα ζητούμενα και τα δια ταύτα της αντιμετώπισης της καταστροφής που απειλεί τους μισθοσυντήρητους και τα λαϊκά στρώματα, τις αλληλοαναιρούμενες και αξεπέραστες ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες αυτών που μετέχουν σʼ έναν τέτοιο διάλογο, οξύνουν τις υπάρχουσες αντιθέσεις, εντοπίζουν και περιχαρακώνουν τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, και δημιουργούν σύγχυση και κλίμα αποσυσπείρωσης στις κατηγορίες του πληθυσμού που πλήττονται από τη σημερινή πολιτική κατάσταση. Έτσι, μʼ αυτόν τον τρόπο, ούτε η ενότητα του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου και της Αριστεράς διευκολύνεται, ούτε οι υποκειμενικές συνθήκες για την αγωνιστική συσπείρωση των λαϊκών στρωμάτων ενάντια στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ επιτυγχάνονται.

    Σήμερα, εκείνο που επείγει είναι η άμεση συνεννόηση και ο συντονισμός των πολυδιασπασμένων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του ριζοσπαστικού και εν γένει του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου. Η συνεννόηση και ο συντονισμός θα προκύψει, όχι μέσα από την άμεση άμβλυνση της πολιτικής διαφορετικότητας -πράγμα αδύνατον να συμβεί στις σημερινές συνθήκες, αλλά μέσα από την αγωνιστική σύμπραξη με κατεύθυνση την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των μέτρων μνημονίου-τρόικας.

    Σήμερα, η πλειοψηφία του ταξικά διαρθρωμένου ελληνικού πληθυσμού είναι οπαδός ή ψηφοφόρος των καθεστωτικών πολιτικών κομμάτων ή απέχει από την πολιτική. Σήμερα, παρά την έντονη πολιτική και οικονομική κρίση, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, ο ελληνικός πληθυσμός δεν είναι διατεθειμένος νʼ ακολουθήσει την Αριστερά, ούτε τις ιδεολογικές και πολιτικές εκδοχές των τμημάτων της και των οραμάτων της. Οι αιτίες που ευθύνονται γιʼ αυτήν την πραγματικότητα δεν είναι της ώρας νʼ αναφερθούν, γιʼ αυτό παρερχόμαστε.

    Σήμερα, η διαρκώς εντεινόμενη αγανάκτηση του λαού έχει τον χαρακτήρα του αυθόρμητου, και γιʼ αυτό είναι διάχυτη και όχι συνεκτική. Εκδηλώνεται περισσότερο ατομικά, και όχι συλλογικά. Απουσιάζει, από αυτή την αυθόρμητη αγανάκτηση, η ευθυκρισία, δηλαδή ο πολιτικός προσανατολισμός, η κατεύθυνση και ο στόχος.

    Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ καταυγάζει με την πρότασή του την διαλεκτική εκδοχή για την ενότητα του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου κι εν γένει της Αριστεράς, κι οπωσδήποτε την διαλεκτική εκδοχή της ενεργοποίησης, της συνειδητοποίησης και της ενοποίησης των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττονται άμεσα από τη σημερινή κατάσταση.

    Για το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, η αυθόρμητη αγανάκτηση του λαού, σαν πρωτογενής διάχυτη αρνητικότητα των λαϊκών στρωμάτων στο πολιτικό σύστημα και τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, εμφανίζει ένα πρωτογενές στοιχείο συνειδητής διεύθυνσης, που σήμερα είναι έξω από έλεγχο. «Καθαρός» αυθορμητισμός δεν υπάρχει, διότι αυτός θα συνέπιπτε με καθαρό μηχανικισμό (Γκράμσι). Το αυθόρμητο που διέπεται από το νόμο της αξίας παραπέμπει στον οικονομικό αγώνα και στα συνδικάτα. Το αυθόρμητο που εναντιώνεται στο πολιτικό σύστημα και στα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα εκδηλώνει μορφικά τις αντιφάσεις της κίνησης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.

