Για τη «σκέψη της Αριστεράς»

Posted: 12/07/2011 by Β.Χ. in Αριστερά
Ετικέτες: ,

Των Αφαλωνιάτη Θόδωρου  – Ψιμούλη Χρυσούλα  

1. Η κύρια έλλειψη της «σκέψης της Αριστεράς» είναι ότι διαχωρίζοντας τον κόσμο σε πνεύμα και ύλη οδηγείται στο να αντιλαμβάνεται την κοινωνία και το κίνημα είτε στατικά με τη μορφή του αντικειμένου είτε με τη μορφή της άποψης, της εκφώνησης λόγου(προφορικού-γραπτού).

Δεν αντιλαμβάνεται το κίνημα και την κοινωνία σα μια αντικειμενική ανθρώπινη δραστηριότητα, σαν πράξη.(σημείωση 1)

Γι’αυτό η «σκέψη της Αριστεράς» σαν «ουσία των πραγμάτων» προβάλλει τη θεωρητική στάση ενώ την πρακτική την προβάλλει με τη χυδαία μορφή του πρακτικισμού.

Γι’αυτό η «σκέψη της Αριστεράς» δεν καταλαβαίνει τη σημασία της «ριζοσπαστικής» κριτικής πρακτικής δράσης.

Εκδηλώσεις της παραπάνω συμπεριφοράς:

Η «σκέψη της Αριστεράς», όταν λέει κίνημα αντιλαμβάνεται: πάνω πλατεία-κάτω πλατεία, Ομόνοια, Πεδίον του Άρεως, Μουσείο, δηλαδή χωροταξική κατανομή, πανό, προκήρυξη, κλπ. Έτσι οι εθιμοτυπικές τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις είναι η πεμπτουσία του κινήματος που καταδεικνύει την ιδιαίτερη «επαναστατικότητα» του καθενός. Το να βάλω ένα ενυπόγραφο πανό του κόμματος μου στο Σύνταγμα είναι η πεμπτουσία της πολιτικής παρέμβασης. Το να μοιράσω προκήρυξη με την υπογραφή μου είναι η πεμπτουσία της πολιτικής παρέμβασης.

Η «σκέψη της Αριστεράς», όταν αναφέρεται στο κίνημα, λέει: εμείς έχουμε προτάσεις και σου παρουσιάζει τις χαρταπιάγκες με τις λέξεις «εργατική τάξη», «σοσιαλισμός», «καπιταλισμός», αναμειγνύοντας, πολλές φορές, τις θέσεις του αστισμού(ρεαλιστικά) με γενικές περιγραφές για όλες τις συνθήκες ή για φανταστικές καταστάσεις.

Γράφει προκηρύξεις για ένα θέμα και απαιτεί να γραφτούν τα πάντα, βέβαια χωρίς να λείπουν οι κατάλληλες λέξεις.

Ασκεί απορριπτική κριτική σε όλους, όχι στη βάση αυτού που κάνουν, αλλά στη βάση του τι ψηφίζει ή του τι έκανε σε μια άλλη κατάσταση ή αν είναι δικός μας, κλπ.

Έτσι στο Σύνταγμα δεν κατέβαιναν τον πρώτο καιρό αρκετοί αριστεροί(η πρώτη περίπτωση), γιατί είναι λαπτάκηδες κάτω και έχουν ελληνικές σημαίες πάνω. Όμως η κριτική πρακτική δράση μαζί με τις ελληνικές σήκωσε και τις ισπανικές, τις αργεντίνικες κ.α. προπαγανδίζοντας την ενότητα των λαών και παράλληλα να τραβήξεις την πλατιά επιρροή των ακροδεξιών από το να αναγάγουν σαν κύρια αντίθεση των προβλημάτων το μεταναστευτικό. (Φαίνεται ότι για μερικούς αριστερούς ο συγχρωτισμός με τους εργάτες του Παναγόπουλου-Παπασπύρου προσφέρει πολλά στο κίνημα!!!!)
………………………………………………………………………………………….

Σημείωση 1: Μπορεί η πρωτόγονη σκέψη να σκέφτεται διχάζοντας τον κόσμο σε πνεύμα –ύλη, υποκείμενο-αντικείμενο, όμως αυτός ο τρόπος σε οδηγεί σε γενικές αφαιρέσεις που ισχύουν σε οποιεσδήποτε συνθήκες και δεν οδηγούν στην κατανόηση των κάθε φορά ιδιοτήτων, σχέσεων. Π.χ. ο διαχωρισμός του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο, στοιχεία που και τα δύο καίγονται, δεν ερμηνεύουν την ιδιότητα του νερού να σβήνει τη φωτιά.

