Γαλατικό χωριό στην καρδιά της Ρούμελης αντιστέκεται!

Posted: 02/01/2012 by Β.Χ. in Αποφάσεις Συνελεύσεων, ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ
Ετικέτες: , , ,

Να γίνουμε Γαλάτες  

Μαθαίνοντας τα νέα από την κοινότητα της Ανθήλης, όπου έπειτα από λαϊκή συνέλευση των κατοίκων αποφασίστηκε να μην πληρώσει κανείς το (έκτακτο προς μονιμοποίηση) χαράτσι για τα ακίνητα, αντιλαμβανόμαστε για μια ακόμη φορά την δυναμική που μπορούν ν’ αποκτήσουν οριζόντια οργανωμένες και αλληλέγγυες πρακτικές αντίστασης. Όπως οι εργαζόμενοι σε Χαλυβουργία, Ελευθεροτυπία, Alter απεργούν ενωμένοι ενάντια στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, έτσι φαίνεται να ξεκινά και μια κίνηση από τις τοπικές κοινότητες που μπορεί να αμφισβητήσει την εφαρμογή των οικονομικών μέτρων, ή ακόμα και να τα ακυρώσει στην πράξη – προοπτική που δεν υπάρχει μέσω των γραφειοκρατικών κομμάτων και οργανώσεων της κατά τα λοιπά “εξαγριωμένης με τα μέτρα λιτότητας” Αριστεράς…

Οι Γαλάτες του κόμικ, Αστερίξ και Οβελίξ και οι σύντροφοί τους, ως γνωστόν μάχονταν μόνοι ενάντια στην Ρωμαϊκή κυριαρχία, προσπαθώντας να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους, καθώς και την τοπική τους κουλτούρα. Οι σύγχρονοι Γαλάτες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν λεγεωνάριους, αλλά μία συγκεκριμένη πολιτική που με τη βοήθεια οικονομικών αναλύσεων και εξισώσεων, λειτουργεί για χάρη της ευημερίας των αριθμών και όχι των ανθρώπων. Ενάντια στις Ρωμαϊκές λεγεώνες αρκούσε μια γουλιά από το μαγικό ζωμό… Ενάντια στην επίθεση του Νεοφιλελευθερισμού, τι μπορούμε να προτάξουμε;

1) Τη συνειδητή αυτοκριτική μιας κοινωνίας που δεν έχει πραγματική εικόνα του εαυτού της, που αφέθηκε στην καθοδήγηση από ετερόνομους θεσμούς, συντελώντας στην ίδια τη σήψη της και έχοντας ευθύνη για την πορεία που ακολούθησε. Λέγοντας αυτοκριτική, φυσικά, δεν εννοούμε τη λαϊκίστικη λογική του “μαζί τα φάγαμε”, ή “φταίνε οι κοπρίτες δημόσιοι υπάλληλοι”. Εννοούμε την ευθύνη για τη δημιουργία του φαντασιακού της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, που χαρακτηρίζεται από ατομικισμό, συντηρητισμό, υπερκαταναλωτισμό και οπισθοδρομισμό. Οι λοιδορίες των πολιτών από το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν συντελούν στην αυτοκριτική της κοινωνίας, αλλά, αντίθετα, στην καλλιέργεια του φόβου και της ηθικής της ενοχής. «Οι πολίτες φταίνε για την κρίση», (είναι ένοχοι δηλαδή) «και συνεπώς, θα πρέπει να πληρώσουν», ακούμε συνεχώς να λένε οι διάφοροι «αντιπρόσωποι» του πολιτικού μας σκηνικού ή εντολοδόχοι του Νεοφιλελευθερισμού, από χώρες «υποδείγματα», όπως η Γερμανία και η Βρετανία.

Τα ΜΜΕ, έχοντας με το μέρος τους μηχανισμούς που προωθούν συνεχώς βία, εξουσία και θεάματα, διαμορφώνουν φαντασιακά και συνειδήσεις: «Δούλευε, ψήφιζε, πλήρωνε, σκάσε», το δόγμα του 21ου αιώνα. Μόλις πριν από ένα μήνα, ακούσαμε τη διάσημη Ελληνίδα τραγουδίστρια, Νάνα Μούσχουρη, από το εξωτερικό να λέει το εξής: «Oι Έλληνες πρέπει να μάθουν να εξοφλούν τα χρέη τους. Τίποτα δεν χαρίζεται». Ακόμη, όμως, και αν δεχτούμε ότι όλοι εμείς δημιουργήσαμε το τεράστιο αυτό χρέος και συνεπώς, σαν καλοί, τίμιοι και ηθικοί πολίτες, θα πρέπει τώρα να κάνουμε θυσίες και να συμβάλλουμε στην αποπληρωμή του, αν θα πρέπει δηλαδή να «είμαστε σωστοί και συνεπείς στις υποχρεώσεις μας», είναι μια συζήτηση που θα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να ξεκινήσει από την «ηθικότητα» του ίδιου του καπιταλισμού και των πολιτικών του εκπροσώπων. Το να καταλογίζουμε ευθύνες σε ολόκληρο τον πληθυσμό της Ελλάδας, αγνοώντας τις κομπίνες του Γ.Α.Παπανδρέου με Γερμανούς επιχειρηματίες, το νεποτισμό της Siemens καθώς και τις συμφωνίες για την προμήθεια οπλικών συστημάτων από τη Γερμανία κ.α., φαντάζει αν μη τι άλλο σαν ένας χρεοκοπημένος (π)ηθικισμός.