    Η πρόταση του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ, στη σημερινή συγκυρία, δεν είναι απλά μια αντικυβερνητική στάση που προετοιμάζει μια τυπική κομματική αλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας, αλλά είναι μια βαθύτατα ταξική αντικαπιταλιστική πολιτική, που συμβάλλει στην ανασύσταση του οράματος για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, που συμβάλλει στην ανασύσταση ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού κινήματος εξουσίας.

    Η θέση, λοιπόν, του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ, «να υπάρξουν πρωτοβουλίες, για την αγωνιστική κινητοποίηση του λαού, έξω από τις σημερινές πολιτικές και συνδικαλιστικές περιχαρακώσεις, για την ανατροπή κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-μνημονίου κλπ.», είναι η μέθοδος της πολιτικής δράσης, που υποστατώνει συνειδητά την κίνηση του περιεχομένου της μορφής της σημερινής οικονομικο-πολιτικής κρίσης. Έτσι, οι παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες του ταξικά διαρθρωμένου πληθυσμού και οι ανταγωνισμοί των διαφόρων τμημάτων του πολυδιασπασμένου ριζοσπαστικού και αριστερού χώρου θʼ αναιρούνται πρακτικά μέσα απʼ τον αγώνα για την ανατροπή κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ. Έτσι, ο ταξικά διαρθρωμένος πληθυσμός, μέσα από τον αγώνα για την ανατροπή κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, θʼ αποσπάται από τα παραδοσιακά πολιτικά του κόμματα, θα συνειδητοποιείται, θα ενοποιείται και θα οργανώνεται σʼ ένα ενιαίο, μαζικό, αντικαπιταλιστικό κίνημα εξουσίας.

    Να λοιπόν γιατί το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ έχει την πεποίθηση πως, το ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του σ. Α. Αλαβάνου έχει την δυνατότητα και τις προϋποθέσεις ν’ αποτελέσει την κεντρική πολιτική έκφραση των κοινωνικών δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ έχει την πρόθεση να παραχωρήσει τα μέσα που διαθέτει στο ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, και να συμβάλει, με τις περιορισμένες αλλά σημαντικές πολιτικά και ηθικά δυνάμεις του, στην επίτευξη των σκοπών του Μετώπου.

    ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=9402

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      και γιατί να μην πάει ο λαός στην Σπίθα; κι αυτή αντίστοιχα επιχειρήματα με του Πολιτικού Καφενείου επικαλείται, πασπαλισμένα και με ολίγον (εως πολύ) εθνικισμόν…απο που προκύπτει το αντικαπιταλιστικό της συλλογιστικής σας;

  5. «“Η Κατανόηση (Verstand) κάνει προσδιορισμούς” (bestimint). Ο Λόγος (Vernuft) είναι αρνητικός και διαλεκτικός, επειδή διαλύει στο τίποτα (“in Nichts auflost”) τους προσδιορισμούς της Κατανόησης. Ο συνδυασμός αυτών των δύο: “ο Λόγος που κατανοεί ή η Κατανόηση που λογίζεται” = το θετικό». (Λένιν, Φιλοσοφικά Τετράδια)

    «Μέθοδος είναι η συνείδηση της μορφής που παίρνει η εσωτερική αυθόρμητη κίνηση του περιεχομένου» (Χέγκελ – Λένιν, Φιλοσοφικά τετράδια)

    Επαναστατική συνείδηση. Γράφει ο Λένιν:
    «“Το μονοπάτι που αυτο-κατασκευάζεται” = το μονοπάτι (αυτό είναι η καρδιά του ζητήματος κατά τη γνώμη μου) της πραγματικής γνώσης, του προτσές του γνωρίζειν, της κίνησης» (Λένιν, Φιλοσοφικά τετράδια).