Μόνο με την έννοια της δραστηριότητας που περιλαμβάνει τις σχέσεις, μπορούμε να «διαβάσουμε» τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, δηλαδή για την κοινωνία και το κίνημα να κάνουμε συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

2. Η «σκέψη της Αριστεράς» κυριαρχείται από την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι προϊόντα των συνθηκών και της διαπαιδαγώγησης, οπότε και οι άνθρωποι που έχουν αλλάξει, είναι προϊόντα άλλων συνθηκών και άλλης διαπαιδαγώγησης. (σημείωση 2)

Ξεχνά όμως ότι τις συνθήκες τις αλλάζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, δηλαδή οι ίδιοι οι «διαπαιδαγωγητές» διαπαιδαγωγούνται σαν άνθρωποι που αλλάζουν τις συνθήκες. Γι’ αυτό καταλήγει να χωρίζει στο μυαλό της το κίνημα και την κοινωνία σε δύο μέρη που το ένα υψώνεται πάνω από το κίνημα και την κοινωνία.(Δεν πρόκειται για τις ιεραρχημένες σχέσεις και το κύριο και το δευτερεύον που ισχύει σε κάθε φαινόμενο).

Η «σκέψη της Αριστεράς» εξοπλισμένη με τον εκφωνημένο λόγο της, θέτει τον εαυτό της πάνω από το κίνημα και την κοινωνία σαν το υποκείμενο (πρωτοπορία) που θα αλλάξει την κοινωνία που αντιστέκεται, που παρεμβαίνει, κλπ. Μένοντας με το μυαλό της εκεί πάνω, έξω από το κίνημα και την κοινωνία, αδυνατεί να κατανοήσει τις πραγματικές σχέσεις που αναπτύσσει και στις οποίες αναπτύσσεται η ίδια μέσα στο κίνημα και στην κοινωνία, αφού η ίδια είναι άνθρωπος στο κίνημα και την κοινωνία. Μένοντας με το μυαλό της πάνω και έξω από την κοινωνία και το κίνημα σαν «υποκείμενο», δεν μπορεί να δει το πραγματικό υποκείμενο των εξελίξεων και αλλαγών των κοινωνικών σχέσεων που είναι ο ίδιος ο λαός και το κίνημα και ο πληθυσμός, συνολικά για την κοινωνία.

Λοιπόν η «σκέψη της Αριστεράς» περιορίζει-συρρικνώνει το «υποκείμενο» στον εαυτό της, ενώ είναι μέρος του πραγματικού υποκειμένου του λαού, το υποκαθιστά και το ταυτίζει με τον εαυτό της. Αυτό την εμποδίζει να δει τις πραγματικές σχέσεις στις οποίες αναπτύσσεται και που πρέπει να μετασχηματισθούν.

Από εκεί ξεκινάει η προβληματική και, πολλές φορές, συντηρητική στάση της.

Η ταύτιση λοιπόν του «υποκειμένου» με τον εαυτό της οδηγεί στην ταύτιση της ηγεσίας με το κόμμα-οργάνωση, την ταύτιση του κόμματος με την τάξη, της τάξης με την κοινωνία, της κοινωνίας με τον κόσμο. Αυτή διαδρομή της «σκέψης» οδηγεί σε παραληρηματικές συμπεριφορές: να ακούει ότι συναντιέται ο Ομπάμα με τη Μέρκελ για το πρόβλημα της Ελλάδας και να νομίζει ότι ασχολούνται απευθείας με το κόμμα του ή να πιστεύει ότι τα δακρυγόνα που έπεσαν στις 15 Ιούνη στις 1.30 στο Σύνταγμα και όχι μετά τις 2 ώρα που είχε προγραμματίσει να φύγει το ΠΑΜΕ, ήταν γιατί ήθελαν να χτυπήσουν το ΠΑΜΕ!!!!

Αυτή η ταύτιση με το «υποκείμενο οδηγεί και σε μια άλλη στάση απέναντι στους εργαζομένους, απέναντι στις μάζες. Συνεπαρμένη από τον εκφωνηθέντα λόγο της, θεωρεί τον εαυτό της σαν τον μοναδικό υπερασπιστή των δικαιωμάτων, σαν το μοναδικό παντογνώστη, σαν το μοναδικό κάτοχο της αλήθειας, και τους εργαζόμενους, τις μάζες σαν καύσιμη ύλη του «κινήματος» και όχι δημιουργούς της ιστορίας, αφού η ίδια είναι το «υποκείμενο».

Έτσι το «καθήκον» της μάζας είναι η παθητική συμμετοχή σε μια απεργία και στη βόλτα (συγγνώμη πορεία) κραυγάζοντας συνθήματα και
…………………………………………………………………………………………

Σημείωση 2: Η μεθοδολογία αυτή σου δίνει τα στοιχεία για τις αρχικές συνθήκες μιας διαδικασίας και για τα αποτελέσματα της και όχι για την ίδια τη διαδικασία πως γίνεται η εξέλιξη.