Οι επιπτώσεις της προπαγάνδας αυτής δεν είναι μόνο να χρεωθούν οι πολίτες τις δαπάνες που δημιουργήθηκαν από ένα σύστημα δομημένο με τέτοιον τρόπο ώστε να δημιουργεί κρίσεις και ασταθείς κοινωνίες. Ο άμεσος στόχος είναι να καμφθούν οι αντιστάσεις αυτών που διαφωνούν με το τσίρκο του Νεοφιλελευθερισμού, αυτών που πιστεύουν ότι η δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με αυτήν την φιλελεύθερη ολιγαρχία που μας κυβερνά και ορίζει τις ζωές μας. Εξετάζοντας το φαινόμενο του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων σε επίπεδο Ε.Ε., βλέπουμε ότι π.χ. η επίσημη ανεργία στην Ισπανία ξεπερνά το 21,5%. Πρόκειται για μια χώρα της οποίας το χρέος (όπως και το αντίστοιχο της Ιρλανδίας) εμφανίζεται τριπλάσιο από το ελληνικό. Παρόλ’ αυτά, ο διεθνής τύπος επιμένει να θεωρεί την Ελλάδα ως πηγή κάθε κακού. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες χώρες του Νότου πλήττονται από υπέρογκα χρέη. Όμως καμία από αυτές δεν έδωσε κινήματα όπως αυτό του Δεκέμβρη του 2008. Ποιά είναι, όμως, η στάση των Ευρωπαϊκών ΜΜΕ για την Ιρλανδία (μια χώρα που αν και παρουσίαζαν ως παράδειγμα προς μίμηση λόγω του “μικρού κράτους” και της αυξημένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, λόγω του φοβερού “Κέλτικου Τίγρη”, συνεχίζει να έχει τριπλάσιο χρέος σε σύγκριση με την «σοσιαλιστική» Ελλάδα); Ακόμη και σήμερα η Ιρλανδία παρουσιάζεται ως παράδειγμα ανάκαμψης [1] σε αντίθεση με τους «τεμπέληδες του νότου που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να πίνουν ούζο», όπως γράφουν οι tabloid εφημερίδες. Τί κινήματα έχουν αναδείξει όμως οι Ιρλανδοί στην πρόσφατή τους ιστορία; Πόσες απεργίες έγιναν εκεί για τα μέτρα λιτότητας που λήφθηκαν, τα οποία κάποιες φορές ήταν χειρότερα και από αυτά των Ελληνικών κυβερνήσεων; Γιατί κανείς δεν μιλά για την τεράστια διαφθορά του Ιρλανδικού συστήματος; Μάλλον γιατί οι Ιρλανδοί έχουν υιοθετήσει σε μεγάλο βαθμό την ηθική της ενοχής που τα δικά τους ΜΜΕ καθημερινά προωθούν. Άλλωστε, η σύγχρονη Ιρλανδία δεν διαφέρει και πολύ από τις Η.Π.Α (με κεφάλαια των νεοσυντηρητικών και ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων Bush και Clinton “αναπτύχθηκε και αναβαθμίστηκε” οικονομικά ως χώρα). Ο κομφορμισμός μάλλον έχει μεταλλάξει και τα κεφάλια των Ιρλανδών που έχουν γίνει τετράγωνα από την υπερβολική τηλεκατανάλωση. Είναι τελικά η ζωή που θέλουμε, μια κατάσταση τυφλής αποδοχής των καταστάσεων που δημιουργούν για εμάς ετερόνομες αξίες κι εμείς σαν πολίτες απέχουμε; Αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι (προφανώς) όχι, τότε μάλλον θα πρέπει όλοι μαζί να αναζητήσουμε διεξόδους.

2) Τη δημοκρατική λήψη αποφάσεων “από τα κάτω”, σε τοπικό επίπεδο. Άνθρωποι που ζουν στην ίδια περιοχή και μοιράζονται την καθημερινότητα τους, μπορούν πιο εύκολα, λόγω της δυνατότητας που υπάρχει για άμεσο διάλογο, να ανακαλύψουν και να μοιραστούν τις κοινές τους προσδοκίες, λαμβάνοντας μαζί αποφάσεις και επιμερίζοντας ρόλους στην εκτέλεση τους. Έτσι, οι αμεσοδημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις κατανέμουν την ευθύνη σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της τοπικής κοινωνίας, οι οποίοι δρουν για τον κοινό σκοπό, αλληλέγγυα και συνεργατικά. Το κέρδος σε περίπτωση δημιουργίας πολλών αυτο-οργανωνόμενων δικτύων – τα οποία δεν είναι απαραίτητο να περιορίζονται μόνο σε θέματα εναλλακτικής οικονομίας αλλά μπορούν να επεκταθούν και σε κάθε δραστηριότητα της δημόσιας ζωής – θα είναι πολλαπλό: όχι μόνο οι τοπικές κοινωνίες θα βρουν, ενδεχομένως, λύσεις σε προβλήματα που είναι παρόντα και πιεστικά παρακάμπτοντας τις άρρωστες και αναποτελεσματικές καπιταλιστικές μεθόδους και δομές, αλλά ταυτόχρονα και κυρίως, θα αποτελέσουν σχολείο πολιτικοποίησης, συνειδητοποίησης, αυτοθέσμισης, χειραφέτησης και, κατά λογική ακολουθία, διεκδίκησης των συνδιαμορφωμένων και αναγκαίων προταγμάτων της ίδιας της ζωντανής πλέον κοινωνίας.