    Η σημερινή οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, με τα μέτρα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, εκδηλώνεται στις μορφές κοινωνικής συνείδησης, που αντιστοιχούν στην υλική δομή της ελληνικής κοινωνίας (στις σχέσεις παραγωγής), σαν διαρκώς εντεινόμενη αγανάκτηση της εργατικής τάξης και του λαού. Η αγανάκτηση αυτή, αυθόρμητη προς το παρόν, ενέχει μορφικά την διαλεκτική αρνητικότητα των παραγωγικών δυνάμεων προς τις σχέσεις παραγωγής όπως ανακλάται στη συνείδηση της εργατικής τάξης και του λαού, σαν άμεση αντανάκλαση του κοινωνικού Είναι (άμεσο Είναι) στη συνείδηση. Η αντανάκλαση αυτή, είναι προσδιορισμός και άρνηση ταυτόχρονα, που εκδηλώνεται μορφικά στη συνείδηση ως «Κατανόηση», που σαν κατεύθυνση, προσανατολισμός και μέθοδος δράσης εμπεριέχει την κίνηση του περιεχομένου της μορφής, εμπεριέχει τη δυνατότητα της «άρνησης της άρνησης» και της «νέας θέσης», δηλαδή της εμφάνισης του πλούτου του γενικού μέσα στο ειδικό, δηλαδή της εμφάνισης, μέσα στην «αρνητικότητα» της εργατικής τάξης και του λαού ενάντια στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, της ταξικής συνείδησης σαν «άρνησης της άρνησης» των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και σαν δομής του εποικοδομήματος, που εμφορεύεται την φυσικο-ιστορική αντίφαση και οδηγεί συνειδητά στην λύση της και την υπέρβασή της.

    Η κατεύθυνση, λοιπόν, και η πρόταση του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ να υπάρξουν οι πρωτοβουλίες – όπως αυτή του σ. Αλαβάνου – που θα δώσουν τη δυνατότητα στην εργατική τάξη και το λαό, που σήμερα είναι εγκλωβισμένοι στα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα ή απέχουν από την πολιτική, να εκφράσουν πρακτικά την αρνητικότητά τους ενάντια στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, υπερβαίνοντας τις σημερινές κομματικές και συνδικαλιστικές περιχαρακώσεις και, κυρίως, υπερβαίνοντας τις αναστολές που δημιουργούν στο λαό οι αντιθέσεις και η πολυδιάσπαση του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου, είναι η μόνη, στις σημερινές συνθήκες, διαλεκτική επαναστατική πρόταση, που μπορεί να παράξει ρεαλιστικό αποτέλεσμα, που δίνει νόημα και προοπτική στον αγώνα ενάντια στην καταστροφή που μας απειλεί, που μπορεί νʼ ανατρέψει την απαισιοδοξία και το αίσθημα της ματαιότητας του αγώνα για ένα καλύτερο, για ένα ελπιδοφόρο μέλλον, που δίνει την δυνατότητα σε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, να ενεργοποιηθεί και να συμβάλει στον κοινό αγώνα για το κοινό συμφέρον.

    Ο νεαρός Μαρξ στο «Μισθός, τιμή και κέρδος» γράφει:
    «Η εργατική τάξη αντί για το συντηρητικό σύνθημα: «Δίκαιο μεροκάματο για δίκαιη εργάσιμη μέρα», θα πρέπει να γράψει στη σημαία της το επαναστατικό σύνθημα: «Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας»».

    Ο ώριμος Μαρξ στην «Κριτική του προγράμματος της Γκότα» γράφει:
    «Λοιπόν στο μέλλον το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα πρέπει να πιστεύει στο λασσαλικό «σιδερένιο νόμο του μισθού»! Και για να μην πάει χαμένος, κάνουν την ανοησία να μιλάνε για «κατάργηση του μισθωτού συστήματος» (θα ʽπρεπε να το πουν: σύστημα της μισθωτής εργασίας) μαζί με το «σιδερένιο νόμο του μισθού». Αν καταργήσω τη μισθωτή εργασία καταργώ φυσικά και τους νόμους της, είτε σιδερένιοι είναι είτε σφουγγαρένιοι».

    Βροντοφωνάζουμε, λοιπόν, κι εμείς, σαν ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ:
    ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ – ΚΑΤΩ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

    ΥΓ. Μήπως τώρα προκύπτει εμφανέστατα ΚΑΙ το αντικαπιταλιστικό της συλλογιστικής μας;

    Συντροφικά

  6. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε/η Καλά τώρα!,

    Έχουμε απαντήσει με ποστ που ανεβάσαμε πριν από λίγο, τόσο στην ΕΟΣ όσο και σε σένα. Αν σε ενδιαφέρει, ευπρόσδεκτος!

    Τα λέμε

  7. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Μια απάντηση [εδώ]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s