οι προωθημένες μορφές πίεσης που σε άλλες συνθήκες μπορεί να είχαν αποτελέσματα, μετατρέπονται σε «συμβολικές μορφές» που συμβολικά πραγματοποιούνται από το «υποκείμενο». Π.χ. ανάρτηση πανό σε ένα υπουργείο, δίωρες συμβολικές καταλήψεις γραφείων και καυγάδες μπροστά στις κάμερες!!!!!

Και όταν οι εργαζόμενοι δεν ακολουθούν αυτό το αδιέξοδο σκηνικό, χαρακτηρίζονται άνθρωποι του καναπέ!!! Όμως όλα αυτά τα «συμβολικά» ποιες σχέσεις αναπαράγουν;

Οι εργαζόμενοι, οι μάζες, εκτός από «καύσιμη ύλη» αντιμετωπίζονται και σαν «βλάκες» που δεν γνωρίζουν, που δεν καταλαβαίνουν, που κυριαρχούνται από λανθασμένες ιδέες, που δεν είναι ενημερωμένοι …… Έτσι η «Αριστερή σκέψη», το «υποκείμενο», παρεμβαίνει να εκφωνήσει τον ορθό λόγο της ώστε η μάζα να δει το φως το αληθινό.

Στο Σύνταγμα λοιπόν η «Αριστερή σκέψη» μαζί με την ξινίλα της που έπρεπε να βρίσκεται με τους λαπτάκηδες και τους «ακροδεξιούς», έκανε «μάχη» να φέρει τα ενυπόγραφα πανό και τις προκηρύξεις της για να δώσει τον «ταξικό» χαρακτήρα και να αρθρώσει τη λέξη «απεργία» σε όλες τις κλίσεις και πτώσεις.

Και από δίπλα με την «Αριστερή σκέψη» είχαμε και τους άλλους «δάσκαλους και διαπαιδαγωγητές», τους μπαχαλάκηδες, που έκλιναν τη λέξη «βία» σε όλες τις πτώσεις και θέλουν να μας ξυπνήσουν από τις αυταπάτες της ειρηνικής συγκέντρωσης, θεωρώντας ότι παίζοντας πετροπόλεμο με την αστυνομία θα διώχναμε το Μνημόνιο. Βέβαια ξεχνούν ότι οι πάνω από 300.000 χιλιάδες διαδηλωτές ταρακούνησαν την κυβέρνηση. Ή νομίζουμε ότι η κυβέρνηση φοβήθηκε στις 15 Ιούνη την 24ωρη της «εργατικής» ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και τον πετροπόλεμο;

Η «αριστερή σκέψη» που έχει διχάσει σε δύο μέρη την κοινωνία και το κίνημα ανυψώνοντας το ένα μέρος από πάνω τους, θεωρεί τον εαυτό της ως το «υποκείμενο» και ταυτιζόμενη με αυτό δεν μπορεί παρά να θεωρεί ότι είναι ο φορέας της «συνείδησης» ή καλύτερα ότι κατέχει τη «συνείδηση». Και εδώ ξεκινούν πολλά μπερδέματα διαφορετικών ζητημάτων: αυθόρμητο-συνειδητό σαν γνωστική διαδικασία(σημείωση 3), προοδευτικές-συντηρητικές στάσεις, οργάνωση και διάφορα επίπεδα συγκρότησής της.

Αφού η «αριστερή σκέψη» κατέχει τη «συνείδηση», ο κόσμος είναι ασυνείδητος, αυθόρμητος και τα άλλα κόμματα της «Αριστεράς» είναι συνολικά λανθασμένα και παίζουν ύποπτο ρόλο, είναι «πράκτορες της αντίδρασης».

Δεν μπορεί να διανοηθεί το ότι, όταν εκφωνεί τον «συνειδητό λόγο» της για ανυπακοή, κολλώντας αφίσες με το «εξεγερθείτε» ή μοιράζοντας προκηρύξεις-καλέσματα «όλοι στους δρόμους», και ο κόσμος τελικά βγαίνει στους δρόμους , δεν αγκαλιάζει τη «συνείδηση» του, αλλά κρατάει αποστάσεις. Έτσι για την «αριστερή σκέψη» που είναι η συνείδηση, το Σύνταγμα είναι «αυθόρμητο», μη συνειδητό.