3) Την σταδιακή δημιουργία “γαλατικών” δικτύων, δηλαδή ποικιλόμορφων δομών αυτο-οργάνωσης και αντίστασης. Για παράδειγμα, με τη δημιουργία τέτοιων δικτύων καθίσταται δυνατή η δημιουργία εναλλακτικής οικονομίας με την ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ των τοπικών κοινοτήτων και γειτονιών των αστικών περιοχών. Ήδη λειτουργούν δίκτυα εναλλακτικής οικονομίας σε αρκετές περιοχές της Ελλάδος. Τα δίκτυα αυτά μπορούν να ενσωματωθούν στην αντίσταση ενάντια στις Νεοφιλελεύθερες πρακτικές της (αν)ελεύθερης αγοράς και να σαμποτάρουν στην πράξη την εφαρμογή των οικονομικών μέτρων. Όσο περισσότεροι συμμετέχουν ενεργά σε τέτοιες αυτο-οργανωνόμενες ομάδες που στοχεύουν στην εξεύρεση λύσεων για επιμέρους ζητήματα της κοινωνικής ζωής (στα μικρά αλλά διόλου ασήμαντα προβλήματα της καθημερινότητας), τόσο πιο εύκολα θα ξεπεραστούν και τα πάσης φύσεως εμπόδια που θα τεθούν από την γραφειοκρατική οργάνωση του Κράτους και τους νομικούς μηχανισμούς πειθαναγκασμού που έχει υπό τον έλεγχό του.

Ας μη βιαστούμε να κρίνουμε κινήσεις αντίστασης σε συγκεκριμένα μέτρα ως διαταξικές, απολίτικες, απομονωμένες, πρόσκαιρες, αποσπασματικές και άρα καταδικασμένες εξ αρχής σε αποτυχία. Αν θέλουμε να έχουμε μια έντιμη στάση απέναντι στους εαυτούς μας και τις πολιτικές μας θέσεις, οφείλουμε με τη συμμετοχή, τη στήριξη και τη δράση μας να δώσουμε πνοή στις κινήσεις αυτές, σ’ αυτές τις εστίες των σύγχρονων “γαλατών” (στο βαθμό που δεν ελέγχονται από κάθε λογής πολιτικάντηδες και κόμματα ή οργανώσεις), που με μαγικό ζωμό την διάθεση για προσφορά και αλληλεγγύη, για απόρριψη του ατομικισμού και για αυτόνομη δράση όλων των πολιτών, όπου η πράξη δεν θα είναι το επακόλουθο μιας δοτής μπαγιατισμένης θεωρίας/ιδεολογίας αλλά το αποτέλεσμα πολιτικών συζητήσεων και συνδιαμορφώσεων. η δημιουργία ενός νέου κινήματος, πιο οργανωμένου, περισσότερο πολύπλευρο και πιο ελπιδοφόρο από αυτό των αγανακτισμένων του 2011!

[1] Παρά τις εκτιμήσεις ότι η Ιρλανδική οικονομία ανακάμπτει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο, επειδή οι Ιρλανδοί «δεν είναι σαν τους τεμπέληδες του νότου οι οποίοι έχοντας χάσει την ηθική της εργασίας ξέρουν μόνο να διαδηλώνουν και να προκαλούν επεισόδια». (Στην πραγματικότητα, επειδή οι Ιρλανδοί έδειξαν μεγάλη πειθαρχία και τυφλή υπακοή στις διαταγές των αφεντικών). Όμως η ανάκαμψη αυτή είναι πλασματική. Δηλαδή, για άλλη μια φορά, βλέπουμε τους αριθμούς και τις στατιστικές να ευημερούν και να προοδεύουν. Οι πολίτες όμως αναγκάζονται να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αυστραλία, τον Καναδά και τις Η.Π.Α., ο αριθμός των άστεγων πολλαπλασιάζεται, όπως, και η περαιτέρω λουμπενοποίηση του πληθυσμού. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου οι κάτοικοι έχουν μάθει να εκτελούν τυφλά διαταγές, και να εκδηλώνουν την οργή τους όχι ενάντια στο σύστημα το ίδιο και στους θεσμούς του, όχι αναζητώντας δημοκρατικές διεξόδους, αλλά πίνοντας μπύρα Guiness και μαχαιρώνοντας ο ένας τον άλλον για μικροκαυγάδες. Από:http://eagainst.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s