Δηλαδή ο εργαζόμενος που μαζί με την οικογένεια του και την παρέα του κατεβαίνει στο Σύνταγμα φωνάζοντας «Κλέφτες», «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από’δω», δεν είχε συνείδηση του τι έκανε;
…………………………………………………………………………………………

Σημείωση 3: Όταν μαθαίνω να οδηγώ, το κάνω συνειδητά έχοντας προσηλωθεί στις κινήσεις των χεριών και ποδιών σε σχέση με τα πεντάλια και τις ταχύτητες. Όταν πια έχω μάθει να οδηγώ, τις ίδιες κινήσεις τις κάνω αυθόρμητα(μη συνειδητά). Συνειδητό-αυθόρμητο είναι στιγμές μιας ενιαίας διαδικασίας και ανάλογα με τις συνθήκες μετατρέπεται το ένα στο άλλο.

Επίσης αυτή η κίνηση του δεν πατούσε στην εμπειρία του εδώ κι ένα χρόνο από τις αναποτελεσματικές απεργίες των «ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ» και τον ακατανόητο χωροταξικό διαχωρισμό του ΠΑΜΕ που τα συνδικάτα που συσπειρώνει τι διαφορετικό έχουν κατακτήσει από τα άλλα που δεν συμμετέχουν; Και δεν έχει ακούσει ή διαβάσει τις αφίσες των συνδικάτων «Δώστε πίσω τα κλεμμένα»; Ποιος να τα δώσει πίσω; Ο κλέφτης. Αλλά, όταν το λέει η «αριστερή σκέψη-συνείδηση» είναι πολιτικό, όταν το λέει ο κόσμος είναι απολίτικο.

Ποια είναι η συντηρητική στάση; Αυτού που είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και κατεβαίνει μαζί με άλλους να διαδηλώσει ειρηνικά ενάντια στο Μνημόνιο «να το πάρουν και να φύγουν», ή της «αριστερής σκέψης» που συγχρωτιζόμενη με τους «εργάτες Παναγοπουλο-Παπασπύρου» οι οποίοι είναι βασικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και δεν διαχωρίζονται από αυτό(π.χ. Σακοράφα), τους ζητούν μια 48ωρη συνεχίζοντας την προηγούμενη αδιέξοδη πολιτική, αντί ν περάσουν το πνεύμα της πλατείας στα συνδικάτα;

Τέλος η «Αριστερή σκέψη» που βρίσκεται πάνω από την κοινωνία, που είναι και ταυτίζεται με το «υποκείμενο», που κατέχει τη «συνείδηση», είναι και η «οργάνωση». Με μέτρο τον εαυτό της το Σύνταγμα είναι «απολίτικο», «αυθόρμητο», «ανοργάνωτο». Έτσι δεν μπορεί να δει τα επίπεδα οργάνωσης που εμφανίζονται στη ζωή.

Π.χ. ποια είναι πιο προωθητική οργάνωση στη συγκεκριμένη συγκυρία; Το συνδικάτο του ΟΣΕ που έχει συγκροτημένη δομή, με εκλεγμένο ΔΣ, Προέδρους και Γραμματείς και βέβαια τις συμφωνίες με τη διοίκηση στην εφαρμογή του Μνημονίου και τη συμμετοχή στην απεργία ή η καθημερινή οργάνωση της ζωής στην Πλατεία και τις διαδικασίες αποφάσεων τόσο διαφορετικών συνειδήσεων που συμμετέχουν εδώ και 45 μέρες;

3. Η «σκέψη της Αριστεράς» διατυπώνει σαν «ουσία» των προβλημάτων τον καπιταλισμό.

Σε όλες τις περιπτώσεις, από το ζήτημα του χρέους της Ελλάδας μέχρι το πρόβλημα της τουαλέτας σε ένα σχολείο, αν δεν εκφωνηθεί η λέξη «καπιταλισμός», τότε κρύβεται η «ουσία» του προβλήματος.

Η «σκέψη της Αριστεράς» που είναι πάνω από την κοινωνία και το κίνημα, που ταυτίζεται με το «υποκείμενο», που κατέχει τη «συνείδηση» , κατέχει και την «ουσία» που είναι ο καπιταλισμός. Όμως σε αυτές τις συνθήκες η «ουσία» μετατρέπεται σε μια αφηρημένη ιδέα που εκφράζεται με τη λέξη «καπιταλισμός».

Η ουσία της κοινωνίας δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα που υπάρχει στις απομονωμένες επιχειρήσεις, οργανισμούς, εργαζόμενους κλπ, αλλά είναι στην πραγματικότητα το σύνολο των κοινωνικοοικονομικών σχέσεων.

Έτσι η «ουσία» σαν μια αφηρημένη ιδέα στη «σκέψη της Αριστεράς» παραμένει μια λέξη, «καπιταλισμός». Ικανοποιημένη που κατέχει την «ουσία», αρκείται στην εκφώνηση του λόγου με τη λέξη «καπιταλισμός» σε όλες τις πτώσεις και επειδή είναι γι’ αυτήν μια αφηρημένη ιδέα, την εμποδίζει να δει τις πραγματικές σχέσεις, χάνει την ιστορικότητα (εξέλιξη σε χώρο και χρόνο) και αντιμετωπίζει τους κοινωνικούς σχηματισμούς, τις τάξεις και τα στρώματα των εργαζόμενων, τον εργαζόμενο σαν αποστεωμένες αφαιρέσεις, σαν απομονωμένες καταστάσεις, χωρίς πραγματικές σχέσεις μεταξύ τους που αυτές είναι η βάση των αφαιρέσεων.(Σημείωση 4)
………………………………………………………………………………………..

Σημείωση 4: Η ιδιότητα του πρόβατου να είναι τροφή για τον άνθρωπο, δεν την κατέχει από μόνο του, τα φυτά δεν τρώνε πρόβατα.

Χάνοντας την ιστορικότητα βλέπει «καπιταλισμό» παντού, Ελλάδα, ΗΠΑ, Αίγυπτο, Αργεντινή κλπ, αναφέρεται σαν άθροισμα στο «παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα» και δεν μπορεί να δει τις σχέσεις των κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών μεταξύ τους που πριν εκατό χρόνια διατυπώθηκαν σαν Ιμπεριαλισμός. Κι όταν αναγκάζεται να χρησιμοποιεί τη λέξη «ιμπεριαλισμός», βλέπει μόνο μια πλευρά του, κυρίως τις στρατιωτικές επεμβάσεις κι αυτές όχι όλες. Π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μορφή συνασπισμού ιμπεριαλιστικών δυνάμεων; Μάλιστα πριν μερικά χρόνια χαρακτήριζε την Ελλάδα ιμπεριαλιστική χώρα.

Χάνοντας την ιστορικότητα δεν μπορεί να δει ,άρα και να προσεγγίσει τις αλλαγές στο ιμπεριαλιστικό σύστημα σε όλες τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι αρνούνται να δουν τις νέες σχέσεις που οικοδομούνται στην Ελλάδα με την κατάργηση της λειτουργίας του

Κοινοβουλίου, ο υπουργός Οικονομικών αποφασίζει για όλα, με την ενεργητική εποπτεία των υπαλλήλων της Τρόικας στα υπουργεία, στην κατάργηση και εφαρμογή του προϋπολογισμού, με τον διορισμό ξένων πανεπιστημιακών στις διοικήσεις των ΑΕΙ ,κλπ, που ορισμένοι τις νέες σχέσεις τις χαρακτηρίζουν «σύγχρονη κατοχή». Αν δεν της αρέσει η λέξη, ας διατύπωνε άλλη. Όμως απαντά ότι η «ουσία είναι ο καπιταλισμός» . Όμως η

«ουσία» είναι αυτή που δεν σε βοηθά να δεις την πραγματικότητα;

Η «σκέψη της Αριστεράς», όταν θέτεις το ζήτημα της Ελληνικής Κυριαρχίας, έχει έτοιμες τις άλλες λέξεις: «λαϊκή εξουσία» η ή «σοσιαλισμός». Όμως με την αντι-ιστορικότητα της ξεχνάει τα τεράστια μαζικά κινήματα διόρθωσης του «υπαρκτού σοσιαλιστικού σχηματισμού»: Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, Γαλλικός Μάης του ’68 κλπ. Βέβαια μερικοί το πήραν χαμπάρι το 1990. Τα ιστορικά διδάγματα, αν δεν φωτίζουν τις προτάσεις, τότε οι διατυπώσεις της λέξης «σοσιαλισμός» είναι το εμπόδιο για να σκεφτούμε το μετασχηματισμό της σημερινής πραγματικότητας.

Η «σκέψη της Αριστεράς» δεν μπορεί να δει τις πραγματικές σχέσεις και μένει στις λέξεις «καπιταλισμός», «τάξη», «ταξική συνείδηση» κλπ, σαν αφαιρέσεις, σαν ιδέα, σαν πνεύμα» που κυριαρχεί τις επιχειρήσεις, τους ανθρώπους. Γι’αυτό και ο πραγματικός κόσμος για την «αριστερή σκέψη» είναι άθροισμα επιχειρήσεων οικονομικά και η ίδια η κοινωνία είναι άθροισμα ατόμων που συνδέονται με φυσικούς και τεχνικούς δεσμούς. Π.χ. μια τεχνική λεπτομέρεια είναι αν ο ΟΤΕ αγοραστεί από μια ιμπεριαλιστική δύναμη; Απάντηση: πάλι ο «καπιταλισμός». Το ίδιο για τα πετρέλαια. Αν καταργηθεί η Ελληνική Κυριαρχία; Πάλι «καπιταλισμό» έχουμε.

Παρόμοια για τις λέξεις «εργάτης», «εργατική τάξη» κλπ. Την ιδιότητα αυτή την αποκτούν μόνο όσοι βρίσκονται στα πανό των συνδικάτων(ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Πρωτοβάθμια). Αν οι ίδιοι και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που ορισμένοι είναι γραμμένοι σε σωματεία, κινητοποιηθούν στο Σύνταγμα, χάνουν την ιδιότητά τους.

Για την «αριστερή σκέψη» που είναι πάνω από την κοινωνία και το κίνημα, που είναι «υποκείμενο», που κατέχει τη «συνείδηση», που διατυπώνει σε όλες τις πτώσεις τη λέξη «καπιταλισμός» και «ταξικός», που αντείνει τη λέξη «λαϊκή εξουσία- σοσιαλισμός», δεν μπορεί παρά να βλέπει την κοινωνία και το κίνημα σαν άθροισμα επιχειρήσεων και ατόμων που συνδέονται με φυσικούς και τεχνητούς δεσμούς. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να εξηγήσει την ιστορική εξέλιξη αλλά και συγκεκριμένες πολιτικές κινήσεις. Παντού μυστικές υπηρεσίες εξυφαίνουν πλεκτάνες, πράκτορες κάνουν κινήματα, κλπ. Εδώ και ένα χρόνο το θέμα του Χρέους για το ΚΚΕ ήταν μια πλεκτάνη του «καπιταλισμού». Αλλά και το Πολυτεχνείο δεν ήταν δημιούργημα των 300 πρακτόρων του Ρουφογάλη;

Για την «αριστερή σκέψη» που δεν αντιλαμβάνεται τον κόσμο σαν πρακτική ανθρώπινη δραστηριότητα, που δεν βλέπει τις σχέσεις, η πολιτική περιορίζεται και ταυτίζεται με τους βουλευτές, τα μέλη των ΔΣ συνδικάτων, μέλη οργανώσεων, με αποκορύφωμα τις εκλογές. Έτσι δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι το « κίνημα των πλατειών» ήταν πολιτικό με τα αιτήματα που έθετε, «Να φύγουν Κυβέρνηση –Τρόικα». Δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι το «κίνημα των πλατειών» αμφισβητεί το υπαρκτό πολιτικό σύστημα της ρεμούλας, της απάτης, της διγλωσσίας(«υπάρχουν λεφτά»), των πελατειακών σχέσεων, του ξεπουλήματος στους ξένους(ιμπεριαλιστές).

Και ωρύεται, όταν τα σκάγια παίρνουν και την ίδια, αλλά και όλο το συνδικαλιστικό μηχανισμό που είτε στηρίζει τις αναδιαρθρώσεις είτε διαχειρίζεται εκτονωτικά, διαλυτικά τις οποιεσδήποτε αντιδράσεις. Γιατί, αν θεωρείς τον εαυτό σου εκτός, πρέπει να δεις τι διαφορετικό ποιοτικά έχεις αναπτύξει , αφού και εσύ είσαι μέρος του πολιτικού συστήματος(και ορθά παρεμβαίνεις, αλλά πως και με ποιο στόχο). Δηλαδή, τι διαφορετικό έχουν κατακτήσει τα συνδικάτα του ΠΑΜΕ και τα Πρωτοβάθμια από ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ; Ποιο διαφορετικό δρόμο έχουν ανοίξει;

Επίσης τα κόμματα της Αριστεράς τι διαφορετικό πρότειναν σαν απάντηση στην κυβερνητική κρίση; Η πρόταση και των δύο, ΚΚΕ-ΣΥΝ, ήταν «πάμε εκλογές». Το πολιτικό σύστημα αμφισβητείται κι εσύ προτείνεις τις ίδιες διαδικασίες. Ούτε μια διαφορετική πρόταση δεν ψέλλισαν, π.χ. Προσωρινή αντιμνημονιακή Κυβέρνηση με στάση πληρωμών στους τοκογλύφους, έλεγχο του χρέους, κλπ. Έστω, για να προπαγανδίσουν μια άλλη κατεύθυνση.

Ο εγκλωβισμός της σκέψης στην «πολιτική κοινωνία» σε εμποδίζει να εμπνευστείς και να «διαβάσεις» την κίνηση των μαζών.

4. Η περιορισμένη σκέψη της την οδηγεί και σε ένα άλλο μεγάλο περιορισμό που έχει σχέση με την υπεράσπιση «των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης» ενάντια στον «καπιταλισμό».

Αφού η «σκέψη της Αριστεράς» βλέπει την πολιτική αποστεωμένα και όχι σαν ζωντανές σχέσεις και την ταυτίζει με την «πολιτική κοινωνία»(βουλευτές, μέλη ΔΣ, μέλη οργανώσεων) και αφού είναι το «υποκείμενο» και η «συνείδηση» και «θέλει» να αναφέρεται στην εργατική τάξη και εδώ την αντιμετωπίζει αποστεωμένα σαν ένα απομονωμένο άθροισμα ατόμων που έχει «δικαιώματα». Δεν μπορεί να δει τις κοινωνικές σχέσεις που παράγουν αυτά τα «δικαιώματα» γιατί αρκείται στη λέξη «καπιταλισμός» χωρίς ιστορικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι και στην εκφώνηση του λόγου της και στον πρακτικισμό της να προβάλλει την εργατική τάξη σαν μέρος της κοινωνίας, αθροισμένη με τις άλλες τάξεις-στρώματα, κατηγορίες, που «παλεύει» για τα ιδιαίτερα συμφέροντα της. Δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει πρακτικά σαν την προωθητική, απελευθερωτική κοινωνική δύναμη που αποδεσμεύει όλη την κοινωνία.

Προβάλλοντας τα «ιδιαίτερα δικαιώματα της εργατικής τάξης» μέσα σε αυτό το άθροισμα κοινωνικών ομάδων και τάξεων, την υποβιβάζει σε μια «συντεχνία» που «διεκδικεί» την προσαρμογή της στη νέα κατάσταση.
Τα «δικαιώματα» στα οποία αναφέρεται, είναι προϊόντα προηγούμενων κοινωνικών σχέσεων και καταστάσεων που τροποποιούνται στην ελληνική κοινωνία. Και η νέα διαμόρφωση τους έχει σχέση με το αν η εργατική τάξη εμφανιστεί στο πραγματικό πολιτικό προσκήνιο μαζί με άλλα στρώματα και τάξεις σαν προωθητική, απελευθερωτική δύναμη ή θα προβάλλει τον εαυτό της σα μια «συντεχνία». Δηλαδή, η πολιτική στην «πολιτική κοινωνία» και βέβαια έτσι περνάνε τα Μνημόνια και το «οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα» στους ιδιαίτερους χώρους διαμαρτύρεται διασπασμένα, απομονωμένα καλώντας σε συμπαράσταση.

Παράδειγμα πρακτικό είναι η στάση της στο «κίνημα των πλατειών».

Όταν οι μάζες κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα εισέρχονται στην πολιτική αρθρώνοντας πολιτικό λόγο και αναπτύσσοντας πολιτική δράση(μαζικές συγκεντρώσεις με συνθήματα να φύγουν κυβέρνηση –τρόικα) ξεπερνώντας το αυθόρμητο(ή συνήθεια) της προηγούμενης πολιτικής κατάστασης, όπου ο καθένας μόνος αντιμετωπίζει την κρίση και η συμμετοχή του στην «πολιτική» ήταν το κτύπημα της πόρτας του βουλευτή για κοινωνικά θέματα, την πόρτα του συνδικαλιστή για τη διαχείριση των προβλημάτων στον εργασιακό χώρο και κάποια συμμετοχή στις απεργίες ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, και τώρα μαζί με άλλους συνειδητοποιείται πολιτικά και ανοίγει ορίζοντες στο νέο αυθόρμητο να γίνει συνειδητό(μην ξεχνάμε η πλατεία Ταχρίρ ξαναγέμισε), η «σκέψη της Αριστεράς» το βλέπει σαν «απολιτικό» και κατηγορεί όσους ενεργητικά- συνειδητά συμμετέχουν ότι «υποτάσσονται στο αυθόρμητο» υπερασπίζοντας το «οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα» και το προπαγανδιστικό σύνθημα «Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε» σαν «πολιτικό» σύνθημα.

Έτσι όμως η παρέμβαση της χτυπάει την πολιτικοποίηση του κινήματος που ζητά «να φύγουν όλοι», μεταθέτει το όλο θέμα σε μια καθυστερημένη φάση αποκάλυψης και ιδεολογικής προπαγάνδας, γιατί, αν δεν θέλεις να «πληρώσεις», δεν πρέπει να περάσει το Μνημόνιο που μόνο όταν φύγουν, μπορεί να συμβεί αυτό. Η παρέμβαση αυτή είναι μια καθυστέρηση της σκέψης και μπλοκάρισμα της πρακτικής. (Με τους όρους των κλασσικών είναι οικονομισμός, αφού η «τάξη» μπαίνει στο πολιτικό προσκήνιο κι εσύ παρεμβαίνεις μη πολιτικά, ιδεολογικά).

Η υπεράσπιση του «οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος» αν δεν είναι υπεράσπιση της «αριστερής σκέψης» που είναι πάνω από το κίνημα, που ταυτίζεται με το υποκείμενο που κατέχει τη συνείδηση, που ταυτίζεται με το κόμμα και με την «τάξη» που σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για υπαρξιακό πρόβλημα, άρα ανάξιο λόγου για τοποθέτηση, τότε μιλάμε για υπεράσπιση της μέχρι τώρα συνήθειας και υποταγή σε αυτή τη συνήθεια, υποταγή στο αυθόρμητο, το καθυστερημένο, όχι για αναζήτηση του νέου αυθόρμητου που παράγει η πολιτική κίνηση των μαζών

Ας δούμε το υπαρκτό οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα: πόσους συσπειρώνει από τους εργαζόμενους, τι σχέσεις αναπτύσσει, ποιων τα συμφέροντα προωθούνται στις εσωτερικές διαστρωματώσεις των εργαζομένων και τι προωθεί;

Πόσοι από τους 1.000.000 ανέργους εκφράζονται από τα υπαρκτά συνδικάτα;

Πόσοι από τους εργαζόμενους είναι τυπικά ενταγμένοι;(Πολύ παλιά το 10% με 15% των εργαζομένων).

Πόσοι είναι ενεργοί στη ζωή των συνδικάτων;

Αλλά και ποιοι κυριαρχούν σε μια σειρά σωματεία όταν έχει επέλθει εσωτερική διάσπαση με τις νέες εργασιακές σχέσεις εδώ και καιρό; Οι τράπεζες, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ κατά καιρούς έχουν συμφωνήσει στην εσωτερική διάσπαση παλιών-καινούριων. (Η ορολογία των κλασσικών χρησιμοποιεί τη λέξη εργατική αριστοκρατία).

Ακόμα και τα σωματεία του ΠΑΜΕ τέτοια είναι ποιοτικά ή διαφορετική κατάσταση; Ποιες οι διαφορετικές συμβάσεις από ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ;
Οι οποιεσδήποτε λιγοστές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Έτσι η προβολή αυτού του «οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος» δεν είναι τίποτα άλλο από υποταγή στο «αυθόρμητο» μιας ξεπερασμένης κατάστασης «πνευμάτων και πραγμάτων».

Μόνο αν η «σκέψη της Αριστεράς» ξεπεράσει την «πολιτική κοινωνία», θεωρήσει ότι είναι συμμέτοχη στο υποκείμενο και βλέπει την «ανθρώπινη κοινωνία» και την «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», μπορεί να συμβάλλει σε μια άλλη πορεία για τον τόπο.

Σε συνθήκες κρίσης ενός σάπιου, ξεπερασμένου κοινωνικού σχηματισμού, του ιμπεριαλισμού, που μόνο με την καταστροφή μπορεί να «συντηρείται-αναπτύσσεται», η «εργατική τάξη» τη μόνη διέξοδο που έχει, είναι η πολιτική δραστηριότητα μαζί με «άλλους» της συνολικής διεξόδου της χώρας για την επανάκτηση της Ελληνικής Κυριαρχίας, την κατοχύρωση της Δημοκρατίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της.

Αυτή η κίνηση μπορεί να την αναδείξει σε ηγεμονική κοινωνική δύναμη, κατακτώντας θέσεις διατήρησης των ιστορικών κατακτήσεων της και ξετυλίγματος καινούριων.

Ο εργαζόμενος λαός είναι η βασική δύναμη που χτυπιέται από την κατάργηση της Ελληνικής Κυριαρχίας, αφαιρώντας του τη διαχείριση του παραγωγικού πλούτου.

Αν η «αριστερή σκέψη» συνεχίσει να ασχολείται όπως ασχολείται, με το «μετά τι;», αν συνεχίσει να διατυπώνει τη λέξη «λαϊκή εξουσία-σοσιαλισμός» και φουσκώνει σαν παγώνι νομίζοντας ότι κάτι λέει, ο ελληνικός αστισμός με τη μορφή της «νέας Άριας Φυλής της ενιαίας Ευρωπαϊκής συνείδησης» ή του «Υπερατλαντικού κοσμοπολιτισμού» θα μετασχηματίσει τη χώρα σε κοινωνία των 9/10 (όχι των δύο τρίτων) με το «εργαζόμενο» λαό σε σύγχρονη μειονότητα «σκλάβων» που έχουν μια προφορική διάλεκτο που λέγεται ελληνική. (Αναδιαρθρώσεις και του Νέου Σχολείου» έχουν έντονα τέτοια χαρακτηριστικά). Και βέβαια το πείραμα της Ελλάδας και ο επιχειρούμενος εξανδραποδισμός του ελληνικού λαού είναι οδηγός και για άλλους λαούς.

Λοιπόν, η πολιτική στο προσκήνιο, μαζί με το λαό για το λαό, διεκδίκηση της Ελληνικής Κυριαρχίας, επανάκτηση της Δημοκρατίας, διατήρηση και διεύρυνση των κατακτήσεων του λαού σε Δημόσια Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας.

Ραντεβού 1.000.000…… ενωτικά, ειρηνικά…… στην επόμενη «Πλατεία των Ταχρείων»……..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s